Literarishe bleter · 1932-07-15 · 29 (15.7.1932) · p. Seite 456

לױיזיראריפופ בלוזס8\־ <\\ז. 26 (•26*1 זייט 456? #אנער עד תאט עם נע\ון>לט הערן, שאר1ז אוז שניזדטדיק, םיט פאד־ אכטוננ איז אירע דורכגעטעגדייזע אועז אוז מים שפןוס איז איד שסןוצעער הערן־שסיםע. און זי האט אים נעענטםערט, װי ער ה*ס נעוואהט — שאדף או,ן שגייזדנדיק, םיס סאראפטונג איז די אוינן אוז סיס ש$9ס אין רעד שטיסע: — <וי״צ א׳זוינע שריםטשמעצער <וי איר האבן אציין <זייז צו־ קוכםס נישס און עום ארט זײ גישס די צרםונסס םוז זייער ציסע־ ראטוד. איר האס נאד <זײן ציטעראסוד נישס, װעיצכע איר וואצט געװאצס אנסװיםצען, באדײבערן. אײך אינסערעםירט נישס דןום גאנצע, דער כצצ. איד... מי האט נעװ־אצט נאך שפעס שארםערם .אנן, אבער זי זזאט זיך אייעדנעריסן סיט כעם־םונםען אין די אוינן, ארויםגעו־עדע — איר <װעס אזוי נוס זײן און זאגן סיד, װאס רי נעזעצ־ שאפט װיצ װיםן, — און אדאפגעצאזס דעס האם צום םאםיר. עד אח געװען יבצייר. נאר א עצײנער םויזע האט ער שטיצ נעענטפערט: — אייך װעצ אי״ך יעצט נאדנישט םאנען זאגן. <ז• איז אויםנעשטאנען און אזועטנענאנגען: ״נוד באי!" ער האט קוים געעגטםעחט. 3. ער איז געװען גאנץ צעשמעטערס גישס םון חעם, װאס זי האט נעזאנס, נאר וױיצ וי האט עס נעזאגס דער סארװודזי איז אים נישט ניי געװען. ער א״ז אים נעצעגן אין די גציו־ער. ער האט גישס נעצעבט אין טעות. די, װע&כע שדײפן םאדן סאנ, והאבן קײן צוקונםט נישס און ובויען נישס םײן צוקונםס װי רי אײנ־ סאגיקע זוסען-םײנעצער, און סעגן זײ װי שײן זײן. און ער האש אםיצו אויםגעהערט אין זײנע שדיםטן שײן צו זײן. ער האס זיך אלײן װיפ״ל סאל אעערוםן סיט די עחנסטע נעסען און אויסנעגעסן זיך אין ביחער זעלבססקריטיק, ארײננעשםײט זיך אין געזיכט זײן נאבצע ליטערארישע סעטיקײט, אבער אז די דאזיקע הערלעכקײמ זאל עם זאנן, אז ראם םראכס־םויל זאל ארויסברענגען די םריטיס אז די נרויםע באצויבערנדיקע אויגן זאלן אויםבליצן טיס כעם און םאראנטוגנ... ער האט נעדויכערס א פאפיראם נאך א פאםיראס, ארוסגע־ נאננען איבערן ציטע■־, צונעזעןצט זיך. װידער ארוסנעגאגגען. ער האט זיך נישט געפונען םײן ארנב װען זײן אויג איז נעסאלן אויה דער אגנעהויבענער אחבעט, האט ער זי װי זעלבסטפאדשסענדלעך צונויסנעדדיםט און אװעסנעװארפן אין פאפיר־סאדב. באלד איז ער אנסלאםן סון ציסער. אבער נישס צו נעזעל־ שאפט. ער האס בלויז אדוסטעןװאנו־ערס איבער די נאסן, סיס איי געשסאלס פאד די אוינן, טיט איר שטיסע אין די אויעדן. אויפי רו׳קן האט ער נעםילס אירע שםיץ. רי אװנס־צײסוגג און דאס בוך, װעלכע ער האט שפעסער נע־ לײעגס װען עד אח נעקוסען צוריק אהײם א םידער און אויסנע־ םאטערסער, האבן אים גישט צעשסרי״נב צװישן די שורות האט ער נעזען און ינעהערס אירסא רינגעל. ער האט געהאט אן אוסרויםע, נער׳וחעזע גאכס און אייז טארגן גאנץ סרי האס ער איר אננעשר״בן א בריװ, װעלכן ער האש צוזאסעגגעשטעלט אין דער שלאםלאזיקײסג ער האס זי געכעטן, זי זאל זיך טיט אים סרעםן. עד האט מי נישט נעװאלט אפרוםן — ער האס סורא םעהאט פאר איר סורצן אפזאג. ער האס איר בעםער געשריבן — ער זאל האבן רי רײצוננ פון אוטװיסנהי״ט און װארסן אין אוסגעדולד. אבער ער האט ז־עם בריװ אװעקנעשיפט ״ספעשל דעליװערי״, כרי ער זאל ניכעד און זיכערער אנקוםען אין אירע הענס. זי האט אים נלייד געעגטםעדט. און נישט אפנעזאגנב ער האט שיער נישס נעקושט איר ברױג זײ ׳האבן זיך נעטראםן אין אן אססאון קאסע^ און ער האט איר נלײך דערקלערט, אז ער האס איר נישט נעבראכס װאס די נעזעלשאםס װיל בון אים װיסן, נאר ער װיל אויםנעפױען םון איר, װאס זי ווײם םון אים. בײ טײ און םינארעט, נאכלעםיק, זעלסן אגקוקנדיק איס, האס זי אים רערצײלס, װאס זי וױיס םון אים. בח אויף די לעצטע עטלעכע יאר