Literarishe bleter · 1932-08-19 · 34 (19.8.1932) · p. Seite 544

|^לי<ז<נראו\ןיפנ<נ ברעג״זר ו\מ. 34 ן33*) זײם 544 ״טביה דעד בלרלכיקעד״ אין װארשערדעך ״סקאעא״־טעאטער גאםםשפילז פון שושנה און מאויס לאמפע ר׳■ עעז או־ם;א:ץ 5'ין מ־מ או;זער ■יד־שז טעא-טער א■; װאדיעע, .או דעד פאיזט נופא, װאם מ׳ס־־ט א״ף א ■?ײט״שע 9־עסע א־ז :י״ א־:ז א װיגטיסע נעיסעעני׳ש און ט׳דארױ עסר־עיען און יא־;ד־םן אט ד■ ־זעאדײצהײט. מאד־ס רואמפע איז אן אדטיכט, װאס איז פאקאיגט פון זײן יטפ־אן א־ן װא״־שע צורײז נדט יאידן. א:ער פארי דער צ״ט א־ז ער;עװען א־ן דאגגס>>דבא:ד, און ער דאט ד• אני־ ב־צ־ע צ■ צפ־אן :עסער טעא-טעד. א־ז עד יטו־ן צור־קנעקומעז קײן פויאן יציו־ז א מ־מד פון עטאעכע ־אד, אבעד א־ן װאיו״עע ב־ז ארער ׳;אך כ״בט או־פנעס־אטן. עד האט נעוזאט די אמביציע אנצװזויבן;־אד מיט א בעסעדער פיעסע און די ד־דעסטארן (ד■ חבד״טע, ד• פא־ײנייעע זענען א־ן דעם פחט ינײסט יבעםער, אײב;ײמט וערנעד פ־ן ד• ב־־װאיטע, פון די איבטע־נעמע־־שע!) חאבין ינדאד;עװאאט שונד. א־ז דער ״קאמױ״ אכנענאננטז ביז ם׳איז :״סט נעװען קײן בר״רה, און מ׳איז אײנסענאבנען אויף ידער ״פ״װ־ד״ — פארסאאן, ס—װ• א־ז ביטעד, יסײמשא״שזא, איז זאא זײן ״טביה״. און מע׳טה־;סים: ב־אד ״טביה״ און;דאד א־ן ״סקאאאי" און נראד א־ן ד• זומע־־הדשים — צ־ט, מאבט כבארן. ה״נט,;יי זײ א הכם! מאר־ב יאימפע א־ז אין ארמ־סט מיט מענאעכקײטן, מימ פאיי־ צעס, אן א־י_ סט א• ירעזװדיק׳עד, זא׳פט־קע־. ער א־ז צונענאננען צ־ טב־ה ב־ב ו:פיט, >ר״:נעאי־;ט זײן;א׳;צע נשסה אין ידעד דאאיע. א.־ן ידאס איז חער היסרון. עד יטפ־אט איבעד, עס ׳;■סט זיך און עס יב״ט ז״ך פון אאע ז״טן, עם רינט אריבער דאס יבפ־אן און פאד־ פ־״צט ד• ׳;אנצע ׳סצענע פון אנהויב ביזן סוף. טב־ה, זײן;ע׳בטאאט, ׳זײן כאראסכער, זיין מראנעד־ע א־ז סארםובדן מ־טן אע׳בן און איבעדאעבענייסן םון זײנע קי;דע>־. עד א־ז פארבונדן מ־ט חע>־ אדומײןעד סביבה א״־ן םיטידי ם־טואציעם, װאס ד• סב־ב־ ״.