Literarishe bleter · 1932-07-29 · 31 (29.7.1932) · p. Seite 489

489 דיסיטראריסוו בדװסיסיר ו\<ז. ןג 14301!■41 זײס י ד ע ל י ו ס ף ר^?גיק/ני?.י^דק נ יי וי ע ז\1 1 עס דובט ז־ך טי־ איך טדעט אין ד• חא־באײבטע ט־־ט סון אײנעם, װאם א־ך דאב אין רעבן נ״שט :עזען. א־ן צו-סטן סאי:;ט א א־ר — כ׳דא־ ע־;ע*ו װו :עדע־ט. און װאם עס טוט ז־ך דא איז ער;ע־ן שױן געשען. עס דובט ז־ך ט־ד, איך אעב אן אגדע־גס לעבן דודך, װעכיענס טא: עס דאט;ע־ב&אאטן ז־ך א־ן ט־ט;: א־ין דעיפט;עבא־בן זייגם, ד־ צװײטע דעאפט בא־ ט־־, און או־ף כױ־ן ד־־ט־פע־ד דאיט א צװ־יטעד ׳צו־ן :ע־־טן א־ז םדעםדנם ־צפאדן־שנ־ט;עבאיבן א־ן ז״ן אײב, א־ן א־־םגעבעטן זאטא־זדרוס פון פד־עדד־סז דײטער; און ד־יט א־ך ־סנעא װי װ־נט, צ־ צעד א־ך טד־ם בײ טדי א צוױיטעד;״ט מדך כ־־ד, אן אטאא־יזע־, א װײטעד. א צײט־ס עפא איז טײן איד, םאאט זי;דינג צו טענט־טנכ פ־ס. זי א־ז פון צוםיא זון נישט רויט, און אפ־שד א־ז ז־ או־ך נ־־עט זים. נאר ד־יף א־ז זי, — האט דאאט ד־ יערד נאך טער װ־ זון און צוױינ און באאט. ז־ דאט;עטדונקען ־ביװא־צע נאבט, אין ט־ט ם־ף־זוטער א״ז ז־ זאט. זי סאאט דערםאי־, װ־יא נאבט און מו־ באדאאטן א־נט א־ן א־ד;עבו־, — און טענט־טנס צ־־ן א־ן טענט־טנם צוננ פארזובן זאאן נאכט און טו־. א־ן א־צטע־ צו ד־ יבפעטע ־ארן, דאב א־ך צו;אט נאר צװײ פאדאאננען: ט־ין קארן־פעאד זאא נ־׳בט פארדאדן, ינ־יסט או־םברענען דער בדונעם פון נעזאנגען. א םענמיב סוז ד?יבן אן אנדע־ זו;, ,װו או־פצודענ׳נען פײא פ־ן בא־ס. אן אנדעד היםא; פון דער איופט אביםא צוגענגבעט נאיק. דע־ פום איז צו׳נעשם־דט צו דר׳ע־ד. צו יעדע־ ערד, צ־ ׳גוט צ־ יטאעכט. די הא׳נט צום וואוד־ג־טאט און צום ט־יב, אװו עס האמערט, יטרייבט, צי פאעבט. ר־ באיסן צבער װי דער זװנט, זײ נײען איבע־ צאם און חאנד. א׳ון ז״ערס איז דעם יבבנם הזיף װ־ איינן אפגעצאאסעם אאנד. אוון יוו״טע אאנען גדינען טיף אין שפעטע א׳ם־ענר־קע טע׳;; איון איל־דאום־גוטם א־׳נט אנגעהויפט בײם זוים פון נ־שט ׳נעפדװוטן װע:. 11 ב־םט נ־שט נע׳װען פאד מיד דאם ברויט װאם מען עסט, אין ני־טט דאם ינאאז, וואם טען ס־ינקט פון דעם ײיין; א באאנסער בעכער צו בא׳ע־ינען ט־יב איון נעםט, צו קוסן אוון צו שפינאען ז־ך רעד״ן. א־ך האב אין ־ענע טענ;עוזאט א װונ־ג־ צו נעטען ידיך א־יף טיינע ׳הענט, און ט־אנן דיך או־ף זומעדדיקע טרעפ, פארביי די אננעשטראאטע ווענט. נעװאאט דיך אויפהויבן א־ן דער ר.ױך און שטעאן א׳־־ף דע־ דאאניע סון מ־ין האנט; — א קאיינע טארמארנע ׳נעיטטאאט נעקומען פון א װונרי&ראעבן אאנד. און װ־יטע־' — װי צו אאע טענטשן זאא עד צו מיר נייטט ערנעד זיין, נייסט ביעםע.־: אטאר א .נר־נע צווײנ פון שאוס, אטאא אן או״עיטאי־פטעד טעסעד. 11ע ב׳װ־־ס נ־שט ײאם א־ז ט־ר נעשען. א־ז דא עטעצעד געװען, אינגעזאנט מ־ד: ם־־איננ!? שאי־ף דע־ װ־:ט, די אופט א־ז נא׳ס. װ־־סע דעבער, וױיםע גאס; נאר דאם האד־ן שדייט־. פד־אינגי. אט נײט װ־דעד שו־ן א שנ־י; נאר א־ן פ־נסטעדן נעדדײ אײבט ט״ן דאר־ז או־ף: פד־א״ננ! דארץ און אוח או־םן וואנט;ײען בײדע האנט א־ן האנט, בײדע רופ;: פד־א־יננ! ערנע־ן האט;עיפ־אצט דע־ א־יז, ס־־עס יגייען שארעםװײז, ס׳ז־ננט די ״אוזשע״: פדיאינג! א־ך ידא, צײ־שן תויכע װעגט, הו־ב צום הימא אויף די הענט, דאנס גאט פארן םריאיננ. 111 פא־אן אזעאכע אידער, װאיפ צעדטאען זיך אין יד״ד, דו װיאםט זײ נישט נעטרויען דער פען און דעם פאפיד. נישט באאנס דע־ ׳וױ״סעד בו״נן, נישמ דין נענונ די פען, עם װ״נטשן זיך די םינגער: װאאטן שטעננאעך תיך נעװען. זײ אאישצען ז״ך אין האדצן, און שט־עסן זיך ז־ם און פויא, ׳װי דינע מײױאעך אי״נן רי כיםנם ז־ך אין טויא. זיי זעגען םאך פון םאיגא, א באויען װינטאם יװ״. םא־ זײ רי װײכסטע גו־אומ־ען — א הארטער או־םנע״ש־ײ. ידאך טוזטו םארט פון הארצן, מיט זױיטיק און סיט ר־ט, צום שארף פון פען זײ װארפן װי צ׳ו א נזאנס םיס.