Literarishe bleter · 1932-06-10 · 24 (10.6.1932) · p. Seite 380

רי*<\ד$רי©<\ ברעםיטך וגצז. 24 וג2*1 ¥ ע ר ׳;$ר פ׳האט דעד ׳ןזאטן :אך;ישט אפנעלאזן אים, ער האט צוים םטעליע צו, צונעבומ־ן ׳טטארק די שסריק, און פאוױװאדגגדיק דעם פענטשן אויפן האלז זי, תןיט ער;עי&כט: — איצט װעסטו שוין םענסש;ע)פי:ען רו,;עםיגען;ציפ״. און אז דער זון, װןים איז װי א צייט־ס עסל ארויסגעװאפםן איבעד שטאט, דאט באנד־טט דער נאדכרענד־קער םענטש סיט דויטן שוים און שםייכרענדיקן שפאט, האט אפנעעגטפעדט;אד דער שאטן אויםן קוצ און צעיאכט זיך הויך דאם צעצטע םאא. קהת ק?יגער /?זדמנד ה א פ ע כ ר כ ג אין םיין הארץ א;יננאצדענע האםענונ; שויטט, ם׳ריטמט םיין צעבן טיס דוישיפע סריט, — בין איך אין װעאטן פאדייבט און פארטרויממ, בין איך אינגאנצן — א צעזוננענע ייד! װי באגיניקער אנקום אין ראזיהן שײן רויטערט א ׳װערט אין דודבזיסטיקן ביויי, — אזוי איז םײן פרײד — נעזאננ םון ם״ן זײן, װאם ק־עפטיקט םײן ינוױ םיט זאפמיקן טוי. םײן ביוט זי׳ננט דעם אויפנאנינ פון ציכס־קן טאנ װאס צײטיקט דעם קערן סון מײן זעטייזער פדײד, און איך א װארט א דעדהויפנדיקם טדאנ — פאר װעצטן, םאר םזמטשן א צויב ש׳טיצערהײט. איז קראד, איז?ויטע־ ס״ן בלי׳ק אין דע־ װעלט, איז זיכער מײן שפרײז, נ־עפעלייקמ געשטאלט, ווײל ב׳גלײ׳ב, אז א װעג איז פא־ םיר יא צעהעלט, און אנטפרעקט ילינט ׳םײן טאינ אין צעפינקלטן;אלד... דעם לעצטן שפןיד םרן סםק דעם יעצמן שפור פון ספק האםטו איויםגערוימט פון םיר, װען דײנע פוכיק־׳וױ״כע, װײסע הענט האבן זיך ארום םײן האלז;עײיקלט װי די שלענ;, און שטאדקער נאך סון שטריק הא׳בן זײ פון ליבשאםמ א׳זש אים םארצ׳וען ענינ, און ׳דערנאך מי-ך שבוריש און צויבעריש פאדברענדט םיט דײן טרוימערישן בליק פון דײנע טיםע אויגן אויפגענליט, און א׳ננעױסטובט פײן װאבעד״ק און;רא;עמיט און אנגעכוסהט םיט ז״םן וױין סײן בלוט. האסטו דעמא״למ סיר אין יענעד ינאכט שטילע רויקײמ נ׳עבראכט, ד• אויםנעבענקטע פרײדיקע מינוט . האט א־ן מײן האי־צן לאננ נע׳לעבט,;ערוט, און דײן קאפ, נאלדתאריקער און רוגד, האם האט פון ליבשאפט אזש געטוליעט זיך קאפריז צו מײן םאנםבילש־יהארטער ברוםט, האט א גאלדענעס, א נלייקלעכן חלום אויםנעשפ״נט, ג און איך, װי דו, פארנעסן האב אין אלטע, װײםנראע קעפ, אין שװארצע שלײערם און אין קרעפ... זײס 580 ל י ד ב. םרדכי / װ$רשע א מעכטש מיט זײן שאטן א מעשת מיט א מענטש אםאל, װאם האט זײן שאטן אויפצוזוכן זיך ארויםגעלאזט אין נאםן, וױיל בײ אים אין הויז איז קײן סימן נישט געװען פון ליכט, און ד• פינםטעוהניש איז אדויםגעװאקםן פון יעדן װינקעלע און יטפאיט װי מאך, און ער תאט דערזען, אז עד האט קײן טדי״סטעד נישט אין זײן כ־ויםער בראך, און אײנזאס איז ער װי אין א ײאסו־... תאט ע־ זײן הוייז פאי־שפאדט און פארטוליעט אין ד• חענט דאס צוקענדע געזיכט, און אויף רער נאם נלײך איז זײן שאטן פון דער ערד אקענן אים ארויסנעשפרוננען אווםנעריכט, נעבוקט זיך זיבן טאל אין דער לענג און אין דער ברײט און נעװענדט זיך צו איים מיט די א דײד: — א, מענטש! א, סרודער םײן, װי א הונט בײ דײן טיר האב איך נעײארט שוין לא:נ אויף רי שעה, כ׳האב געוװםט, דו װעסט ארוים און זיחכן פיר, ׳װי מען זוכט א ׳װעגוױיזער אויף א שטומען װענ, איצט, װו װילסטו גײן;אר, זאנ מיר דא, כ׳פיר דיך;לײך אהין אװעק!... האט דאם או־פגעהעירט דער מענטש און געשטעלט װאקיענריק םאד ז־ך א טראט: — אויב 'א איזױ, מא םיר מיך אט אה־ן װו ם׳שטא־בט ד־ נאכס און ם׳שראנט דע־ טאג װי א קװאל ארוים, כ׳װיל אפט־בלען מײן נוף אין אים, װײל ם׳איז דער חושך אויף טײן לײכ װי א זיינל אוישנעק־־צט און דעיר פחד איזוי;דוים... האט צעיאכט דער שאטן זיך או־ף קול און מיט אים ד■;אגצע נאכט פון יעדער װא;ט און יעדער ט*־: — ם׳געהעחט אמאל! װי קאגםטו װענדן זיך צו מי־ כ׳זאל דיך פירן אט אהין צום טא;, צו דעם װענ פון מײן;דעםטן פיינטי, שטענדיק ט־אנ איך דאך די נאכט דודך העלםמן שײן... און העכער האט זיך צעיאכמ דער שאטן, :אר דעד מענטש האט זיך געטון א זױנ: — איײב אזוי װיל איך איהײם צוריק, או־ב אזו־ װיל איך מער :י׳כט נ״ן, כ׳האב ד• כאכט אין שטוב ארײן!... :אר דעם װאס ם׳האלט רער שאטן אײן מאי שוין, האט ש׳וין קײינמאל נישט ק״ן רו, ער נלעמ אים שט־ל, און קיישט און האקזט, און אז ער װיל :א׳ך ארץ נישט ינײן, שטעכט ער אים די אויגן אױם און דערנאך שוין אייננאנצן בלינר פידט ער א־ם װי מען פיהט א קינד... און ם׳האט נאך זײן שאטן ו־ך;אכנעשיעפט רעד מענטש א־ן א גרויען שענק ארײן, און נעגעםן דארטן ברויט און געטרונקען דארטן װײ;. און שפעטע־ נענאנגען מיט א־ם אויף אן אגדער ארט, זײנע הענט ט׳פאירקויםט עד דארט און;עקויםט םאר זײ א שטריק... און ערשט פארטאג האט :אכן שאמן זיך געשלעפט דער מעכמש אהײם צוריק.