Literarishe bleter · 1932-06-24 · 26 (24.6.1932) · p. Seite 412

ליפווראריעוט גרנןוזסר וײז. 26 4251.) איו היניג אויף םעגמשן און חױת און םײגל און מרים! ודלבה פזבא דײן הערשא&ט גרי״כט נ$ד ביז די םויערן טײנע! פאר רײנע נעבזוטן סארסאכט אלע טו־יערן טי״נע! הײם ׳טפאנען: די העסצען, די סאנרעס, די אםן! פארפאקן די פער5, די זאלבן, רי ש&ינלעןן! — זע, װעצט! שצםה איבער טאסה עזבא האמ ני׳פס צו שאםן! און מאסה ■שבאם װארט, װי צען טויזנטער זייגלען! (לאזט זיך נײן.) פולגזזז וזוזלג װי נאריש, א נאריש די סרוי אין איר נאנהה . װי נארי׳ט, א נאריש רער סאן אין זײן תאװה. דאך סרייר איז דאם אעבן, א קבר די טריבשאםט, דער מלך הסצכים, זע, פעטלט דײן ליבשאםט וזלבזז פובא זע, חכם בן־חכם, שסרײססמ רײד םארז װילט די סויערן םון שבא זענען טויב! זענען בלינד! (אפ•) וײט 412 * אי.ך ׳אװים אים א׳נטהעגן טיט טויזנטער ארעסם אין הויז סון די ׳א9ינאען. איד יגאוסט אים אנטקענן םיט סויזנטער ׳צי״בער אין הױז פון די שפיגלען. איך סוש אים אנסתענן טיט טויזנטער ליפן אין הוייז םון רי שסיגאען! פולוזזז וזגזלך װי שײן ביסטו, סרוי — אעבםס אײנצײןער שכר! דײן דײב א דערתװיהונג צום אײביהן צער, װאם װאססט סיטן סענטש, סיט גאר זײן דערנרי״כן, דען סענן דערלאננען סענטשנם העגט אלע הײכן, — דער טענטש אײבײז יזנעכט און דער ארום — אײביין האר, צי ביז איר נישט שלטה, דער םאך יהטלכים?! ■■ ■■ ■■ ■■ ■■ ■■ ■■ ■■?ײזג ם$רגגס1'91'גסק ע ר ם׳איז טנושמדײדנראב אונזער זשעסט, אונזער טױאט. טיט אונז אין די יןעלערן װויגט אוגזער נאט... גאט האט נענידערט צו אומ סון דערהניך פארברענגט מען צוזאמען איין עננשאסט און ר-ויד... אונזער נ׳ליק, עם איז יןארנ, אבער װארעם און גוט״. אונזער םרײד איז דער רוח סון צעזונסענעם בלוס״ אונזער סראצע איז ש׳װער און דער שלאף איז נעזונט... אונזער נצויבן איז טיף און האמ סל'<ל און נרונס!... פאר יעדן איז פר״ אומעד אםענע טיר! אונז׳ער נאט איז אין הייטן און מעגטשצעך, װי מיר... אונזער לעבן איז: סײן און יסו׳רים און שפאט — איז תײנמאא דאס לעבן כאטש אונז נישט סײן שאד!- ש ט ע כ ד י ק... שטענדײז, יערן אינדעחםרי, װען טיך רוםט דער טאנ סון טי, נלוסט זיך שטיצ טיך אויף די הני, (צװישן סײנע נרויע װענט) בעטן גאט סאר מײנע יוזענט... פאר די פיננער מײנע צען, — ם׳גאל קײן שילעכטם זײ נישט נעשען... וואם םארמאנ איך מערער דען, װי די פינגער יטיינע צען?... זאל, חלילה, װאס נעשען- בעסער איומהומען, סארנײן!... אײרער באײבן היאפאאז... יןציין... פא<ן עמעיצן צו לאסט... זײן בײ יעךנס שװעל אי נאםט- נ״ איך און דערשליננ א טרער. אויטאם ׳אגן הין און הער. אויפן ראנ, בײם אצטן סהװער זיצט א ײננער, בלינדער ײד... און אן פיפ, אן אינװאליד... נ ' בלײב א׳ך שטיין, אויף אלצדיננ נרײט... און צעטײל טײן גאנצן ברױט. -; ל י ד פ א? י ע ס ע־ס איך ליב דיך, סאליעסיע, איך ליב דײנע ה׳מלען, װאם העננען װי שײעירער, צענאסענעד בלײ איך ליב ד״נע פעצדער, װאס שװײנן און דרימלען סיט שצומער סון אלול אין םרײדיהן מאי- איך ציב יעז־ן שפאן סון דײן זוטפײזן באדן, כאטש ארעם און טאנער איז נועבעך דײן עדד! איך ליב די״נע םוטנע און רוײזע נױיכן, װי זײ בין איך ערנ׳סט, פארבענסט און פארהלערט... דא איז דאך סײן סינדישע װייגל נעשטאנען. דא האב איך נעטרויסט םון א ליכטיסע װעלט, כאטש דו האסט געשפײזט םיר מיט יארן פון עלנט... םיט נעםלען די שײן פון מײן חלום פארשיטעלט... איך שװים מימ דײן שטילסײט און לעב סיט ד״ן אוסעט טיט לאנדשאפמן נרויע, אן פארביסן ריײז... ראך װי״ם איך נישט, םוטער, אױב ׳הײסער כ׳װאלט ליבן, די בלענדיסע, ר״כע, די זוניסע שװײץ! א הארציסע גרײז־נרויע הײמלאנד פאליעסיע! איך בענטש דײנע זוספן, די היטלען פון בלײ. איך יהײאיס דיין אומעט מיט טרערן םון ליבע און שענס דיר םײן סינדהײט, םײן ליכטיססטן מאי!... א ר כ ז ע ד ל י ב ע אונזער ליבע איז פשוט, װי אונזע-ע רײד, װי ס׳איז סראסט אונזער הײלצערנער טיש און ׳דאם ברויט. װי ם׳איז הארט אוניזער לײב און ס׳איז פראסמ אונדער סלײד, װאס פארדעסט אונזעד בענסשאפט — די פאסטוכשע פלײט... אונזער שלאף, ער אח הארט, װי ס׳איז הארט אונזער בעט. ס׳פאלט שטיל אונזער טרער, װי א שטוטער נעבעט... ס׳איז יפשוט און פראסמ, אונזער נליס, אונזער סרײד... װי ם׳איז פראסט אונזער לעבן... איון אי״נפאך דער טויט- *) רער דיכטער איז א געבוירענער אין פאליעסיע. םון םאך איז ער א לעדער־ארבעטער. ער האט די לעצטע יארן פארעפנטלעכט לידער אין םארשײדענע זאמלוננען און צײטשריסטן. רוזר.