Literarishe bleter · 1932-08-12 · 33 (12.8.1932) · p. Seite 522

ליסינוראריטט בלעםנור וץ&י. 33 זיים 522 בינם צרקבר / בר'70 װען איך דעד צד זיך אלײן־! װען איך רעד צו זיך *5״!, זעגען איצע אסרים יהייך, און העדן שמי5 זיך אײן און שוױיגן, און שטערן נישט די רײד פון טיר, צו טיר. — דו ׳זדיסס טעגסש, פ-רעמדעד ס&סש, (אזוי רער איך צו סיר), איך האב נעברענגט טײגע 5ארךצװ$:ציה י(יר און אײעהנעלי״נט נעשהטעגערזהײט צו זײנע םיס. און זע: עם איז :אך װארעם, עם צאםרט :אך, און בעט םיט פארראפ״נגע אוינן א נוט װארט כאט׳נז, א טרײםט. נעום אסאא פאנאגדער די״נע העגט נישט נרעשה סוחד, און עפן רײנע אויגן :ישט בלויז צו זען גע־עעפט און הום דורך דער ר׳־ינקײט און לויטערקײט פון ד״ן חארץ, און זע: ױי מײנע װערט־ער טורעטען זיך אנטהענן דיר און װאהםן דיך צען מאא איבער, און נאעטן ריך, און צערטאען דיך, און װינן דיך אײן, אײ צױ, אױ... דעמאלט דאכט זיך טיר, אז מײנע פארן־צװאגציה יאר, יינן אין מיינע הענט. הא! דו שניאפסט? ש. עז. ש. שא... װען איך רער צו זיך אאײן. מײן געװײן זיצט כדין נעװײן אויפן דאך און ברוטט, און אטעטט שװער סאפנדיק די אוסט. א פ־־גל ציטערט אויף, און פאיט אװעה, א צװײנא שוידערט אויף םון שרעק, ם׳נעװײן פון מיטן :אכט דופט. ז־צט ר־&־ װינט אויםן זאטא פון נאכט און קאיננט ס־ט די ישפארן און פאיט — צװיי פערד יכינײדן זיך אין שװארצקײט ארײן. און או־פן דא־, זיפצט טדייעריק מײן געװײן, און װעקט אין דער טונסאיזײט טיין נעמיט. זינ־זאג — א ביאיץ און א דונער נעס:אא, עם צ־טערן די ײעגמ *ון די שויבן, אײדיק איז דער היטא יטוין פון שטערן, און ם׳פאאן או־ף מײן פענסטער נגראמם טרערן, און ׳דערװעקן אין מיר אאטן פאויבן. די:ט האטטיק דאס באוט אין די אדער;, און די א־ינן עפעסען ז־ך פוײ. — יװע־ האט מיר אויטגעטראכט דענן־ניעװ״ן אין מיטךנאיכט און דעדשטיקט אין מיר א נע־טו׳"?... זיצט מײן נעוױין אויסן דאך און .ב־וטט אי־ן אטעימט שווער םאפנדיק די אופט. א פוינא ציטעדט אויף און פאיט אװעק, א צײײגא שוידערט א־־ף םון שרעק, ס׳געוױין פון טיטן :אכט רזסט... איז מעגטש טיט יגעשפאאטענעם שטעו־ן — מיט אײנענעם גורא באוטיקן און אויכטנדיקן — צום ברעג צונעפאאן, װאיעגריק א ברום געמון און אויםנעגאגגען. בארב אדויןש נאיעגדיק אײזן, פאדפדאסטיקט אין שטאא — ט״ן נעםיט. עקרותריק שט״ען פעאזן —;א־עטע שט״געד אננענאיט און שפינאען זיך אין דער זון — מאט ינעאאשן זיאבעד. שג״־באדעקפ־יע שפיצן צו־בערן קאאט און איכטיק יױ אבנה־שטדאאן או־ף א באויען, ס־אסטיקן יהימא. קא&שײ־נדיענד־ק, פ־נםטער, פ־א װי נעשװאאעגע טיאנרוימען שס־ײט זיך דע־ געד־כטעד סאמעט פון אײנן אויפנעאאפע־.ע תהומען. שיטעד פא־םט באוט אין אדערן באוי, װעחט געזעצט און ינאױוערנב באדנ־אד־יף זענען פעאזן שארף און קאנטיק אין זיך אײננעשניטן, מיט דע־ אכזדױת פון א :אט אינגעװײד איו־סנעהאקט, פארהאנגע; אויף טשקואת א־ן מיטן. עס אײטעדמ א.ין יעדט די ריזיקע װונדיקע שפאאט. טײן אײב איז שטאא, ארעם פעאזיק אויג שארף און באעגדט נרא. ברעמען נעדיכט, . שפיציק און אויפגעשטעאט. נאא דעי־ שאדבן, נאאגציק און אעעאעך נעשניטז. פאינק אננעשטדעגנט, װי א בדאנזעגער נעץ פאעכט איך זיך אין דער :עץ פון דעד פארװאדפענער איניע. אויף מ־ין בויך, אנגעצוינן און ארוטגערײפט יי־ ם־ט אײזעועע דינגען פעםט, שטאאיק און שטײף ה״ב איך זיך א׳ויף און קאעטער אירויף און בין א פון בראנז גענאםן װונדעד אויפן שביץ. ש ם ח ה ד $ ] אןיכזערע #טעג מ־מ נארנישט נייען אפ אזוי די טענ פון אונזעד אעבן, װ• טרוים אין קרײנע שטעטעאעך עס צאנקען שטיא די טענ... װ־ וואננס שװע־־באראדנטע, נעשרעפט פון פויאע פערד, מיי בדעכן זיך און שטעײן ז־ך און שרעפן דורך דעם װעג... בײנאיכט אין קאײנע שטיבערעך עם חאוסט או:ז דאס אעבן, עס קומען מאדננם א־ן דעד פד־ קראנקע, אויםנעבאײכט. מ־ר תנען וועדכעס אאטע, װאם שטײען ביי די װענן, װע־בעם, װעאכע שפינאען זיך אין שטײענד־קן טײך... מיר עכ־ שװאדצן צער און שא־גנען ארטע װײען און קימען אפ אין ט־ויעד די טענ פון אוינזע־ יזײן... ס׳אויפט דאפ רעבן אוינז פא־בײ, וו• אויטאם או־ף שאםייען. ווי חורבות או־ף די פעאדעד טיד באייבן איינזאם שטײן... ־עם פויאט דער שטאם אין אונזער ײײנעגדיקן :עכטן, עס שטדעקן זיך צום מארנן ראדע צװײנן — העגט. מ־ט ׳נארנישט נייען אפ אזוי רי טענ פון אויגזעד אעבן און שטאירבן נישט נעאעבטע אין צוגעכמזכטע װעגט״.