Literarishe bleter · 1932-08-12 · 33 (12.8.1932) · p. Seite 521

ליסינורארישגו בדעבוװר 1\װ. 33 4321.) סאענט לערנען די ג-םרא — דעם חיזייון ביצד חארד מען <דיזן די אלע חס־זונים, וועלבע פילםואן זיך יורעכן דעד ג״גזט צוגע&אסנד סייט םון אונצעד ייגגט זוו םייזייםער אי־יעוט, .והזצבע יאיטוצדיתן אוונדער יועט אין םויציזײט און ציידײזגי״עדײ. :אר אויםער די טעא-עש״עע אףן םדאחטייטע אןדיעטן, דע־ נען גא,ך םאדאז איו טעכגיקום אצגעס״עע צשיזדים: — פוילדעע ׳:זסיאך 1און ציטע־איטו־, פויצ״טע :ע״ז־בטעי און געאג־אםיע. אסח, אין די עצט־עדע קר׳אסן פון די םאיטט־טוי׳ן אודע־ אין די• מיטעצע הראסן פון די מיטצ״ט.־צן, סייז וואבזןן ם׳הומען ואן ר' יטיצעד אין טעסגיהום, ד״אט מזןן טוין א חיביגןן קודם פאצינ־יםטיק דודמניע־ מאנט — אובש־ 1דעד סוראטארױם םא׳דעדט; יץין וזאנצעטיע ניט מען נײנזט, אבער סאידעדרנען יטטעצט מעין, םוז מען צעדנען װײ־ טעי־, א, טײצ נוטדקענעד באיםדײט מעין; ׳די אי־יע*־י<זע צע־נע-ן וױיטיעןד. א נאנױ יטטאדקע *ויםי׳עבוונג בײ די יט״צעד האיט אדײגגיע־ ם־אינן דיער ײד״ט־צימוד, ׳זו׳םצבעד איז אײננויעם־דט נעוזןאדן ט־ט ודיי ־או־ צודייז; יעם איז, פאדיטט־יט דייר, נעװען אן אוטזין, װאם דער ײדײט־*י־י<מרד א־ז כייטט געװען אײגנעםידט םון אגד״וײב א;ן. ם׳איז געװים ניעװען א סאי־זען, אי נעוויסע א&ניעצאוזניזײט, טײ פון פעדאנאני״שן, טײ פיון נעויעדנזאיםטצעבן ׳טטאגדפונקט. און עה יױנט זיף ניינזט ורעגן דיעם אי םך צ־ דעןדן,!ודבטיק איז צו בא־ טאנען דעם רײעם, די ודרקוננ, װאם דאם ׳חאט גיעמאבט אויף די יטיצער. (םוף קװזם.) וועצכעד באפוטט נ׳ישט םײן ׳טום נזטיצע םון דעד הײם; דארף מען וחכן צע פארדינען א ביםצ םון דעד זי״ט|; מאבט זיך א■ צעיאויע — א־ז מה .טוב, מאכט יזזך ני״-זיט שעטט טען זייך נישט אנצוודימען םאר א נאוכנדװעכטי,*־ אין א ק,־אם. נאנצע ,נעכט װאצגערט טען זיך אפ איין קאצטן נעװעצב, און אױף םאירגן ׳נײט מען א ,האצב־ היוגגעדיקער זױיטער צעדעען און ארבעטן. ם׳איז חא בײ די שי־ צער א רויצפס־׳קאסע, אעיעד קיןן באד״׳טנדע■ היצף קען זײ :ישט נעבן. ם׳עקזיסט־דט אויך אן אב־טוריעכםן־פאדבאנד, ׳ותצבעד אדדשט איין פ׳עדיאדישע ,עקסקרםיעט אין ׳די איגרוסט־יעצע צענטעחן םון פוי׳יןן מיט וױסנ׳טאםגדועכע ציצן. ׳אובע־ איײדיעד מע.ן װעחט אן אב־טוריענט, דאדף מען ז־זך חדײ יאד גוט צו סאטע־ן. איון דאך, ראך העדשט שטעגדיק אי־ן טעכגיקום א מונטערע שט־סונג, װעצ־ לע מען קען צושרייבן חעם דענצמעטיקן אוטבי״ט םוין נײטטיקען־ און פ־זי׳טעד אדבעט. ם׳איז אן אמתער ׳גחת־רוח א׳ קוק צו טון, מיט װאם סאחא 1התמחה די תצמ־דים, שטײעגדיפ בײ די װאיר־ שטאיטן, שמידן או׳ן םײצן, הובצען, שמעצצין אוזן טאקן. מאד אײך שטײען דא :אך ג־שט קײן פאדתאדװיעטע אדבעטע,־, דאום זזמען עצחפי־דוב באצעבאטײםע בחורים, זײ זענען נאך אננעטון אין