Literarishe bleter · 1932-08-12 · 33 (12.8.1932) · p. Seite 523

523 זייט ב # ז י ג ם ע ד (רראװע אי\ נזלף בילרצו.) ואריא (צאכגדיס םון דער םראגן): דןזם זיבעטע. םאלי\.• ריגטיס, דאס זיבעטע. און אין ווןזם פאיר א םעריאד געםינען כייר זיך איצט? ואריא (םאפרװגע): װאם איז דןזם, אן עקזאסען אין פאציטי־ יםיער באװוםטזיגייזייגז? םזזאליך• עיגמםער, װען מען םרענט דיך. ואריא.- אין דעם פעייאד כון רעהאגםםרוסציע, םון בויען. (ז(זארי\.■ װידע־ ריבט־ס. און װעד טוינ זיך אמבעסםן איויר צו בויען? ואריא.■ כ׳וױים נישט. וזאלי\.• גיב א נוטן טראכט. ואדיא.• כ׳וױים — בויער, פראקטייעע טוערם, ארנאני־ זאטארן... רסיאלי\ (געמט זי צע־טרעך אדום): אט אזוי: פראקמייעע טוערם, פדאק׳טיקער און ארגאיגיזאטארן. און איצט נאך א ס־זאנ׳ע: װאם בין איך? ואדיא.■ איר װעט זיך אפמינזעפען מיט אײער םארהער? גזגזאריך.■ זאנ, זאנ, איך בעט דיך. ואריא.• איר וױלט דאך איך זא? זאנן: רער פראסטיקער, רער ארנאגיזאטאר. וװזאלי\.• דאם װיל איך םאסע דו זארםט זאנן. רער פראסטיסער, יא דער פראזסטיסע־ (מיט א דנועםט ערנעץ אין דדיויםן, צו אימיצן) רער פ־אסט״סעיר און ארגאיגיזאטאר, רייעײ דאיװידאװיטוש טראצקי!... ואריא (סוסט אים אן, פאריצטי״ט, נאר זאגט גאדנישט — װארטגדיס). וװזאלי\ (גײט זיך דודך איבעירן יצימעד. יצײבט שטײן פאר דעם מײדא): פאר׳עטאוגען? ואריא.• װאם? נװזאלי\ (גאכסרימיעגדיס): װאם? װאם? אז דאם איז מײן צײט א־צט, גארױ־םקא. מ״גע — מײגע מער, װי אלעמעםס. (װיא וױדעד נעטען רי צױאסע אין מו־צ. נאדיא רייסט זי ארוים םון ידער האנט— איון מיט געמאכטער יםטרעגנסי״ט): ואדיא.• רעדט ײײטעך. מער גיישט רויכערן! ם<זאלי\ (אויפנעהײסעירט און גוטמוט״ק): יעדער פעריאד — איר םעגטש. איר פירע־. ד■ רעװאצוציע איז :עםאבט, דער בירנער־ סריג — פארענדיקט. אין .דעיר צונרײטוכג צו דער רעװאצוציע, אין איד פוױעמען — רענין. אין דע־ ׳,־עװאצוצ־ע און בירגער־ם־יג — זאיצ זײן טראצק־. אין דעים בוי־פעריאד, אין דעם װיכטיסםטין און ־ענגםטן — חבר םטאא־ן, יאסיר װיםאיריאגאװיטש. ואריא (זיך דײצנריק, אבער גי׳םט אן ־עטאצץ און דערמו־ טיקוגנ): א־ד װעט ז״ן אזוי װיכטיק, אזוי באירימט און פאפואער װי ־עג־ן און טראצסי? <ז<זאלי\ (מיט איבעדא-׳שנדיסער זעי׳בסטזיכערקײט): מיר װעצן זײ דיעריאנן און — אדיבעריאגן... ואדיא (איז צוםדידן, אי זיך ירייצנר־ק): א, יא. אז מירן צעבן א יא־ מיט א מיטװאך... <ז<זאלי\ (םאריעטײט, אז דאם צימ זי אים אן): מירן עם דער־ רעבן, גאד־א, מירן עם דעירצעבן. לענין איז טויט. א־ז דער ׳מעגטינ• אורעס אי״גאי״געם םיט יזײן פעריאד. ואדיא.• אבי׳ר טראצסי איז דאך דא, און ער איז יגאך ױגנ... .<ז<זאלי\.• ער איז אין אײנע יאד מיט מיר. ואדיא.• א״ך וױים. אבער נישט די יארן זענען ײיכטיק. זײן עגערגיע, זײן טעמפעדאמעגט -האבן צו זיך נישט סײן נצײכן. <ז<זאלי\ (׳טמײבאט): זײן פער־אד איז שוין אװעס. ואריא.• אבעד עיר איז דאך דא, אין קרעםיא, דער ציבאיגנ פון דעיר ארמיי... <זסיאלי\.