Literarishe bleter · 1932-07-08 · 28 (8.7.1932) · p. Seite 442

4 £ ליסיעראריטנו בלעסיוןר נ\\ז. 28 ח־1,42 ¥ 442 זיים ליבער הער נןזט ת סיי1, אז די :ויט האט ׳םארםע :עגל. זעט ער א סןזסנע 8 ימננע, ,־ואס ציטערט אין שארםן װינט, רע־־ט ער אין א־ר ציטער דאס פא־־&ען פרן א היגד, און ער זעט איירע טרויעריקע אוינ;. — ד״ן ־אק איז שאדף, און מײן לעבן מײן רעבן איז יזננ א.ין ד־ן. ראס נ־עט איבער דעם טאד־ם רעם;איררענעים, װאיס א־ך שפין. װעםט האבן אז עבירה. זעט עד א דעמב אן אלט;, בלײכט ע־ פאר א־ים יםטיין, ה־יביט ער רי האק דעדפ־לט ער, אי ער רז־בט ז־ קענז זיך אל״ן, אקענן זײז אײנענער עלטעיר. יוױין אהעד! די לעסטערוננ ברענט אויף םיעע בלויע ליפן, און ס׳קלא&ט די ענאוז מיט נר״נעם ספ אן מײנע דארע ריפן. דער צינײנעיר, זײן פ־דל און דער װינט, זײ װײםן נאך, װער דיו פיסט א װי־ידער ׳בבי־רערזו;;. װאם צעיעארט מיט דרײםטע פ־ם דאם מ־סט. צעיג״ײעטע־ דעם צייניינער מ־טן װ״נט מיט דער צװײטער אי״דיקער פלא״ב, א־ן צעקויצ ז־ך מיטז עטורעם־װינט, דו ױנגער ־ט־אינלע־ אפאיצ. און יטאיידע־ ד־ פ״דא א־ן מדביר ארײן, ד• פ־דא א־ז ני־יו־זאם און •םײן, און זע־ז דעם יטדו־ער די אוינן אויס און באײב װ־דע־ מ־ט זיך אל״;. בײ־בט ער א טרויעריקער שטײן מ־ט אראפנעלאזטע יהענט. ע־ זעט ד־ קלײנע פײערלעך, ,ײאס האיבן ד־ נרו־סע דעסבעם פארבדענט, און זײן מױ נעמט ׳דיורך א שו־דע׳ר. באר א־ם ־צי״דן אי־־ף די יטאטנם פ־ן ׳ד־ בו־מער, װאם ער היאט צע׳םטעדט א־ז נישך פון זײן לעיבן, פאלט ער איוזעק אייף דער עדיד, ױ■ א בוים אז אפנעהאקטעי׳־. א.ין עד בעט בײ זײ טדויאה מ־ט א ביטער נעוױין. לאיז םיד אים דאירטן ליגן, װיפיל ע׳ר ײיל אלײן, אז מען װײנט זיך אויס, װערט גריננער. װײ; אהעד! די דעסטעחונג ברענט או־ױ מיינע ביאיו־יע ליפ;, א׳יז ס׳יזלאפט רי ״.::אה ט־מ נרינעים םם אז כױינע דאירע ריפן. די באלארע פרן דעם הא^צהאקער אמאל א־ז נעװען א האאצהאקעד, נעיװען א־ז עיר נרױ אזן אאט, א־ז עד געגאננען ב-־ז במה יאי־ז יזאקן האלץ אין װאאד. װאם איז עד נעװעזן א פריץ? אין א ס־אםטיקן װינטעד־אװנט נײט עד װידעד אין װאלד ארײן, ע־ האט דען אן אגדער בירירה, װ. וזאיאןאװסיעי ־א י 77?ז}דיעד נאיאקאװסק'*) א װאלקן איז די ה1יזז כראל ׳\י- צו א פאנם. אײע־ :עדאנק, װאם האט ז-ך או־ף צעק־אבענעם מוח אויםנעבעט, װ• א פעטלײביקע־ םשדת או־ף פא־ישמאלצ־קטעד קוינועש — װעל א־ך העצן און ׳־י־צן, דע־צע׳־נעז אי־ז ם־ינ־קז, א־ן בײנער זיך א־ינעם;, חוזקן ב־ז תענרנ!!! אין מײן;׳עטה נ־יבטא איז קײן אי״נצ־ק גרויע האר, נ־יג״טא דא־ט ק־־ן זקנ״צע צארטק״ט, יד־ װעלט פארוז־לםנר־ק מ־ט מ־״נע צוױי איז צװאנצ־ק ־א־ — ינ־פאז א־ך א ׳צלאנקער מ־ט ױננטיעבעיר הארטק־״ט! אויםנימאליעטע! ליבע ליינט א־ר או־ף פ־דל־קלאננעז, קומט צו ס־יד זיך לערנעז — פארצעדטרט םאלאז״ם״דל, שטײפע באאטט־ז א־ן ב״והא סון די נעטער, און װעלכע מישט איבעד אירע ליפן אײדצ, ײי א קעכין סון יקאך־בוך רי בלעטערי און זיננט דע־ב״ פון ,־אזש־נקעם ם־ט מאנדלען — צו יל״בן װ־ א־ך א־ז אבעד קי״נער נ־שט דעיחגאננע;, א־ננאנצן זיך א־ן ליפן צו פאי־װאנדלען!!! .) צום צוױיוטן לארצי״ט יגאך ױין טראגישן טוינ2