א חײמישן אגציונ, םןין חאט נאך :ישט אי־אפנעװאדפן ד■ מאגישױע מיטן האצוזוטוך — אובעד װי םציגק עם אדבעטן שויין רי ה׳עגט, װ־ נמושיקט דעגען די ב״אוװעגיננען פו,ן קעדפעד. אט ד־עם וןאיזיקן פדעכטיקן נדצד, וױ צעגדציקעד ױנגטצעבע — די צוסחנ&ט־יתע פו־אדוקטיװע מענמשן, שטייע׳ן בײ די װאירשטא׳טן און אדביעטן מ־׳טן גאנצן ברען, װי דער א<מאציקער טתמיד, ידער ישיכה־בחוד ד ע ר נאכט בײם ברענ םון ים נחוי און אנאױםית ינע־־ס זיך :עפצ. װי סטא־עם װעצף, ׳םאירף און װאיעדיק, מיט םעצ פאר דוגזח און אױםברויז ׳נעקארבט — עס ש־טורט רער ים; שוין קויצערט ער זיך מיט אן אייגזאם ־עװען, װי א־נגעװײד אויםרײםגר״ק, םארשציגגט מיט אײסנעהאצטעכעם אטעם דעם ברעג און שװימט היגטערװ״צ־עכץ אפ, זזװער סאפג׳דיױ אין צוים גענועין און ציששדיק און ריזיק ׳דייט ינר וױיטער אן םיט גדיװע אויפנ־גוםטערטיער. ריפט איז ש׳ורער, :עזאצצן און אפגעברעגט, װ• ם׳װאצט עדנע־זחװו ׳געםמאציעט זיך װאם און זיך טו־ויון אן דייך אויםנעצאש־ן. אומענרײעכע ים־םצאך אייז;חוי װי האדבסט־נאיבט, אײגזאבד־עצנט און וואכט. עם שפחײט זיך גאיו־נישט איויסע,־ װײמ, עס צאקט און װינט מע־ גישט װי אוטענחצעכקײ׳ט, מעו־ :ישט עס רײפן ארום און קרײזן :איבס און מאיבט און װײט. עס זע;ען ורעצטן אויסנעגאגנען, עם דענען ש׳טע־ן־גורצות אויסניעצאשן און ס׳איז נישט םינסטער! םאטע :רויקײט שפ׳־ײט נעשפעגסט, צי״בט אויף אין שנײד םון בציץ און שפאצט די אומענדצעכקײט. םצוצים שצ״נט אויף חיגטערװײצעכץ א שטוסע באגקיק״ט — ,גדויצעך און גרויזיק: בענקשאםט! * שטום און אין װייטיק נוצידער אויםנעקדוטט ל י הערש גוםגסשם^לם / װ$רשס האדבסטיקע עדב מאדבן אין װעכעדיק אויף די װאםערן םון רער צאגונע א־ז נאבט אדאפנענ״רעדט, נדא א׳ון ׳נעדונען.;עצ און מוטנע פאצדעװעט זיך איד פצא,ך קו־ם, חימצ םון ם־דםאמעגט אי־אפניעםאצן און אפנעדעקט פוסטע,־, גרויגװ רוייגז. אין די רונ׳דע ני־עעם פון טונקצ־דאז־קע• מא־מא,־־נעב״ען שצײבן שװעד און שאדבנדיס שאטגס. ׳הינטעהוױ״צעגץ םארטײען בװאצײעס און שװעגקען ׳נ־עשפענסטיק טונקעצע שװעצן. דע־ ׳װ״ס־פצעק־ק־ער ראזשךפאצאץ איז געצא׳שן. אין זײנע רונווײקע םוצע םענסטע־ טוגקעצן פצעקן און װאקםן אן נעשװאצן. םון םװאציעם נעװאיטן שטא״־צט והוץ־ און דופזזהריק וױיט אדויס דע־ חצףחג־אדע־ חענסע־־זײצ צאדניק און נרוים. אוגטע־ ד■ זײצן םון פ־אקודאדן־פאיאץ א־םיצ׳ע־ רױשט, מי װאסעד םצײצט. או־ף רעם סוגקעצן ש־מאצ־עקיקן ינעםי, בײם פא־ט־אױפשטײג — זומט שטיצ און שאדכט: א־ן אי מיצד ד־גד־נעװעצבטע־ זײטיקעד און פא״־געיםעגע־ קאטויצן־ קידך װע־ט שוין אםנעד־בט א נעבעט. אויםגע׳םמדיעקט איז אומעט, װײך רי&ד חו־יך און נצעמ פון הארפסטחסרתמארינן און קיצ. אזוי עצנט איז און שטיצ. צונויפנעקאדטשעט סײן נעמיט װי א קינד מאר פײן ארן ינזרעק. עםחצעד מײנמ אין סיר און בעט: באשיץ מיך א׳ון באהיט!