Literarishe bleter · 1932-08-19 · 34 (19.8.1932) · p. Seite 542

4 ריידיעואר־ניעברעסיס־ר וזזו 34 331*1 ז״יש 542 איז א״ידע־ א״ך עכר־ה, מוז איךכאד צונעפן ווענן די 'םורים, װאכ ב׳דאײ צום סיד נעד.אט. װען מי־ זענען אפנעסא־; פון ױנאםצאװיע, הא•: איך נע־אט אז א שיער :'וכיען. מיר זעגען נעשארן איבער עמלעכע גרענעצן. ד־ רײזע האט נעדויערט איבער א טת־צעת. כ׳זזאב זיך נעמזטערט און או־םנע־אאטן די ירומען. נעסויםט װאסעד און םאדע־׳װאםעד אין באנאםן זײ יעדעם םאא. און צעס־ידן נעותן, װאם רי בלוטען װעאםן נייעט. אין װאנאן איז נעווען עננ, טענטעז און נעפעה, און איך האב אאץ נעוראכט או־ף רי באוםען. ב־י דער אעצוטעד נרעגעץ. מיד פארן יטוין צו צו.דער סטאציע. אבער דא סוטט אדײן א דטאגדארם און םאתועדט םיר ארײנצו־ םירן ד• באומען אין ■*אנ׳ד ארײן. ם׳האבן נישט געהאאוםן םײנע טענות. אייך האב מיך מיט די.באוטען נעטוזט עוײדן. מיט אט דער באוסען־טראגעדיע האט זיך נעענדיםט די מורנע םון 11 ױם־טובריהע װאבן אין •ױנאםלאװיע. איצוט זענען מיר נע־ יןוטען הײן טשעכאםאאװאסאי. א פ ל־ג ד א פ ז פון ד• קארטאפא־מעאדער פארשאטערטע מ־ט קאאט־נעוחארענע פאייצעם, ־טט״ען שוין אאע אויבן נעבוינן איבער איר, װ• איבע־ א פאאטא םאר נ־אבאדײןע רןרארעיזאעך מ*ט הערצער צעצאפאטע, ,־ױ ד• •םװאאבן פאדן פענםטער אויבן. און ־אז, אויםשאאפנד־ק א•; פאומפ די ברענענדיהע םײתע, באייכט ער נ־ט־ין א װ־יאע אזװ ט־ט ־טטײםע אויערן, ז׳װאאסן נעװא4ט כאפן עפעם סון מארי׳טאס ־םטיבא, װי ם׳װאאט נעקומען נעםאאטערט עפעם מ־ט או־םנע־כ־יםענע •טװאאבן־פאינא, און ד• נעמבע זײנע טשע־צזעט ז־ך און קאנט־קט זיך- שאפט ער זיך אין שסאא ארײן מיט א נגפוזשער םאײצע, א ניעשאאנעגער הונט מיט א שנ׳עאן עק צוױשן ד• םים, רעם אנער אב־סא ארורכצופוצן-- און חער אנע•־, כםדר אויפװיננדיק מיט הנאה, װא־םנדיק א־ן אאע דיטן מ־ט דער צעקאטטער נזשיװע, קאן אאץ נ״םט נעסונען •אנם םא־שמי־׳טע אוינן... ײדן האבן ז— זײער פא־א־נטע־עם־־מ םיט אונזער טעאטער. אױך רארט װאיטן מ־ר נעקאנט אעננער ׳טפ־אן, נאר ד• צײט םון טורנע האט אינז;ישט דעראױבט צו באײבן. או.