Literarishe bleter · 1932-06-24 · 26 (24.6.1932) · p. Seite 411

411 ליװטגאריטיט בלטװטד {\<ז. 26 14251 ג׳<יי ••*'־*־״' ט?ב 9רטגטר ןבײכגררג בער זזאראזזיןי) ג• י ז דע; גיכעד איך גיב דיד די זון, די <בכה. וז ר כ ה <ט ב א מעג ודעדן םאדאאשן די זון מיע די ׳אזערן, אזו• מײן £>>דאאי:גען, *זוי ס״ז באכער;! (טרװה ההלג דו הומםט װי א טויב און דו ודאמםמ װ• א ׳שיצאגג, אי; יעװע־, וױ דעד טו־ט שאלט־צו דײז םארלזןכנ. װ ר כ ה טו ב א;ון, גײ א־ך אװעק — מײ;ע מגמלען ׳טוין גד״ט און. א&וױ׳טן װעא איך ד״ן יװעג צו מײן ראגד — ד• מאכה יטבא, מרך, א םעלױקע װא;ט! (גײט די טדעפ אדאפ.) טזלגזה הוזרך;ז^-ןן^ס א.ן ד״ן דלאגט שאיסא פון פדײד?, פא.־װאס אזא;איק א־ן דײן לײב;אט פאוד־מראסן? - באדװאס אזא װײן א־ן רײן נוף אגנענאסן? — נעדיז־פט האבן ׳טאאנגען א־ן דיד, װ״ב, צו;עסטן! םון דיד צו אנטאױפן, וױ פון א פארצעסטן! וז ר כ זז ט\ ב א צ־ האאט מען דען ׳טאאננען א־ן גיאדעדנע קד־נן? — זע, שאםה המאך, וױ שײן א־ז ם״ן גוזי! א־ן מ־ר איז פאד־מראםן דעד װעאסם פאדנעג־נן — סײן אײב איז אינגאנצן אײן םרײד־קעד רוןי. טולוזזז זזוזלך (גי״ט די טרעפ אהאפ) װעד זעט דײ;ע נאידער און װערט נ־׳םט פארבאענדט, דאס םייעד םון נאוםטו;; א־גגאגצן םאדבד׳ענט. פאדאאנג — און איך הײם אאע סענט׳טן פאר מלטה טבא יזניע^ וז ר כ זז טי בא צו װאם מיר ד• ם־קוםרעך — דער אײב קומט צו ציען. טזלגזזז זזוזלג א פ־נפט־ג־־פאדפאאגטעדטעד װאואד א־ז דײן מײן, דו אאקערםט יװי א אײבין און נדײטסט שוין די צײן. װלכזז טובא (הײבט זיך אן צו באװענן אין טאגץ) קוסט ׳פאסה דימאך די סאכה שכא האאזן אין הויז םון די שפיגאןען! דו בונה, דו בו־סט דאך אויוי קופעדנע שװעאן! — נאר, סאך,;אך חבסה אהער םײן באנערן. רשות, קיגינ שאסה, דײן ח?סה צו הערן. טזרװזז זזװלג םאראאגנ פאד ד״ן איבשאםמ די זוועאט דיד צו געבן, ד״ן אײב איז ד• אײנצ־קע ם־ײד איגם אעבן! װלכזז טז בא א דודשטעד טריניש זוײן, א פאדא־בטעד טר־נקט םײער — דעד דורשט װערט הײ׳ס, דער םאג־איבטעד װע־ט קאאט און אא־ז, װי א בגין פון זאמד זיך צעפאאט. כ>4־, סצך, :אך חכמה אהער מײנע װענן. — דער שנ־טער פארזאמאט זײן תבואה א־ן שײער — דער חכם זײן װ־סן פארשפדײט או־וי דע־ װעאט, נענא־כן א זון א־ז דעם חבסם געצעדלט. — רשות, קיניג שאנצז, א דעסענ־ש פדענן: ״װאם באענדט;אך העאער םון דעד •זון?, װאס בדענט גאך הײסע־ םון דעם ם״ער?"׳ זאא שאסה המאך מיר נעבן באשײד, — די חכסה םון שאסהן ד>ים טויער צו םדײד! טזלװזז זזװרג ״דײן אײב באענדס העאער פון דעד זון! מײן א־בשאפט בדענט הײםער פ,־;ם פ־יעד!״ װ ל כ זז טי בא א חכם האט םאיגא, א;אר נײט או־ױ שטאאצן, דאם אײרעאע;אאד װערט אין םײעד צעשסאאצן. און ביססו א פײער, װאס אעשט ז־ך נישט אױם, זע, בין איך א בדונען, װאס אאזמ זיך ג־שט אוים. נאד מאך,;אך חכסה אהע־ מיתע װעגן, רשות, קיגינ שאמה, א רעטענ־ש םרענן: ״און װאם א־ז זיםער :אך םון אאע װײנען? און װאם א־ז בימעדעד פון אאע ןזױטן?״ זאא שאסה המאך מ־ר נעבן באשײד, די חכמה םון שימהן ראס סויער יצו םדי״ר! טירװזז זזװלג ״װע־ א־בט און װערסגעאיכס, דע*ו ז־ס*־ נאך םון אדע װײנען! ווער איבט און <דעדט נישט געאי-בט, רעם ב־טערעד ■םון אאע טויטן! װ ל כ זז טז ב א א :אד םירט א־ן נדוב און א חכם — צו פריידן, װי קאונ ביםטו, מאך! װײסט אאע באשײדן. טילװזזזזװלג מײן א־בשאפט צו די־, װי א ים אן א סוך, אױױ יענעד זײט סו־ט פאייצט־אר־בער דעד ־ם — ד־ איבשאפט פון שאמהן אן אײב־קעד פאאם. װ ר כ זז טז ב א דאס פײער פון איבשאפט צעפאאסט און צעבאאזן, דאך, מאך, א נאדטן םון רו־זן פא־צאסט און פארשראם;, ד־ דויזן צעבא־ט שוין, מײן פדי״נט צו רעחקװיק;! געקומען מײן איבםטעד די דויזן צו פאיקן? — רשות, זיך צו ב־טן, באנעדן, םאראאגגען. טילװזז זזװלג ב־ט, מאכה, רו האםט מיך א־גיגאנצן נעפאננען. װ ל כזז טי בא פארזאמא דאם זיאבער םון גאר־גאר רער װעאט און בישור־אוים שם־גאען א ־ם, װ־ אן ברעגן, און בוי מיר א הויז, װי םאד נאט דײנעם װענן, דארט, קום מ־ך צו האאזן, — אזוי ס־ר געפעאט! טילװזז וזװלג א הויז, <וי פאר מ־ין גאט? װ ל כ זז טי ב א;אך שענעד! דעדהו־בענעי־! מ״ן אײב ניעבאט! מיין אײב איז םדײד! מײן אײב איז נאט! און או־סעד מיר קײן סדיװ :ישטא! אזוי צו דיר די רײד פון מאכה שבא! טילװזז זזװלג (ציט זיך צוד־ק) םאדמײד דײנע רײד. ב־ט־אוים זיך אן אנדערע מתנה,