האט זי נעלײענט אלץ, װאם ער האט נעשריבן. אויך זי איז געװען איצע םון חי ״עניקע ליבהאבער םון דער ײדישע־ טאכט אבער איר נעזייכס האט עם נישט ארויסנעװחן. זי האט אים אפנעקיקט קאלס נלײכנ־יטיק, אפילו אן העםלעכקי״ט. זי איז דא נעזעםן, וו• אן אונמעדזוכונגגדריכסעך פאר דעם אננעקלזאנטן. און טיט דעם טאן םון אן אונטערזוכחגנום־ריכטער האט זי אויך אגגעהויבן: — איך האב עטלעכע םראנן צו שטעלן. װילט איד סיר זאג;... ער האט ז׳י איבערנעריםן: — װאם װילס איר םון סיר װיסן? זײן שטימע האט נעקלונגען צונויפנעם־עסט פון איבעראשו:;. ע־ האס אפנעהוסט און אח געקוסען אינגאנצן צז זיך, אויסנע־ טרי״סקט זזך. זי האט א־ם נעענטפעדט קאלט: — דאס האב איך אײך געװאלט זאגן. איבעריקנם, נישט איך װיל פון אי״ך װיםן, נאד די נעזעלשאםס, װעלכע באשעםטיקמ ם־ך. ער האס נראד נעקלערס אז ער <װאלס געװאלס, זי זאל אראפענעסען דאם היטעלע, כדי עך זאל קאנען זען איר נאגצן שטערן. אבער אירע ײערטער האבן אים עפעס נענעבן א טרײםל און אװעקגער־ס; פון דעם געדאנם איצט האס ער נעװאלט װיםן, װאס האס זי נעכיײנס מיט דעם ״איבעדיקנם״. — ראפ, װאם איר האט נעהערנ^ — האס מי געענטפערס האיט און פײנטלעך. — רי געוערשאםס־ װיל פון אײך װיםן אייער מײ־ נונג ותנן דער צוקוכפס םון דער ײדישער ליטעראטור הא איי לאנד. דאם האס אים אבער נישט באםו־ידיקס — אויב איר אלײן זענט נישט פאיחאיגטערעסירט אין דע־ םראנע, װעט איר בשום־אופ[ נישס קאנען ריכטיק איבעדנעבן םײן ענמפער, — האט ער;עזאנט. אן אידאג־שער שסייכל האמ אויםנעלויכטן אין אירע גרויפע אױגן: — װער׳ט איזך געזאנט, אז איך בין נישט פארא־נטערעםירט? — פארװאפחשע יבאשסײט איר חודקא, אז די נעיזעלשאפם האס אײך געשיקט? — דאם איז אויך אסת. איך בין אן אנגעשטעלסע םון דער געזעלשאפס און נײ, ווזוהין מען שיקט מיך. ער האט זי אננעוקדקט סיס אײנעם פון זײנע ״פםינאלאגישע״ בליקן, מיט װעלכע עד וזאט נעיװאלט באװיחן, אמ ער איז דעד קינםטלער־פםיכאלאכ װעלכער דרינגט דורך הארץ און םוח פון ז״ן װיז־א־װי, און פון װעלכן עם איז גישסא קײן באהעלטעגיש. אין אירע או־נן האט אויפגעבלייצט עפעס פון כעם, און זי יהאש אנטשלאםן ארויסנערערט נאך א וױילע שװײגן: — דער גאנצער אסת אח — אז איך פערזעגלעך בין נישט םאראינטערעםירט אין אײער סי״נוגג, און װאלמ נישט נעקוםען אויסצונעפינען זי, אויב עםעצעד, זועלכעד האלט זי םאר װיכטיק, װאלט םיך נישט נעשיקט, און איך, אלם אננעשטעלטע, װאלט גישט באדארםט גיין, װװזין טען שיקס םיך. זי האט עס ארויםנערעדט, װי זי װאלט אים נעװאלט באלײ־ דיק;. איר קול איז נעװען א בײטש, װעלכע האס בײז דורכגעשניטן די לופט און ג׳עלײגס ז״ך אויף א״פ מיט האירבע שםיץ. איד פדאכס־ טויל האט אכגענוטען א ז״ע־ האי־טן, םײנטלעכן אוו־סדרוק, דע־ בליק םון די נרויםע נרויע אויגן אח נעװארן שװערד־שארף און פארכטלעך. ער האט נעפ־לט די באלײדיק־ננ, און עם האט אין אים נע־ קאכט. אבער ער האט דערװארט אט דעם עגטפעד. ער האט פא־־ אוים נעפילט יעדעם װארס עס איז אים נעװארן קלאר, אז זי קע; אים, איז גוט באקאנט טיט זײן ליטעהארישער טעט־קײט און האט פאר אים ק״ן שום אכטוגיג נישטג נײן, זי פאראכט אים אםילוו. ער האט זיך נעם־לט אױסגעפאטשט, ודערנידעריקט. זײן גאנצע איצנליבע איז אויפנזא־ודערט נעזוארן, זײן הויכע טײנונג זועגן זי־ן טאלאנט האט זיך אױפנעשטעלט אין אים, וױ אן אויפנערײצטע װילדע חיה. זײנע אויגן ה<*בן אויסנעבליצט, און אויפן צוגג האט זיך געבעטן א עארף װארטג אבער ער האט דאם װארס פארלוירן, און ידער אויגנבליץ איז שנעל פא׳רשװונדן. די הערלעכע כעשטאלט אװף דעם דערב״איקן שטול האט ארויםנעשלאגן בײ אים די װאםין. און נעשלאגן אוין באמינט האט ער ארויסגע-־עדט: >— פארװאס? ער האס נעװוםט, װאש זי װעט אים עגטפערן. יעדעס װארט.