Literarishe bleter · 1932-05-06 · 19 (6.5.1932) · p. Seite 301

זיים 303 לי&ױוראריסב .^רגוגז־גרר ז\װ, 9ץ (8\*,) — םארטראכט! — האכ איך נעזאנט, נ*ך א וױיל טראכטן, און זי <ז$ט זיך םארנומען אױסצ\צײנן די י#זרטן און דערזעז, װי אעבן דער ראמע פים האבז זיך איװעםנעיצײנט צוױי װאלעטז, א באאנ־ דין מיט א ברונעט. האב איך אנגעװיזן אויםן ברונעט: — אט דאס איז ער!״. — װער? — האט זי םארװירמ נעסרענט. — ער, דעם נאחם שײנעץ!.,. און אין א װי<ע ארום צוגע־ נעבן — װאס דעז, איך האב נאײך םאר׳פטאכעז... — איר נצויבט טאיזע אין הארטן װארםן? —האט זי ׳ןזטײכאענ־ דיס און שארלוירן נעענטםערט, װי זי װאצט מיד דערמיט נעײאלט זאנן, אז מײן םארדא^מ איז אויך גארנישט באנרינדעט. איך האב דורכגעלאזמ די םראנע אירע אין בײ זיך נעם־ענט: צו ׳װאס נוצט עס סיר אט די גאנצע סאמעדיע, אין ידער צײט, װאם איך םיא צו דעם טײדל נארני׳נזט?... װאאט דען נ״טט נצײכע־ נע־ װען נײן זיך אםרוען םון מײן לאננער און װײטער נס״עה, אײדער דא זיצן און זיך נודיען... אבער עפעם האאט מיך םארט צ׳, און דאם איז ני׳עט עפעס אנדער׳פ, װי דער חוב מײנעד, ײאם א־ך פיא אויה זיך מבמה יארן איטאעכם מאצ, װען איך סום, צו םארי־עננען מיט אן אנדער מײדל םון די ׳טװעםטער... און אפ״ער — האי איך א טראבט נעטון — םיצט אט די סאײנע אויך אמ דעם זעלבן חוב צו מיר? זי יהאט נעזען םון פ־צצװײז אן, װ־ א־ך האב םאדב־־אבמ מיט איעער םון אירע שװעסטער, ם־ט א צוױיטעי און א דריטער, םיאט וי אויה זיך א חוב? װער װײס... דא איז שױן מײן אמביצ־ע אנגערירט נעווארן, און איך האב נעװאצט זען, װי װײט מײן השערה איז ריכטיה. און האב םאדפ־רט אזא שםועם: — א שטײנער, װען אײער מאטע אדער די מאמע, װען אײנער םון זײ װאצט דא אהער ארײניגײן און נעמראםן אונז זיצן.. — נו, ײאם װאצט נעװען? — תאט זי מיט נרוים מײדצשער ועאבסטװירדע נעםרענט. — איך יוױים?... איך סרענ עס. — א־ד באדאדסט שוין קענען מײנע עלטערן — האט ו־ מיט א ם־צ־רײט^עבן בציס נעזאנט, סענטיס, נעמײנט אנצומערסן אויף דעם, װאם זי איז נישט די ערשטע, װאם דערצויבט זיך עם. — װויצע טאטע־מאמע בײ אײך! — און אין א וױיצע ארום צונענעבן: — װאם װאצט איר, א שטײנער, נעטון, װען איך ױאצט אײך א קוש נעטון?... מיר האט זיך עם סונהט אזוי נענצוסט טון... נו, ײי מיד האט זיך נענצוםט קושן די סזוזה, װאם האט בײכיק ארויסנעשטארצט פון אושאק ארוים, נאר זעענדיק, אז זי שוױינט, טיינמ דאך דאס, אז ז־ איז מםכים דערצו, האב איך עס שוין ינעמװט טון. און די קצײנע איז באנאםן נעװארן מיט א נעדיכטער פארב און ועטון א װיש אפ די ציפן... און דערםיצט, אז א־ך האב שוין טײן חוב אסנעט־ן, האב איך זי א נאגט געטון איבערן קעםצ און נעזאגמ: — נו, נײט שצאםן, םעטעצע! טאקע אמת, א־ר האט *ײיצע טאטע־מאמ־ע, םונדעםטװעינן װאצט םאר אײך נלײכער נעװען, ױי זאצן נישט װ־םן, אז איר זיצט דא אזוי שםעט און םארביי־ענגמ מיט טיר. יזי איז נעזעםן א שזוײסנדיקע, א שטיצע, קענטיק, האט זיך נאך אצץ געםונען אונטערן אײנדרוק םון קוש, ײאם איך האב איר נעגעבן. א־ך האב נעםיצט עפעס א רחמנות צו אט דער קצײנער, און רחמנות האב איך אויף איר ניעיהאט דערפאר, ײאם איך האב זי א קוש געטון בצויז דערםאר, װאס איך האב נעםיצט א חוב דאס צו טון. — א גוטע נאכט, פעםעצע! און בין אװעק שצאםן. םארטאנ בין איך שוין נעסלוינן טיט ״ברענעדם־ קערדצ איבעדן וױיםן ברײטן סטעפ, און געטראכט האב איך םון מײן אכםניה און סון דעם מײדצ. און נישט קוקנדיק אויף דעם, װאם איך האב געםיצט צו איר אן אבסאצוטע נצײכניצטיקײט, איז מיר דאך זײער טריב אויםן הארצן נענוען, סאו־שטעצנדיק זיך, אז איך װעצ קומען אין א פאר יאר אירום און װעצ דארטן טרעםן בצויז די צוױי אצמע ״סטארקאטשעס״. איך האב באדויערט ראס צעבן און די ױננט, װאם נײט אװעק... און