Literarishe bleter · 1932-08-12 · 33 (12.8.1932) · p. Seite 525

זײם 55 4 ריזזווואז־יסזב ברעסווזר גגזז. 33 (בב*) ז? ם ן ז '? 3 ס ר צ װ ײ ג ד יי ז ש א \צו אירב אריזזסיריסוג אי\ זוארטזגו.) פ ע ל רעידנאר נעװעז א בארעם־טענצערין אין;י-ו־יאדקע־ מעטדאפאא־טאז אפערע־הויז און;אבן צ׳ויגעאן נאר אביםא בײם באװוםטן רוס״שן טעכצעד איעמםאגדעד תאבזיב־עטאװםק־, דאט זי א;;עוזויבן אין 1929 אי׳ר זעאבםטוטטע;דיהע קא־יעדע אדם טע;צעדין, אדו־ם־ טדענמד־ס ם־ט טאגין־יזאגצעדטן אין די בדאדװײעד נרויםע טע־ אטעידס א־ן;ױ־יאריו און אין די נדעטערע יעטעט םון אטעדיקע. ז־ וזאט נעהאט דא דע־פאא;. און דאם א־ז אין אטע־יסע;ייטט ק־ין אײבטע זאי־ װ־יא בעא ד־דזיטא וזאט אננעהיו־בז א— בעא ד־דזיצא! האט איד שו־ן אטאא נע־ העחט די צװ־י ותדטעדי: װײסט איד, װאס זײ בא־ רײטן? נישט;אר אין ״די׳שן,;אד א׳־ן םאםע עבטן אכדע־ דיקע, וד״סט םען ז־יע־ קאד־ע־״ע א־ן דער צ־־ט, װען דעד דזיטעו א־ז יטו־ן נעװען דע־ מוש־ א־ן אנ־עד־קע, װען ר־ א־ענע א־ז;עװא־ן א פ־אױ, װאב דא־ף נעבן בי־ויז פארװײיווגנ, בי־־ז פא־ן א־־נ און א־־ע־ א־ן נאי־נייזעט פארן הארצן אדע־ נװח. און בעי ד־דזיטא האט ינראד עפעס צו ואג\ בי־ט אי־ טאגצ;. ז־ האט אן א־דעע, און דאר האט ז־ באװיזן או־ף איע א־־ע קאגצעדטן צוצוצ״ען א וגדו־ס פובאיקום, און ־עדעס נואי צו בא־;־זסטעדן :־יסט;אד דעס עולם, '״אר א״ר ד־ קר־ט־קער. ד־ ס־בה — א־ד איד־נװאיליטעט. בעי ד־דדנוא א־ז ד־ טעגצעד־ן פון דעי נרויגוער גווסיאסו. ז־ האט זיר ׳פוייטטענד־ס באפ־־יט פון ד־ איטע טענ־ו, טיענ־ו ייטם גדאצ־ע, י׳עם הו־בן און בײנן ד־ פ־ס, ז־ װ־י םקײם זײן דעם פסוק ״כי עצםותי תאסרנוה״, איע א־דע אבדיפ דעדן צו א־־ד בעית זי טאגצט. זי באז־צט א׳־ן דעדט א טפ־אר, װעיכע א־ז פאי־״טטענדיען־ א׳יעםען, ס־י ־יד, ס־י קד־סט, ס־ דעם א־נטעי־נענט סײ דעם פיעוטן םענטיען, ס־י דעם;א־װן, ם־י דעם ־אפ־נ־דטן. אט א יטטײנעד — א- ׳;ױ־־אידקעד סע־־ע: א גאסן־ױגני, װאס פאדקו־פט צ־יטונגען. א־ד זעט אבעד;ײטט;אד פאד ז־ד דאס ױגני, יװאס פאדקו־פט א־ן איצגזי?\ גזאגזוויוסי צײטו׳גגע;, א־ד זעט ד־ נדו־ס־־טטאט־שע חוצפה, ײאם געסטיקט א־ן דעם ױגוני. א־ד ׳זעט דעם צוקוגפט־קן אםע־־קאנע־ סעיף־סע־ד םען (אי־־ן נעםאבטן, או־פנעק־םעגעם). אט אזא א־יגעד — זעט א־ד — קאן איץ און צו איעם דע־נד־יבן. א ני־־די א־ן סאבװ־י (אונטעדע־ד־באן). א יסט־ק יעבן פון דע־ נרויסעד יג־וטאט. ד־ ע;;יבאפט, ד־ באד־ננױנען, װע־בע ב־ענניען צו נאענטע־ באקאנטיגיאפט או־פן ׳גי&דוננ, דער פי־־ט, ד־ ם־דקי־־ט פון דעם א־בעטע־, ד־ פ־יו־ א־ן דע־ א־בעטעד־ן, ד־ צ־ה פ־ן דע־ גוט דעב באדײט פון די צוױי װערטעד. םען װ־־סט, אז דאס א־ז דער;אסעז פון א ייוננער טעגצע־־ן, װאם