Literarishe bleter · 1932-07-22 · 30 (22.7.1932) · p. Seite 474

454 ליסיערארישט בלססיסר 1\גז. 30 14291 ע ר 8 צי״נטע סוםםקײס הײסט: ״וזײנט זײ ייעדן םוחצ׳/ א מאדנער אוםעט קרענקמ, אן אוטעט םון אכתול... בצאניזע איך ארום אויף אצגדבאקא־נטע ווענן. אהע זעגען נאעגט, און אצע זענען װײט. *שור״נ איך, שטוס אין זיך — צו <ואם בײ סענט׳שן םרעגן, זײ זעניען װערסעד־רײך — ארעום אין באשײד. יגעטײנט דורך טעג אזויםיצ ׳נזוין פארװעבט נעווארן. סיט א טוך א גדױע אין םיר דײן נע׳שטאצט. און דו ׳שװימםט נאר פרי׳ש אריוים אויך ׳טטדאם ם־ן יאדן. װי אמאא אויך איצטער איך רערקען דיך באצד. א. 2. ש .עניגע? / בטרל'ן עלזע לאסקעד-שילער ס־ט פארסאכט, באװענטע אוינן יײענט זיי אראפ פ״ין איר יצײב װי פרן בצינדן־־םריפט סיט פאר׳טטענריקן צארטן צוקן אין די שפיצן םון אירע ם״נגעד. א בײט׳נז האט אויסנעפיםן א ׳טרעקרעך ציד איבער אי׳ר צעפאסמעװעטן צטבי״טשטן צײב, און אים דורכזעעװדיק נעמאכט ור יזער׳גזענעם פארםעטי זי װ׳יקצט זיך אין איר טרויער טונקצ צעםינקגט: אן אגגעשריבענע קמיע אין א ׳ם״ד! .. 2. שסערנבערג / {ן&רשע רר א ר ש ע * דיז־ק־נרויםע, װיארסטן־צאנגע, בר״ט־צעװארפן הפקרדיקע ׳שטאט, א־ן די״נע שטענדיק רוישיק־־סאכעדיקע טומל־םויע נאםן, צודשן דײנע •:זטדאכדקיסװאי־עינדײזע מענטשן־מאםן, דרײ איך זיך ארום רא, ׳ווי אן איבעדיקער, םרעםדעד. ס׳זעגען דײנע הײזער, וױ די טורעסם, סיט םענסטער קיײן צו גאם ארא&געװענ־ל: און װי אין זײ איז אצץ פארן ם־עטדן אוינ םאדהויצן און םאד־ שטעאם א׳ז דאם אויג.פון פרעסדן זאי דעם אםת גארנ־שמ זען... דא זויגד זײן נציק און אוםנצ־י• ־עדעד אײנעד כטיל פאר זיך און נאנץ באזונחער. דאסמ •טטאט װי א ־כ&ין א־ן דײנע ינעצן י־אנג שו־ן ס־ך ׳נעפאננען, א־ן וױ א שפ־ן — ־עטװעדן טדאפן זו־גטטו או־ם פון ס־ר, און ראגנזאם גײען או־ם דא םײגמ שעגטטע טעג און װעדן דא םארבדעגט, א־ן דײן קאכעד־קן ינה־גום, וואס ב־י דיר דא, שטאט! און אויה צאגגע, צאנגע סי״צן, יװ־ ודיט נאר מײן אוינינרײכט, צ־יען הײזעד װי קאזארםעס ינװועו־ עינעץ וױ״ט אװעק, און רריקן סיט זײער ׳טװערקײט און פאי.־שטעצן מיד גאטס װער״ װי מיט א ריזיק יגרויע טורטעיװאנט. און פרעטד, ׳טװער, ענג איז מיר, א ־טטאט, א־ן דיעע עננע נאס;, כ׳שטיק זיך דא אן צוופט, .װי א פיש פון װאטעד אױױ זון געכאפט, כ׳שרעפ זיך מיד פאדסאטערט װי נאך א נאר נאענטנס אויה נ און באנצײט דערוױיא דא מײכע ׳שענסטע טענ אויױ ד״ן םזבח, שסאט! 410 זײם ל־ י ד לײב ס^רגנםײ / בינסק זומער־לעב — העי! כ׳האב ה־־נט פון פויע הו־פנס זון נעטױנקען, שפאן א־ך א־צט א זוג־קער אויף שטרעקעם פון דער װערט. פ׳האבן הײנט א נאנצן טאנ געאטעסט נדינע ציוגנען, ס־ט ערד־ד־חות, ם־ט צאנקע־נ־אז, ס־ט אדאסאט פון פעיד. — העי! ב־ן א־ך הײנט א ־ינגױטעד, א האפע־ד־קער טאך פון אוצדות — אוצדות נאאדיקע, אזויפ־צ דעכ־אט־נען... פון װײצן־נאלד, פון קא׳־ן־נאצד, פון זונען־נאצד — א שפע... װער צײלן קען, װער מעסטן קען די :אצד־קע א,־שי;ען?... — הע־! װעא א־ך הײנט ב״ם אװנט־דו־ט סײן דו־סע ט־־ צעפ־אצן! א־ך װעא סײן נאיק די שמעדן, די באױ־ז־אבערנע דערצ־יאן... או־ױ האדטע נאםן, שסיעעועע, סײן שט־ם װעט הירביק שארן: ״װער װ־א סײן הארץ, סײן יזונ־קע? — א־ך וױא מ־ט א־ר זיך טײאן!״- '1םף פ))לק /;זיי/ אין דער פדעמד אדץ מע׳ד קרארעד ווע־ט ם־ר א־ן דעד פרעסד: ם׳א־ז סײן הײם א װײטע ־ענע־װעאמ, װו םײן סאסע ראטעט ס״ר א ה־עסד, א,־ן א רײכטראקעט, סיין טאטנם או־נ, א־ז ס־ט םפקות אויף סיד א״עשטערט (ם׳א־ז א קש־ה, צ־ פאד עפעם כ׳טוינ!,), און ס־ין ברודעד צו דעד וואנט ס־ך קלעמט ס־ט א ש־ותרעד שאאה װעגן נאט און ער שורירט סיר צו — צו הארטן םוד... ארץ סע־ װארער ותרמ און שװער ד־ פרעסד! יוהמיזו? שםײגם^ן / לאמזשב אריןש שטדאם םדן יאדן נעמײנט רורך טעג אזויפיא שױן פארװעבט נעװארן ס־ט א טו־ א :דויע אין מ־ר דײן :עשטארט. און דו שװ־מםט נאח־ ט־יש ארוים אויף שט־אם פון ־אי;, װי אמאא אויך א־צט איך דערקען ד־ך בארד. קײגעד אה אין בעט סיט ס־ר ה־ינט נישט נ־עאעגן, און אן העאיש םראם ארום ס־ד האט נעגא־ט. נ־־כט;עװאנט האב א־ך חע־ קראגקע־ נאכט צום םרענ;, װעד געביגדן האט דעם פ־־עד, װאם ס־ד בר־ט. ביז א שטערן נדין באנינען ז־ך באװיזן, און פון ה־סר הו־ך נערויבטן מ־אד צו סיר. עס האט אין חסדיברױ ידײן פנ־ם ז־ך נעװיזן, און או־פנעס־שט א־ן ס־ר זכרונות אן א שעיור. אי־ך זע די איפן ד־יניע הײנט יא־ן ־עדן שמײכא, אין ייעדעי- פרויען־שטיטע רופמ ז־ך אפ דײן קוא.