•סיעאט אים צו. אבער ס׳איז נעװארן בײ אונז א מאדע צו מאכן טב־הן פאר א בעאװ־רשן, פאר א בעא־תםיאה. עה הארט אין אײן האקן פםיקים, זיננט, זאנט אפ די באנצע ׳סמונה־ עשי־ה, און ידאס איז ניעזוארן דעד עיקר. פאריס אאספע איז א שיי־;עד, הא.־צ־קעד טביה, אבעה םבילז װאקםט;־שט ארויס פאמעאועך, וױקדט,זיך נייבמ או־ס פון ידי נעשעענישן,;אר פואט אן, פארפואט ר■;אנצע בינע בעיסד מיט ׳זײנע צען מאם רײד. או,ן צואיב דעם װעדמ פיא פאראוירן. מ׳זהארף האמעװען פיא אין זײן רעדן, אין ז״ן זינניען. מ׳הארף צו־מען זייכע באװעינויננען. הכאא, מ׳האמ;ע־ דא׳רפט טב־ה ארײנפידן אין א ״סטיאע׳־, מענטיטאעכער סביבה, אין א שטוב, א-ן א הויז־נעזינמ, און ראן װאאט עם;עװעז א פיינע בא־יצמעאו:;. ׳•_״״_•;ה יטפ־יט פײן ארן מיט האדץ ידי ראאע סון צײטא. נישט יצאעבט א־ז •עקב ב״צע־ אי׳ם נגחם־מענדא, הנם ער יטארזשידט אפממאא. די דעזיצ• א־ז קײן יי־יעזש•;ײטט. ס׳איז א נענײ, א;עװננערײ, א;עטומא. מאי־יס ייאמ&ע דאדף זײז א :וטעד אקט־א־ אין א ׳נוטן אנ־ סאמבי, אבעד אונטער דעד או־פז־בט פון א :וטן .־עז צ־םע- 1. גז. אין קאכאדע ק>ןן םען $3קןםען די ,?׳עןןוזןדעע םלןןם:- *״ שלרם שטעדן .מ8 .1>׳\81 6פחסז״\8_1 .51 4845 ,.!^שמ־ךאסןץ. אין א״ך אפיאו דע־ מחב־;יפא װײזט :ײצט ארוים יויין שום באזונדע־ן;עפי4 אין מ-טנעפ״* צו ד• אומנ״קאעבע און אומבא־ •צ״צטע ײד־יצע און;•צט־״ד״צע בעזיטענצעם, װאס זענען;עאאפן צ• ד• ד״טיצן ז*בן *צוץ און מיטנעפ־־. אװף מא־;ן א-ן דע־ פ— — דע־צײאט אונז דעיד מהבד — ־אט ה• ־אטע סא־האטן אװעקנעמא־צ־־ט װײטעױ, א־בעריאזנד־ק אויף ־פק־ די צורי פא־פ״נ־קטע פײא״צע מ־יראע־, װאס זענען י־נן;עב־־בן א־־פן :־אז. װ• צוױ• פנ־־ם פא־וױק־-טע א־ן הא־;א־צעם. װו דע:ען :״צט;עװא׳־ן הי צוױ■ ״ה״צע מײהיע־ — האט זיך קיינער;ייצט;עק־מע־ט, װײד עס איז לא־ עפעס ״װאיגא, פאניע, װאינא..." אבע־ פא־ן איװעקנ־ין האבן די סארראטן באװיזן אפצוטין;אר א נ־ויסע :באה. א;ביה איבע־ צװײ מינדער־ע־יקע ױ:;רעך. אײ;ער איז נע־ ױען א־ט א •א־ :—־צן א-ן הע־ צװײטע־ א יאה צע;. ד■ דאז־קע צװ״ קינדע־ זענען פא־דעבט־קט נעװאדן א־ן •צפ־אנאדצ. זײ האבן;עצמאמט, א סב־א, פ־ן הע־ מ־נסקע־ •צפ־אנאזצ־צענט־א־ע. אזו• האבן ד• סא־דאטן מ־ט ד• אפ־צה־ן;ע־אט