ן אט דאם שטעטא װױןאװד, זואם פארמאנט ()()(! ײר־יעע אײנװױנער, און ד• אדנו זענען נעקומען א־ן טעאטער. א־ז דעם טאנ א׳ז נעװען בײ ר• ײדן א נ־ו־םע־ •רם־טוב. טען א־ז גענאננען א־ן מעאטע־, װ• צו כא נדר• א•; יםוא אריין.;אר אכרע־־נ• א־ז ר• ׳נ־טאט גזאוזבאד. דאדט האבן ד• ײדן אן א־נטע־עם פאר ק־נטט, אבע־ נא־ פא־ דע־ קונטט םון קאדטן־ שפיאן. ד־ רארט־קע ״רז זענען איע אוננארישע זײ וױ״סן ני׳טט, װאס ״ד—ב א־ז א־ז םאטבאד א־ז דא א ״קאסינא״, ד. ה. א קואוםע־ ־ײז, ארן דא־ט םא־־בפ־אן זײ דאס נאנצע אעב;. אדעאכע שטעטאעך זענען או־ך דא א־ן ױנאסאואװיע, און ס׳װ־אט ז־ך בײ זײ אאננ נ־־טט םארהאאטן. איך דערנענטע־ װך יטויי מ־ט מײנע אײנדדיקן ביז צום סוף. א ב ש ם ס נ :נ ע 7 / ב ע ד? י ן באלזןדע פ ו ז <ך בײ •עדז א־ײננעקא־טענעם קארטאפי אין דאק, א־ז ז• שסײז־נעבאיבן אזוי, א פ־אבעד־קע, צעצאפיטע, ס־סז בײך אײ־ז א פארױם, דעם אטעם צו נאפן; האיז זײ ז• אהײמנע׳ציקט ״שןא־ט־ס צו מאכן ד• קי״, שטופנד־ק ז־ך א־ן ר• צע־אבמע זײם;. אז,א נײענדיקער בײב־דער סנאפ, האט ז־ ז־ך א־ן דארף־נעסא ארײננעד־ײט, און װ־ ז׳װאיט ראס א־אפנעםארז אזא נעפאסטע ם־ן א װזאקאד־קן דראבינע־װאנן, א-ז ז• א־אפ ב-־ז דער םא׳־ידכא׳װעדטע.־ םטעשסע- א־ז ־אנס קאפ האט ױך אױפנעהױבן זי נאכצוס־קן: װאיט ער;ע־יאט א װא־עםע כאטע- און װען ע־, דעד אנעד, װאאט דאס זײנעד געװעז- װאלט דאם יאנדל •שריז נעײעז אײנמאא א יאנדל! נימ עד א;־אכן •שפײ, א ־צחיצן אזױנעם א־ן א סארטז, איז צעאדבעט אים צװײשן'זײנע הארטע דראניעם... א ד ס פוז דעד אדעםעד יתוםה י ה 7 ד ד> 7 י ס 1 װ ז* ר ־ש ע די פאלאדע א׳ך ••-•פאז מ־ט מאן;יעארעמט אויף א הו־כן ט־עפ. טאנצן הײזייעך סע׳נין אונז איז קאדאהאד, װײנעז טאטע־מאמע םאדן נדוים נענאד. •ס&־י׳ט, •נפילט אט אז.וי, מיר טאנצן דאך א *ײילעכם, װעל איך ליען איז ז״ן שוים טײז מידן סאפ דעותױילע... װינט די ינאכט זיך װי א צ־נגל סון א■ װאנ, שריסט פון ידעבעד פייל אראפ א• טאג. װײנען ה־נט צום כיארס ארויס, פאדימפדײטן ט״םע איימה, דיד״סט איד בתסט צוס סאלמן פלוטפ די ארעגמ יתוםה... ורינע; —נט צום מארק אד״ײם, פאי״םפדײמן ט־פע א־מה, •טט־־ם בײם פלומפ א־ז בלויזע־ העבד אן אידעימע יתוטה. יטט״ט רי א־עמע יתרטה, בײסט םיט ציין אין;אכט, אוײף דע־ עיד א־ר שאטן שאקיט זיך םאדטדאבט. יאכט יתומה צו דעד נאכט: היינט װעד איך יוױיב, ־ונציט ײך א־יפ דעם פרומפ א יתופהס לייב... אט סווממ ע>־ אז, ער אױ שוין דא צ־נדמ מעז ל־כטע־ אין דע־ ••-־פעטע־ •טעה. צ־טעדן •כפיצן פיננער אויפ׳ז זײז־ענעם נעװעב,