Literarishe bleter · 1932-05-06 · 19 (6.5.1932) · p. Seite 300

ליסיערארישע בלענוער מנז. 9ו (418) זיים 300 א כ פנ י ה שװעםטער, און גאך דעם, װי יזי האט חתונה גזןהאם, ביז איך אויטאמאסי-ש אריבער צו דער צװײטער איון אזוי סון רער זװוײסער צו דער הר־טער, און איצט, װען איך בין געסומען אהער האב א־ך שו־ן בצו־ז ד־ טיזיגהע געסחזסן. איך פצענ אין דער אכםניה ייראפםאצן אײן םא׳צ אין א צװײ־ דד״ ־א־, און ביי ־ערעס ■נמיא, װאם איך יבין נעסעזען, האיב איך װ־נצ־סער מיט א מײדא געסראםן, אט פוגסמ יװי ינאר םון אגבאננ, װען א־ך בין נעסוטען, םלעןנ איך דאדטן מער מים א מיידל טרעםן. דאם שאר באגעננט סיך אט ראם סציװע טיידל מיט א םארשעמטער נדוצה און זאגט מיר אן: — איר ודיסט, מײן שװעסטער סינדצ האט שוין אויך חתונה :־עהאט!... און געװאדפן אויח םיד א פאי־שעסטן סוק, איז ידאם אײנפ און צװײ פארשװודדן :עװארן... און ערשט שפעסער טימ עסצעבע שעה איױם, װען אצע האבן זיך שוין נעהאט צעצײגט שצאםן און א־ך האב דעירוען, אז די םל״נע םאריןצײבט זיך מיטן ביוך איז זעצבן אצקערא, יװו איך פצענ פארבדעננען די צײט ס־ט אירע עצטערע ררײ שװעסטיענ־, איז מיד רא ערשט אײגנעםאצן, אז... אז מ׳באדארח װ״טער און יביזן סוף איגהאצטן רי סראדיציע. עס איז שוין געװען היפשצעך שםעט אין אװנט, אז איך האב באמת מיעא נעװעין די איבעךײזע נעסט, װאם האבן זיך םאדגומען צו צ״נן שצאםן. גאר א׳יך בין נעשטאגען וזי א ינצאטפ בײ דער הרובע און מיר נעבריט די הענט און נעפארעט רי פצײצע, און דאס א האט מיך גאך שצעםערדייזער געמאכנב איך האב םיך :עםיצמ אזוי טיד און צעבראכן םון װענ טיט באן און מיט דער אסם. אבער־ פארצאזן זי, אס דאם מײדצ, ׳האזב איך םײן סוט נישט נעהאט. תוה איך אזוי אויף איר, װי אויױ עפעם אן אנשייזעניש און טראכט מיד: איי, װאצט עס גומ געװען, װען דו, יזצײנע, װאצםט נענאנגען שצאםן! די קצײנע אבער זיצט, פאדטיסט איבערן בוך, און איך בין וד״ט נישט ז־כער, צ• אירע געדאניזען זענען נישט דארטן מער טיט מיר פארנומען, װי מיטן צײעגען... װאס דאם יזצײנע טײדצ יזען דארטן טדאיכטן .װעינן סיר, דאס וױים איך גישט. עס הען זײן, אז אויך זי װאצט נעװאצט פטיר װערן פון מיר און װארט, אז איך זאצ דער ערשטער דאנן א גוטע נאכט און נײן אין טײן רו אריין. קוס איך אז׳וי אויף איר און נישטער און זוך, אםשר זתט זיך יא׳װען אן אינטערעם צו איר? האצט זי אבער דאם פנים אין בוך םארזונםען. איך זע בצוח דאס העפצ אירס, די שטאצע יןינדעדשע אסםעצעך און פון הינסערן בצוזיזעצע ט״צן זיך אויס צױ״ יזצײ׳נינ־ קע בר־סטעצעך, װאם דערמאנען ם־ך א־ן צוױי הערנזזצעך בײ א