Literarishe bleter · 1932-06-10 · 24 (10.6.1932) · p. Seite 381

זײם 381 4 9 ריסטרארישוז ברטסיוזר ^\\ז חר \~23^ ב״טן זײערע ערסער, אויף א ■װחניז, צוױי שםערן. םאאט א בצעטצ םון * בוים. זענען ב*קן ג*ם םון סרערן... איך נײ צוריק אהײם, א סידע. עס צינס פ#ףטא; בײ מײנע םים- 11 איך הןזב ד״ך איב, וױ״צ נאיםט װען איבסט טיט ם״בערדיקן אײב. מיט דײנע ־;מזרםע צײן, הײאםטו מ־ר װונדן, דו שטיצםט דעם שטארסן דורשמ אין מיר, דעם רה־שט פון זאי״ען און םון בצומען, װ*יס װעצקן און װאם טרוקענען םון היץ, און שטומען אבמעכטיקן אזוי אין דער שעה םון שװעדער םײן... איך הןזיב דיך ציב. רח??יבקינך נקר^םף) / 7ד#ד׳0ע צ װ ײ ל י ד ע ד 1 ס׳איז נאכט. איך שם־י״ז און ת*רך דעם אוטרויקן $טעם םון דער דריםצענדיקער װעצט. א םציםטער זענצט דודך דעם ים םון שטיצקײט, װי א נאצרן שיםעצע... — א פארבענקטער רוף, א הײטער פונע װן4ם פאצט אין יהארד מיר, און צעםראקע־ט אדש מײן מײדצ־נוױ. רײםן וױיסע-הענט, װי טינער־נענצ, קצײדער פון די צ־טעדנריקע צײבער, שטרעקן ארעטם זיך נאך ארעםם ברײטער, םצאקערן באנערן אויף אין םצאמען, פארברענען טענטשן צװיי א הײציקן טרויים אויף שײטער. ב נ י סי/דעס? עד/עין*י ז>דק פדאנצי םדאגעױם דעד מ כ ש ן׳ אין םויצ ארײן און יצעזצעך פינע האבן געװײםיט אויף די ציפן: ״א! אירע פוצע צינזקעם! און װי אצ׳ז נראסט זיך אזוי פײן צו אי.יע קו&עדינע האר! און דער יגצאנץ פון די צעמשצעך אויף ד• פים... א, א, די יפדײד .יפון זיין נעצענעד!" אבע־ םעפים פאח־עקט איר פנ־ם און רורך ד• ם-ינינעד זײערן דך ט־ערן, װ• ש״טערער אריעם־זופ דודך א דודכשצא;: — און זעסם װאכן, אז איך האב שױן נישט געזען ד• ציבט־קיע װעצט... און קײן קאדנאצצ1) נ־שט פארזוכט... און קײן רויטן וױין נ־שס נעמ־ונק־גן... זאצ א־ך וױיטער אזו• פינםטערן? האײ מאוזעם2)! האצי דדשיזום3)! ברע! אבער צחפו סאן םאדט נ־שט זוי״גען. ער קאן זיך בצויז אוים־ צ״ען פאר א־רע םים, קושן ד• שפ־צן און קײען די ערד: — פעפי דארציננ״. אזי א*ן פאוקער4) •טםיצט מען נישט... ש׳טא קא נעצט... אצע זענען מ־ר איצט ציײזיק... איז װאס־זשע זאצ איך פארט טון? און אױםסענאננען בין איך װו די װעצט האט אן עק גאך א דזשאב5), און מ׳קאן םארט קיין א־יעט גישט קרינן!... ארן דו װײסט דאך, גשמה םײנע, דאם פאר דיר בין איך נרײט אפ־צו צו טון שװארצע אדבעמ, גישט :אד נעיוױנען א•; קארטן!... ם׳איז אבער םאדמ;ישטא... אט, ינא ריר ם׳הארץ! נעם עם, ברע! — כ׳װיצ נישט דײן הארץ! ׳ד״ן פציאק... כ׳װיצ שוין ־בײ דיר גארנישט! אבער דו זאצםט בײ מיד אויך;ארנישט מאנען! נאר־;ישט... אפיצו גישט אזא ביםעצע! װײצ איך יװיצ נ־שט. אפיצו;ישט אזא הארעצע, ינאו! נאו! האט צופו זיך שטארק דערשראק;, ױך גישט נעקאגט קײן עציה נעין און איז ארוים אין;אם.