Literarishe bleter · 1932-07-08 · 28 (8.7.1932) · p. Seite 443

זיים 443 י^4 ריגזעראריפ((( בדוןזזער חיזז. 28 (•?־42.) כ׳ניי צו און זע: אוען םעידײמע! כ׳גײ צ.ו און ןע: םרא&ן ב#*ר טרןזפן זיך <זימזי5ט אויף טזןזרדע, באהאלט זיך אין םעל אוים; און עפינם א מאדנער א חיהשער אוסעט םון כױר האט אדו״םנעסוועלט און פאדנאכנען זיך אין שטיאן שטײבל: ״פערזר, זײט סוחל! ״פעסרל, האירכמ אויס מיר — ״פארװאם מײנט א-ד אז א־ר זענט עדגער פון זײ? ״קינד מי״נס, ״מיד זענען אלע צו ביסעלעך פיעדד, ״יעיו״ער םון אוינז איז פערד אויך זײן יסםײגער!״ קען זײן ד• רוייאטיבע :ישט באידארפט האט קיין באהעיפעד קען זײן, אז או־ך סײן מוסר איז איר פארנ־עקוסען נויאוס — נאר פערד האט זיך א רים נעטון, א טטיער אויך די פים נעטון, װי פון יעפיעש א ביס נעטון — און אװיעק! נעפאבט מיט וױירל האט דאיס גיעלע קיינד, און װי א װינט געשוױנט סרײלעך אהײם .געקוטען. מיט אוינן צענליטע צוגעסאלן צו םארעטע און ם׳האט רק זיך געדוכט אים: א לאשאםל איז ער, און ם׳איז ידאס אןבן בדאי נעװען איון דאס האדעװען געליוינט!!! ײדיש: גז. גאלדוזא װ״לם איר — בין איך םון שטורעם זויצרער, און אלץ אין םיר װעס יהעליש ברעחן! װ״לט איר — בין איך פון פריל״ע סיצדער, ונישט א סאכםביל — א װאיציקן אין הויזן! איך נצויב גי׳טט, ם׳זאל ז״ן א בליומיעע :יצע! צו סיר קומען אואע כאך ברבװז — פרגיען װי א משל א&נוגיצסע, און סענער, צעטרײסלטע װי סדחת!!! א גרטע באצידכג צד א פערד קאפעטעם הדא&ן װי געזוננען: נריב, נראב, נדואב, גרוב. — מיט װינם םארטחונקען, סיט א״ז באשרבט, האט אצץ װי נעהונקען אויך נליטשיהן ברוק. פארט׳עעפעט זייך אן אײז א פעדד — און װי סון ידער ערד מיטאגתיל, לי״דײינײערם אויסגעװאסםן אן א צאיל. י נעלעכטעד האט נעהיירזשעט: א םעחד איז נעפאלן! גענ*>רן א פערד א״ז! איויך ברוק תאט נעצאכט, בצויז א״ך אצײן יתאב ס״ן מל ני׳טט צונעסי׳סט אין באר. ע מ ע זײנע ליפן איז פאיד׳פװונדן אוין ם־ט א טדו״עדיקזנד ערנסטקײט האט ער געזאנט, אנוױיזנדיק אויױ זיײן אויםנעצויגענעם פוס: — א״ר זעט! איך יד״אב טחויעדיק א ׳טאסר ינעטון מ־טן קאפ, אז איך זע. ער האט ישט־א א&נעזיפצט און האט דערצײלט: — איך האב נעװוינט א־ן א קריינשטעטר, האב דארט נעהאט א נע־ליבטע. בין איך בײט איר אײנמאר אין א ׳זומעחד־קן פאדנאכט אװעקנענאננען הינטעױן יבטאט ׳ספאציו־ן. האב איך;׳״טט באימעדקט, װי א צונ איז אננעראפן. זי איז װ• דורך א ׳וחונדעיד געראטעותט :עװאדן און א־ך בין, װי אייר דעט!... מ׳האט סיך איורעקנעפ־חט אין ־ספיטאל, װו מ׳האט סיר אראפ־ נענומען דעם פום. און אזחי;איחך װי איך בין צו זיך געקומען, האב איך באיבקאםן — װ־בארד איך װער סיך א״ײנדברײבן פון יבפי־ טאא, װער איך זיך נעסען דאס רעבן, אנן — װונרעררעך, װאם נאך דעם באשאום איז סייר אזוי נרינג נעװארן אויםן הארץ, או םיר האט ׳טוין נאדנ־׳טט געא׳יט ׳דעיד א&גע׳בניסענעד פוס, און אויםגע־ ישריבן האב איך זיך םון ידארט א םחײרעפער, א רוסטיקער. רעם ערשנון װױימ האב איך געסאכט רער בעליבטער סײנער. נאר יװי גדוים אױ געותן ם״ן םארצנױיםלונב אז זי האס זיך םון י 1 נ ה א ט איך ב־ן נעזעםן איז שטאטגאיטן און נעלײענס א צײטוננ. אויה דערזעדיביקעד באנק, אביסערע אפנערוקט פון מ״ר, איז געזעפן א ױננערמאן סון א ־אד פינפאונצװאנציק. עד האט נעהארטן פאר־ רײנט ד• הענט אויױ רער ברוסט און םיט טדויעיד־ק־ס־רדע או״נן נעקוקט אוױ> די רױ־קע בײמער, אויך די צענדיויקע־ פײנערעך, װעלכע זענען נעםלנינן םון אײן בוים צופ ציװײטן און פאודהילבט דעם נארםן מ־ט זײער שסיפערישן פישטשען. דעױ ױננערסאן, האב א־ך באסע׳ױסט, ס־אגט א צוגעמאיבטן פום, חערקאנמיהאב איך עס אן רעם, יװאם עד אױ נעותן פאידבטאיױט או״סנעצו־נן אויף דער אלײע סיטן;אז פון שוך א״־יויך, און דעױ צװ״טע־ םוס, דער נעזונטעױ, אױ געותן הינטער דער באנק. — אנטשואדיקט! — האס ער נעדאנמ מימ א צארטע־ שטים,— איר זײס, אויב איך האב קײן טעות נישס, א שרײבעד, יא?... איך האב צונעשאקרט מיטן קאפ. — יא, איך קאן אייך, — האט יער וױ״טער נערעדט — איך האב געא״ענט אײעחע ותדק.. אײעחע טעסעם;עפעלן טיר זיתר... אויב איר יװילט, קען איך אײך נעבן א טעמע! — מיס פארסענ״גןי — האב איך :עענטסע־׳מ ער האט זיך צוגערוקט נעענסעד צנ מ״ר. רעד שםי״כל פון