ס׳האט םיר שוין באננ נעטון, װאם איך האב ברײטער נישט אויסנענוצט די פרױויצעניע מ ־נע... א שאר... צײענען, װאצט איך זיד אויןז * סיניט נישט סארסראכט א<ן יואצמ נצײך געענטםערצד סםתטא זוערביצקעם! זי האט נישט נעענססערט, און זיך םאו־נוסען צו קראצן און שקראבען םיט א ריאר־׳נאדצ רעם צ־נערנעם םוס םונם קעראסיך אאמא — װו נעסט איר דא ביכער, וװ? — האב איך נעסרענט נאך א צאננער פויזע. — בײם נצח — האט זי אסנעהאקט נעענטםערט. י— בײם סצח? דער נצח אײערער צײענט ביכער? זי האט א זױיצע שםי״כצענדיק נעשװינן און דערנאך נעזאנט, אז יזי קרינט רי ביכער בײם גצחם זון... — א, א! — האב איך אויסנערוםן — אט אזוי זשע רעדט! — אגן אין א ׳וױיצע ארום צוגעלײנט אײן װארט צוס אנרערן: — ...אזוי... דעם נצחס זון... א שײנער באטש? סאר איר זענען אט די װערטער קענטיק נעקומען אזוי אום־ דערװארט, אז זי האט ברײט צעעםנמ אירע גאױוע, כמעט נאך קינדערשע אוינן, און האט אזוי סאדנע פאדזוירט נעקוקט אויף טיר... אגן ם׳אייז קעגטיק נעווען, אז ױ איז, נעבעך, נאט רי נשמה שוצד״ק״. נאר םיד תאט זיך נענצוסט איר צו םאבן ניצויבן, אז איך טײן שוין נאנץ ערנסמ אט דאם, װאם איך סרענ. — אזוי? שוין צאננ, פעםעצע?״ זאנט... זײט זיך מורה! און םארכאסמ נעװארן םון מײן איעענער שפ< האב איך םארלאזט די דרובע און צו צום טיש, יחאב זיך אן אים אנגעשפארט מיט טײן בריוםט, און ארײנקוקנד״ק איר טיף אין די סײדצשע אום־ שוצדיקע א\י<ן, האב איך צו איר אדוי געיזאנמ: — איזוי?.״ דאכט זיך, אזא שטיצינקע... אזא נאױױנקע, קען הײן צוױי נישט צײלן. האס ער אװך שוין נעזאנט, אז איר האט שײנע אריגן? זאנט, שעסט זיך נישס!״. — איר סײנט עס טאקע אויף אן אסת? — האט זי םארװירט נעסרענט. — װאם? — האב איך נעסרענט. — װאס מײנט איר, צ• איך טײן עם אויף אן אסת, ראם, װאם איך האב נעזאנט, אז איד האט שײנע אוינן, זוי דאס װאם איך האב נעזאנט װעגן נצחם שײנעץ? זי האס נישס נעענסםערט און אראסנע׳צאזט די אוינן אויף איר האנט, װאם איז אויםן בוך נעצעגן, נאך א קעננערער פויזע, האב איך װידער נעזאגס ציו איר: — האט עד אײך נעזאנמ, אז איד האט שײנע הענמ? זי האט טאסעצעך אדאסנעשצעםט די האגט סון בוך און זי אװעקנעיציעט או״םן שוים, און איך האב אין א וױיצע ארום אאגג־ זאם נעצאזט דערנענמערן סײן האנט צו אירער, און רערבײ שטײף ארײנגעקוקט איד אין סראםיצ און ננביש בארירם די זעצבע האגט, װאם האט אויף איר שוים נערזט. און אויף דעטזעצבן אושן אנ־;ענוםען אט די האגט און טאקע ׳װיידעראסאצ גנביש־סעםיק געגוטען םראגן רי האנט אירע צו זיך, גצײך װי עם װאצט אזעצכעס נעסאצט ױין, אז זי זאצ עס נישט םיצן, און צוגעטראנן און צונעצײגמ צו םײנע ציפן, האב א״ך זי א קוש נעטון און צ\ איר אזיוי נעזאנמ: — זאצ זיך א״ך האכטן, אז עס א״ז נישט איך... זאצ זיך אײך דאכמן, אז ם׳איז ער, דעם גצדיס שיינעץ.״ זי האט קא&רידנע נעטון א רים אװעק די האנט םון טיי־, אוז איך האב נישט נעוײסט, צי מײנט עם מ־ר צו באוױיזן, אז םון דעם גצחם שײנעץ װ״צ זי זיך נישמ צאזן קושן, צי האט עס טאקע :עטײנט מיך אצײן... אזוי, צי אזוי, האב איך נישט רעאנירט איויף דעם, און :אך א צאנגער פו״זע האב א־ך פצוצצינג בײ איר א פרעג :עטון: — איד תאט קארטן? — װאםי? װאם בארארםט איר קאדטן? — האמ זי םאדוװנ־ דערט נעסרענמ — איך װיצ, איד זאצט מיר זוארפן קארטן, איר קענט? ז• תאט סארדעכטיס נעקוקט אויף טיר, קענטיק זיך אננע־ שטויסן, אז טײן באגער, זי זאצ טיר װארםן, האט עפעס צו טון מיט איר. — איך קען! — האט זי נאך א קורצער פויזע :עעגספעדט. גישט צאננ געטראכט, א״ז זי אויף רי שפיץחפיננער ארוים קון אצקער, און אין א פאר טיניוט ארום האט זי זיך אװעקגעזעצט אויםן זעצבן פצאץ, װ\ זי איז םריער נעזעםן, און א זאנ נעםון צו טיר: •— גז, םארםראכם עפעם?... (סוף קוטט)