באיצ־אסן. א־ז ק־א־, אז מען דאדף זײ דא אװ׳פן אי־ט צעצ־סן. א־ז ת־ביי •מ־ה נעװא־ן אװסנענהאבן א נהוב א•; מען האט ד• צװײ •ויננ־עך אװעקנעצטע־ט האי־ט בײם;־וב דעהיצאסן צו ײערן• א נ־־פע סא־דאטן האבן אננעצטע־ט ד• ב־קסן קענן ד• צװײ ס׳צצ—נס;עזאנט, ״פא־ב־עבע־" און מ׳האט רױט א קאמאנדע א״סנע־טאסן. דע־ ק־ענע־ע־, הע־ צען״ע־־קעה, א־ז יתיכף א בא־־ ב״ט־קטע־ א־■••;־.עפאאן א•; נ־וב א־״;. דע־ ערמעדעד, דע־ ד־״צן־״ע־־קע־, א*ז.װ• דו־ך א װונדעד;•צור;עװאדן פון ד• קװרן א•; אױ •ציט״ן :עבר־בן ׳װ• א פא־נ־ױוע־טעד. — זײן :־•ק! — האט א זאנ ׳נעטון אײנעי א באי־מהאי־צ־קע־ אב־צ•־ אוז מען האט ׳ז״ך;עי־אזט;יין, א־בע־יאזנד־ק א־ם בײם רעבן. אבע־ א••;׳;.־ א ״קאמעהאד״ האט זיך :״צט :עקאנט אײנ־ הא־טן, און דע־זעענדיי פון וױיםן שו־ן, אז דער ױננא ינאדיט;אך ב״ דעם צ־וב — האט ע־ זיך אויף א-ם נוט אננעציאט און הי*—צאסן. העה דאױקיע־ ״קאמע־אד״, דעד קױדע־־מע־הע־ איז נעװען, ראזט זיך אויס, דעױ ׳רײפצינעה יצנ״הער העננינעה פון אאנדיצטוהם נומע־ 107. א טאטע פין אבט ק־נדער! ״ע־ אױ בטבע;עײען״, דערצײרט אונז דעה מחב־ — ״זײעה א װײבער מעינטיצ אין א באמת;וטע־ און באהיאפ׳-קער קאמעהאד״. אבע־: ״װא־נא, פאניע, װאינא..." צ־ם יצריפ פין בוך קגמט אבע־ הע־ מהב־ אאײן צום אוים־ פ•־, אז א״פן מזרת־פ־אנט, ר. ה״ אין פויאן, א־ז אײננטצעך;אר־ :יצצ נעװען קײן דיבט־קע־ קדי;. ,,דאם איז;עװען;״צט מעה װ■ א יצױדע־ײ, א זינראזע לוי־ פע־״, אן א״םויבט־אזע־ קאמף מ־ט הוננער, באאע־יע, בלוט־ ״.•4׳טוי1, 4ײז, צ־אי אין פון צײט צו צײט אויך :איך — מיט די ״־יםן״, װאפ האבן;עהאלטן אין אײן אנטאויפן און אין אײי אינטע־נעבן ז־ך. װאש איז דע־פון אהויםנעסו׳מען און צואיב װאס הא־ן מ- דאס איץ;עהאט דו־ננעמאבט)'״ אט אז״ פ~ע;ט איצטעד א־ן פופצן ייאױ ארום דעיר מחבר פונם בוך, קאנהאד זײפעהט, א.ין צוזאמען מיט א־ם פרע;ן איצט דאם;עמ״עבע ה־נדע־טע־ מיאיאנען מענט׳צן. ד\י!אר סיננוא\־\י קאאפ םאילאג ,קילסוד־ליגע׳. װארשע נאטאז ן*ש 22 א 1 י ג ר ס ט םרײז - 5 זל. ,23 1ע1׳\\316א ,3׳װ.323תגז\\ ,״11ס1ו14-8צ^״ .6533 .0 .14 .8