׳ איביער דעם סרעמא און איבער דער אירמײ איז די פארטײ, און ידער;ענעדאא־סעס־עטא*־ פון דער פארטײ תי״םט נישמ טראצקי, נאר סטאאין. לװזעראריטע בלנוסיער ו\וז. 33 (־32^ ז יי ג ע ד א ו ז 3י?ד עיד נבײ נאדיען אין הױז וא על'י\ צױונורל, וזינז א נזיעז, נוסילעכע םזוזרל\ או\ א גזאפנו. ױוג־וזײרלננזפ אנזוזאוזפערע. אז1מ\ נזיפול לע־ וױוז אז\ לזנזאריונז פארנזרנוסױ. רי נזאפע ודיױז פעופנזער. ואדיא זױוסי אי\ פעװזנזער וזי<ז\ ױוױז צז נזסיאלױנװ, װאנז ויצנז אויך רער וזאפע 1יױז וא<װ<ז<ז<ז\ כרעג וזיסי א ריולנןע אי\ וזריל..) ואריא.■ נאר איר פיפסעמ יאסיח. ײי ותרט אײך גישם דער־ עסן? און װי צאזט מען בכצל נישט ארויס פון מויצ אזא אויײעל׳ע מיט םײער און רויך? (סו־ימט נאך) פיפ־פיפ־פיפ. װ<זאלי\ (שמי״כצמ): אז מען ריאצט רי פיפסע אין מויצ, םוז מען אויך האצטן די צונג. פאר׳ספארט מען ציו רעדן א סך אי־ בעדיקײסן. ואריא.• א טעאריע צו פאררעקן אדעד סארענטפעדן אײער ׳סװיען? ״ װװאריײ א ינזלעכטע טעאריע, םי״גםטו? ואריא.■ אםסר נישט יץין שלעכטע, נאר אוח־אי :ישט קײן אדיניגעצע. ראם זעציבע יהאט מיר נעזאגט אן אטעריסאגער, ײאס האט אויך נישט ארױסגעצאוט זײן ״פײפ״ — אײי יהייסט עס ראך אין עגנציש, יא? װסיאלױ.׳ דו װײסט דאך, אז איך סען גישט ק״ן סרעמדע שפי־אכן, נאדיא. ואדיא.׳ נו, אאצײכם. האט דעד אמעריסאנער םיר אויד נע־ זאנט, אז די פיפסע עארהיט אים םון ירעדן װען עיר ײיצ נישט... װארי\.׳ א סצוגער אמעד־סאנער. כידאי זיך בײ אמעיריסע צו צערכען. ואריא.׳ אין װאס באשטײט זײעד חכסה? װװאלי\.• זײ סאנען נ׳יט װו\, נישט ינאד רעדן. װאס פאר א קונץ איז צו דעדן. אם״ציו שײן רעדן? ידאם איז נדיננ. אבעד טון— דאס אייז אן אגדער זאך. טון דאדױ מען װיסן װי אזוי — און עם זאצ ארויססומען פוגסט װי מען װיצ. ואריא.• איד זעגט שטאצץ מ־מ אײער טון,יאסיף, הא? װװאלי\.- איך בין דאך א פרא?װי?<ור... (צעשםײבצט זיך). ואדיא.• וואם זיך פצוצציינג צעשמייכצט? יזיך אן עפעס דעד־ מאנט? װװאריך• אגומצטן האמ אונזעד פצינססטער ס־אזן־סײסטעד... ואריא.• ננ, טראצקי — כ׳װיש דאך װעמען איר סייגט... .װװאלי\,■ יא, עד. אננמצטן יהאט עד מיד דעדמאנט, — טאםער האב איך פאדגעםן — אז א״ך בין א *־אסטיסער, און אז די רעװאצוצ־ע רארך די פדאסטיקע־ רװסא זײעד שטאדק האבן. און... ואדיא.■ און — װאם? װװאלױ.• נאדנישט... (פיפסעט שטארק און אננעשס־עננט). ואריא.• איך יהאב זיך שוין נעכאפט אויױ אן ״איבעריקײט״, אסעיר־קאנע,־ מײנעד? װװאלי\ (סוקט און פיפקעט וױיטעד). ואריא (בדזנזט זיך אן, סעדט זיך אפ און סססט אריוים סון בעגסטער). װװאלי\ (שטײט אויף, נ״ט זיך דורך איבעדן צימע־, סומט צו צו נאד־אן, חדײט זי אויס צוריק סיטן פג־ם צו זיך): נוס, :אדיא, זײ נ־שט ע־יוסז. כ׳װעצ אויםהערן פיפסען, כ׳װעצ נישט שוױ״גן דאם מאצ. ב׳װיצ טאסע נדט ריר ־עדן. שוין צ״גנ נצויב איך. ואריא.• אבי איר פארשס״ט עם עגרצעך... װװארי\.• טא, הער זשע. איך בין טאסע א װראעװימער. טאסע אט ראס, װאם דעד ט־אצקי זאגט או־ף טיד. אבער ידאם װיפצטע יאר גאך רער רעװאצוציע ר״אבן ס־ר?