Literarishe bleter · 1932-05-17 · 22 (17.5.1932) · p. Seite 345

ז*יש 345 ב א ל א ד ע גטגױרגוטגז װיר אלײ\ צ\ גוײ\ \3־סי\ גטבױרוװאג חים ברוינע פאםטון־־םימזא, דעד םירער ןוותטדיזאא". גײ םיר גישט ינאך, םייז חבר, מײן ניין איז א םיזד־גײן. העננ נישט דײן ױנגן ינ&ויבן אויף םײן באוי נעװײן. םײן שיינהי״ט א״ז א םעסער, װעום ׳טנײדט אין האריל ארײן, — טײן צער — צ\ױי בלאע איפן א־בעד א הרינא װײן. טײן בעגס׳םאםט — *ז ציני״נועד, אין טזכסיש־וױלדן םטעפ, א טויטע וױ״סע סאכח^ — אויף טוניזעאע *ווחנט־טרעפ. נײ טיר נישט נ#ך, םײן חבר, ם״ן גײן איז א סארנײן, הענג נישמ דײן ימגן בצו׳יבן אויף טיין באוי געװײן. םײן תאװה — א יוועע חונע, װאם ׳שסי״ט גאקעט בײם ארטא־, און שטרעזזמ אירע הײסע בריסטז צו איר בצאנדן נאר. םיין םרייד — א ױעוננבוחנן, װאם ציטערט אין זז׳נענגאלד, און איז תטיד גר״ט צו שטארבן, װיבאלד םען האט זי תאצד. םײן שסוה — א װילרער דײטער, װאס האצט אין האנט א שטריק, און װארנט אונשסאט דעם ׳עוגא,;אר דאס איינענע גליק. נײ םיר נישט נאך, םײן חבר, םײן נײן איז א פארנײן, יהענג נישט דײן י-רסנז גצו״בן אויף מ״ן בצוי געוױין... אלטמאדישע באלאדע דאש איז׳צ איז ארמ, נאר ם׳שאדט נישט, אז טען זיננם עם םון צײטצוצײט. ױעדע־הרשט װינטייד בײם או״װן, ורען ם׳װאדעטען זיך אדעטערײט, און ס׳ציט׳&־ן די װעדבעם בײ דעם קירן טײך. נעהאט האט א יזי׳עזמעד צוױי הינדעד, צװײ טעכטער ׳טײנע זוי נאלד — אײן צדה, װאם ס׳האבן, די טעבטעד דאס טעלערל פון היםיצ :עווא׳צט, און ם׳ציטערן די װערבעם בײ דעם סילן טײך. די עדשטע, א שטי״נער, װאם װיל זי? א נדאף םיט א זילבעדנעם שלאם, אז א ײדישע מױד װעףט טשונע, איז ע&עם א יזל׳י״נייזי״ט זואם? און ס׳ציטערן די װערמום בײ ידעם הילן סײך. ^4' ריװעואויסוע בלבװנװ־ װװ. 22 ךו2*\ * י נ י ק סז>נעעד/יז>ס ל י ד א ו ז בעדל בדאדעד געזעבכט זיך מיט זײכע תלמידים אין יאס דער אלטער בערל בראדער סאדזשסודעט ראס רעכטע אוינ און טוט זיך םארן עוצם אן עצענאגטן נויג: אםר, טוט ער זאג;: — איך נעבעך, אדעםער װעכםע־, היט אפ א םויעסדע נאכט, איך געדענה שוין נישט די טאמע, װאם וזאט טיך או״םנעטראכט. אסר, טוט ער דאגן, איך געדעגה שוין נישט די יארן, זינם איך בין אוועק פון בראד, איך נעבעך, אדעטער טרענע־ טתת טיף אין זיו א סוד, אטר, טוט עי זאנן, די שמאט, וחו איך בין נעבוידן, גועו־עגס איך שױן גישט טער, דעם װענ האב איך פארנעםן, װאם האמ םיך נעננ־אכט אהעד, אםר, טום ער זאנן, דא, װו ם׳שפילט ד׳ער צינײנער, און ײדן טרינהען וױין, און בדאטן פצײש אויף יזו״לן, דאי װי׳ל איך באגדאבן זײן, אטר, טוט ער ואגן. און איצט, סײנע קאצדעגע הינדער, װען איך װעצ םון אײך אװעק זיך זען פיט טײן זיידנם שאטן, שפינט וױ״טער אײער װענ, אטר, טוס ער זאנן. דאם ציד איז שײן, אבער שענער װעט תטיד דאם צי׳דל זײן, װען ם׳ס״נסלט אין האר׳ז דער טחויער, און ס׳זיננט אין סוס דער וױין, אטר, טומ ער זאנן. בראד דיאט א הני״טש אין שטערן, און יאם א פריילעך נענזיט, רופט־זשע טיך בערל יאסע־, װי א״ך בין א ײד, אטד, טוט ער זאנן. אין איצט, מײנע נאצדענע הינדער, אייצט זאל שוין זיין נענו׳נ, אז טען עגדיקט א ליד באצײטנס, איז דאס אי שײן, אי הצונ, אמר, טוט ער זאנן... כיב מיד כישט כאך מײן חבר... ץ— דיז דער װענ יזיין םערב, ־ער בלאנדער זונפארנאננ,