- האט ער שוין ג־שט נעוען װי ז״ז פעפ• װאחפמ ױך אנידע־ אויםן נעצענער און כציפעט ארײן א־ר ביטעד נעװײן אין קישעצע ם־יז פוך... אין דרו־םן איז דעטאצט כעשטאנען א װארעמער־טאנ. א םא■־־ נער טאנ. ס׳האט נעפארעט דעיר הימצ, ם׳האבן נעפארעט ד• שטײנע־ און א סך נצוסטוננען האבן ׳נעפאדעט א־ן בװעם. האט צופו ױך באװישט םון איבצען שוױים, אויסנעצעקט ד• װאנסעצעך אוז ארױכ־ געזיםט: — אך גאט, דאכזנוצו־טאטע! אבער וװהין דאצ ער גײן? יהאט נאט, ■״'ךאסנוצ״טאטע״, יאװיזן א גם, און צופ• האט דערזען א בצעכן שיצדצ אויף א װאנט: אויף פעפים צ״ב תאט דאפ צעצטע, רױטע, זײדענע קצײדצ זיך נעטראמשקעט און נעדריװצט אין פעדעם. דאם םצאיעקצ פון קרעם איז אױסנעצײדיקט סעװארן ביז צו דער שפענט, און יײ ד• ירענעם האבן נעגצאגצט ברייטע שפורן םון א וױש־םיטן־םיגנע־. אויםן חנא פון א נעשציםענעים פצאקאן איז יפארטרוקנט גע־ װארן דער צעצטער טראפן םון שטעקעיד־קן װעריבע־װאסע־ םא־ די האר... תאט פעפ• םארצײנט די הענמ אויף דער הויבער בדוסט און ױך אותקנעשטעצט פאר איר מאנערן מאן, דעם א״גציקן שפײזע־: — צחפו טײן טאן, וחאם װעט איצטער זײן? איעד צופו־איר־מאן מוט ינאר און פ־נטצט מ־ט ד• אױנן און צעקט ד• עקצעך פון די וחאנםעם ־מ־ט ידער צוגג. װארום ער קאן בצױז אונטעדטראנן סהארץ ז״גם אױף ב״זדע דצאניעס. עד קאן אויםשנײדן דאם א שט־קצ פציאק, װאם ט־אכקעט אין רער ברוםט און װײזן זײן פעפין, אז סע צאפצמ זיך, װי אױף א סטעגנע... גאד פעפים פנ־ם בסארעט זיך םון רחטגות צו זיך אצײן: — צופו, װאם װעמ ײ״טער זײן? װען צופו װאצט געהאט א טבע םון.וױיגען, װאצט עד.נעװײגט. זײנע קװאצן טרוקענען אבער. אים ׳*ירדט בצויז יבײ די נעדעדעם און א־ן תאצז קגויצן זיך קנײצעכצעך ווערעם... תאט פעפי געפדענט צוים צעצטן טאצ טיט א גאדרישעטן טאן: — גו, צופו? צו־פו? ערשט איצט האט צופו נעקראנן צשון: — א־ז װאם־זשע זאצ איך טון, פעפי ציכטיקע? אין ז״ן סרעגן איז געװען ציבשאםט ביז םארכצ־סנעט צי זחןרן, און טריויןמ־ סון א שטאגזצעגריק באשעםענ־ש: — זוואם־זשע... זאצ איך מון? װי ער זואצט א־ר א שטאך געטון םיט א גאגצן בינטר םאר־ זשאײעדטע גאדצען, אזוי האמ זי זיך א טריפע נעטון: — ברע! דאם צעצטע קצײדצ םראטשקעמ זיך... און דו ײײםט נ־שט, װןום צו מזן? זע, װי ם׳סאצוט אצײן אראפ, ׳ברע!... איז צופון דווקא װארעם נעװארן אין ברוסמ אזן ם׳האט אים פארשפאדט ב־ז אוגטערן האצז, צוען.פעפ־ האט םון זיך אראפנע־ יחארסן ד• ױירעגע שסאטע און איז נעבצחבן שטיין סאדן שפ־נצ איז א פאר הימצ־בצויע מייטקעצעך. ם׳ואיז אים נעקחמען ס׳װאסער 1) נעהאקט פצײש אצא .־ומוגעישטי; 2) הײציקער משה; 3) ת״ציקער יעזוס; 4) א שםיצ אין קארטן; 6) א שמערע... *רבעט״.