Literarishe bleter · 1932-05-13 · 20 (13.5.1932) · p. Seite 318

ליסוגור&וריםזמ בדע&רגוך וץגז. 20 ןייס 318 ל י ד ע ד ד#/ע עןסמז}/ / עעד?י/ שרה דע־״ױק / בעד?י/ איך גײ אכטקעגן צ װ ײ ל י ד ע ר געותן זענען טענ, װי י>רע<ן * מ־אג־ז — אויםן האלז םון א כאה, דער באבעים ידעשה״■ האם עמעץ א שמיפעד צעריסן די שניו־ — סייהלען זיך טעג איצט וױיט־וױים אין די צייטן״• :אד ם׳טועסט, װען גיישס װען גיט א שיק מיר א טן*ג, טוט א באיץ און פארשװינחט — א פארװאלגערטע קרעל... 11 איך בין ברוגז מיט זיד איצ״ן, — קען ק״נעד מיך נישט איבערגגעוטן; איך האב נעןזיגדיסט צו זיך אאײן, — קען קיי׳נער מיר נ־שט סוחיצ דין; איך וױ5 אזועקגיין פח זיר אלײן, — קי״נער קען מיר דעם װעג גישט װייזן... א. נ, יעשענזנע? / זגעד?׳/ הײכריך הײכע בײ דער שװעצ סו׳ן װעאט האט ■ער אויסנעשיט זײן טעאערא נעהירן װי א פאיאץ־ה־טא א צעקא־נגמס שיט אויס אאע זי״נע צעקאינגסע גאעקאעך — שטיין באײבגדיק אזױ או־פן ימום, האט עד באאן נעשם־אט מיט אויסגעשטעחנטע הימאען! און דויחכן סאטורן נעטאכמ זײן זארטא־מארטאאע! און פײער געשפ״נן! און מעסערם געשאוגסע;! און נעגאגגען אויםן שמריק, אן או־םנעסאאבטעגעם םון זײגע נעדװן... כלײ ן טאטע או־ף סטעשקעם צװישן ריויכע■ װײצן סנא&ן, א־ינטע־ היםאע׳ן שט־אשט״׳עגד־קע און פארט־םט, האבן װעחטער מײן טאטנם אין מ׳ר נעטריםט, פון א העגנאײסמער ׳הײםע חאב״טדאםן. כ׳װעא קײנטאא נישט נאזרנעםן ־ענע וױיצענע טעג! א געשײערטער אננעצונחעגער העננאיחכמער, האט אונז ־נעברענט איבער אונזער װענ, װען מײן טאטע האט נערעחט פון זײן דעחאי״כטער. וױ״א ב׳זזאב דיך איב, מײן טאטע, און וױיא ב׳וױ״ם דײנע טע־.. װעאן מײנע װע־טעד זײן איבער סיר וױ א זענ, װי ם׳זעגט אפ א צעםו־אטן פום םון א טיש- איך װי״ם, אן דײן נאט אעבן ימיגםטו נישט — י־ איך אבער מוז דיר םארטרויען מי״ן סוד, איך האב אים צעשטעטערט אן פאאםטער סון שטאט. איך גײ אנטקענן דײנע קומענד־קע סריט, װ• ם׳צ־ט א פערד ז״ך צו א װאגדערער אגטהענן. עם האאט מ־ין שסח מ־ך, א־ך ריר זיך גישט, גא־ ד־ר צופ־םן קידצן זיך כסדד ט״גע װעגן״■ א.־ן וױ א פעאד, א פ־־ש צעאקערטם, גאכן שג־ט, טאר א־ך נישט װערן זיך קיענן אוסדײגעם,וױ דייגעם יזערן, שאר א־ך :־שט אםשמו־םן קײן ם־ס, װאם סו־עט, קײן האנט, װאט שיט, און מוז זײ אויםטראגן, — אט די, װאס איך מוז געבעדן. גאר או־כ עם שםא׳אטן ז־ך א־ן טיפקײט פון סיין ערר אזוי׳נע וױםסע נריבער, או־ב ם׳װאקםן אםגדוגטן, װאם האבן שוין קײן ראנד נ־שט באאד, פון װאם צו צערן, — קום מ־ט רײן היײא־קײט, :עם פון דײן קדושה־שײן די קאארסטע שטערן און ש־ט זײ א־בער. דנ'אל םש&רג, / זנעד?י/ אוכטערבאכג איך פיא, עס דעסערט שױז סײן אעבן, און נאעגט א־ז םי״ן אונטע־נאנ;. װאס קען איך נאך דער װעאט איצט סעבן א חוץ מײן ארעמען נעזאג:?;אר א׳״ך מײן איד װעט בא׳אד פארשוועבז א־ן װעאט־נערױש אן װ־דערקאאגג. ־א, ב׳פ־א — עם דעמעחט שױן סײן אעבן, און גאענט א־ז מײן ארנסערנאננ. װער קען חען א־צטער סדײסט מ־ר געבן, און װער מ׳יפאי־שטיין סיין אעצט פאיחאאנ;? םײן •איד װעט קײגער ג־שט רערװעבן, און ם׳סוט מיר וױי איוױ און באנ;. גאר כ׳פיא, עם דעסערט שוין סײן אעבן און;אענט איז סײן אוגסערנאננ. י. די/?. בערלין סטדאשידלעס א־ך וױים, אז ידיר איז שװער צו קוקן אױף פארגאננענע מענ, ײאם שדעקן ד־ך ם־ט שאטנם פון צעתאגגענע סטראשידאעס. א־ך װײס, אז ס׳קצאמערן זיך צז זײ נעדאנקען דיעע, וו־ ־וזש־קאעך צו צאמ־ם או־פן דארפיש װעג. א־ך וױ״ם, אז עם צעבײסן זיך בײ דיר רי אי&ן, װען דו דעדזעסט, וױ ם׳טואיעט זיך נעװעזעסעו־ געא־בטער םיס זײן מגובא־קאפ צו א צוױיטערס בדוסט. א־ך וױיס דאס אאץ, און כ׳ײײס אםיאו, אז ד״ד;עפעאט גישט סײן צעפאאשעטע םשוטרינע, װאס איז צעװאקסן זיך, װי װיאדער נראז און שדעקט ד־ך וױידער מיט די שאטנם פון צעהאגגענ׳ע םס־אש־דאעם. נאד א־ך צעזייגנ זיך איצט םאר דיר, םײן חברטע, מ״ן סדײגט — דו זאאסט פא־נעםן זיך אן געכטן און דערמאגען זיך אן הײגט• אט זיץ א־ך אעבן דיר און יהער זיך אײן צום ציסער סו׳ן דײן הארץ, וױ ם׳חערט זיך צו א יעגער ציום יעדן שארך אין ײאאד... נאר זיגנעסדיק צו דיר — דערזע איך םאוצים זיך אאײן פא־םאאבסן מיט די שאטגם פון צעהאננענע סטראשידאעם.