ה־יבט עדשט אן אףו־סצושװע׳בן ם־ט א- גדאציעזער פ״ג׳ור אויף ד־ בינע־ברעט־עד, און װעיכע האט, יו־מ ד־ סב־יגות פון די גדעסטע קריט־קער, ד־ בעסטע איו־סז־כטן צו ײעדן א נרויסער;אםען אין דע־ טאנידקונסט. א־ד אין א״דאפע האט יטו־ן א חזקה צו האבן ניע־ הערט און נעזעין איםפאד־ ט״חטע גתיםע ייד־יגיע ז־;־ נעד, חזנים, אקט־אדן און ־טד־יבעדש פון אמעריקע, אבער יביז א־צט היאט א־ר גאר קײן אטער־קא;ער ״ד־־ שע טענצערין נייטט ׳געזען, רעדיבער וױי א־ר פא־ אי־יך פאדיגיטעין בע־י ד־- דז׳טאן. פינוד—יאם־ד אננעםען א פערזאן, וועיכע א־ר נדו־סעד יבטאט. אדעד דער װאיקנקראצעד. אט ד־ ׳בט־־;ע־;ע ה־ה, װאב דע־ םע;טיצ האט איי״ן נעיטאפן און פאד װעיבע־ ע־ יג־דעקט ז־ר. דעד י־־םענעד גוים. ׳דאס יעבן א־ן אזא ד־ז־קן בנין ם־ט ג־־־זנטע־ םעגט־ג־ן. ראם דאדםסםײדי אויף ט־ינזב־סקװעד. ט־ימב־סקװעד א׳־ז א פיאץ א־ן נױ־יא׳דק, װו עס הע־יג־ט דעד גדעסטע־ פא־קע־. א׳ון אט קומט א דא־פסם־יד״ א־ן;־.—א־ק א־ן פאיט אד־י; א־ן דעם קאביעד־קן קעסי. עס איז םםיע א ד־ד;ד ב״יד צו זען, װי דאב בד־ד־ קענט — יװי םאיי פ־קאן, א שײן ייכמ־ק םנ־ם, שטדאיכד״קע א׳ו־נן, הו;־ דעדט פדאצעגט ײד־יג־ער חן, אפנעטאקטע העגט און ם־ס. ׳נעבוירן אין ג־ו־יארק אין א;אצ־אנאי ־ דאד־קאיער ײד־שע׳ד הײם,;עייע־נט דאדף אד־בערגײן פון א־ין ׳ט־אטואד צום אנדעידן און קען עב ג־שט. אט סצענע און ד־ צעטוםיעג־יג־ און עדשטו־נו;: פון דעם ם־״די ברעגנט ביעי ד־דזשאי אדו־ב א־ן א־ד טאגיז. אט די איע טעגץ או־סנעפ־רט דוח,־ בעי ד־דזיבא דד־קן או־ם ד־;שמה פון דעד גדויסע־ יג־טאט און ניײבצ־יט־ק א־ר גיג־ם־ות. עס איז א;ײע פאדם, װעיבע װ־עקט און דופט צום ה־־נט־קן באזוכעד. עס איז דאס, װאם פ־ד װיין זען. בעי ד־דזיג־א האװ אז־ר (אויף ד־עד א־־ניאדוגנ פון דע־ נדעסטער דדאםאט־יג־ער ק־נסטיעד־ן א־ן אםעד־קע א־װא יא גאייען) אויסנעפירט א־רע טעיױ אייר אן קאסט־ומען. :אר א־ן א יײבטן טריקאט. די כװגה איז נעװען צ׳ו וױיז;, אז די א־דעע פון טאנץ, ד־ םאדקערפערוגג, װי בעי ד־דזשא גיט עס אי־ו־ס, א־ז נע׳גונ דײט־־ער און קיא׳־ אי־ן;ו־ט־קט זיר;ישט אין דעם קאסט־יום, ײאס זא־ אנדי״טן װער און יװאס זי שטעיט םאד. א׳ון אט א״ז אן אנדעדע סעדיע טענץ, װעיבע בעי ד־דזשיא אם־יו אין א ײד־שעד פאיקם ־ שוי, געענד־קט יהאי ־ סקוי (אסעריקאנעד נ־סגאזיע) א׳ון דעדט — אויף צו יזוכע־ס או־םער עכני־ש אייר ײד״ש, א.־ז םעיט איר אטאי צו א װאדט, גיט זי זיר — װי איע ײדן — אן עצה ם־ט א האגט ־ בא-װעגוגג, װאס נ־ט אײן־ םוישטעגדיק צו םארשטײן, װאם זי סײנט. ז־ האט אגגעהויבן טאנצן• איס 8־יאריק קיגד און גע־, האט אזעיפע ״מיטרים״) װי םאקין און סארדקין,^ בווו־א דיחנווא אי\ גריביצז\ נזאס בעלא דיחפוא א״\ ״באבא״