יזננ יזעצבעצע... אפנעשטאגען אזוי א היבשע צײט בײ רער הריובע, האב איך ב״ איד א פרענ געסון: — הען א־ך וױםן, װאם םאר א ב׳וך איר צײעגס? די יזצ־ינע חאט געגעבן א הויב ארוים דאם הע&צ און דאם פנים םון בוך, האט נענעבן א פא׳־שאד א ביגסצ האר פון די אויגן און מיט א באשײדן טײדצש הינ׳דערש הוצכצ נעענספערט: — װערביצהאיא! — מ־מ־מ, נצײך פארשטאנען! — אז װאס? — אז איר באדארפט צײענען װערביצהעס... — װאסזשע, נישט יזײן נוטע פיםאמעצנייצע? — תאט די הצי״נע געםרענט. — ...נ״ן, פארװאס? — נאר װאםזשע? נײ ענטפער איר, אז איך האב דעם נאגצן שםועם װעגן דעם בוך מיט איר פארםי־רט בצויז דערפאר, וױיצ איך האב װעגן עפעם אנדערש נישט גע־זאט מיט איר װאם צו רעדן. ג — א־ך װײם אצ״ן נ־שט... איך וױ״ם נאר, אז װען מ׳װאצט בײ מיר נעפרענמ, אװעצכע ביכער אוא סרײצין, <ױ איר, באדארםט ' 1 נ דז ראזענפע?! א ו י ל א ז 1. װען די באצעבאםים פון דער אכסניה און ר־ פאיד געסט, װאס האבן ז־ך דאדםן נעפונען, זענען אװעה שצאפן, האב א־ך ציד ע׳־שט פארהציבן א־ן יזצײנעם גױיס־אויסנעהאצכטן אצהעדצ אין ז־ך אװעהנעשטעצמ אויםצװוא,־־עםען ד■ פאיףפ״־וי׳רענע גצידער מײנע בײ דער ה״ם׳אננעפאציעותטעד הידובע. אײגגטצעך האב א־ך באדארפט :עותן טון דאס, װאס אצע: נ״ן אין בעט ארײן און אוגטערן איבער־ ^־יד׳ן* *>ירי^' ױגה ראזענפעלד בעט זיך אויסװאדעמען און אײנצייטיה אװםרוען מײנע אצמ־ בחורשע בײגעיד פון רעיר צאננע־ גס־עה מ־ט דער באן און פון ד־ פאר שעה שצעפעג-ש מיטן שציטן פון דער ססאנציע צו דער אכסגיח. אבעד איך האב טיד גישט ניעהעגט דערצויבן אט דאס פאירנעגינן, אדער דיכטיהער װאצט געװען צו זאגן — איך האב הײן םומ נישט נעהאט דאס צו טון, װײצ אנטהעגן מיר ב״ א הצײן פ״רתהעכיה וױיס״היצצע־ן טישעצע איז געזעסן א מײדצ, און איך בין זיבעי־ געותן, אז דאס מיידצ דצט צוציב סיר. אמת, אצײן איז ז־ ה־פשצעך געותן פארטיםט א־ן א בוך, א־ך האב אבער פאר־ שטאגען, אז דאס איז גאר צפג־ם, אז ד האט זיך צכתחיצה מ־טן ביוך אין דעם אצהערצ פא׳רהציבן נישט צוציבן ציתגען, נאר צוציב מיר, הנם זי איז אד־יז אין אצהערצ;אך פר־עיו־ פאר ימיד. זיכע־ בין איך געװען, אז ד ז־צט צוציב םיר, דעדפאר, װאס איך םצעג דא בשעתו מ־ט א־ית עצטערע שװעסטער פארברעגגען, נו, אי׳ז אויב א־ך האב נעפיצט א התחײכות פארצוזעצן די טראדיציע, איז דאך נישט או־סנ׳עשצאסן, אז זי פון איר זײט האס אויך דעם זעצבן חוב נעפיצט ב:וגע ם־ר.;ו, אויב אײן שװעסטעד, א צוױיטע און א דריטע, או וײ אצע האבן פאידבראכט םיט ט־ר, ותן איך בין איהע־ גע־ הומען, סא פארװאס זאצ זי דאם זעצבע נישש גאכפאצנן? יא, װאצס עם נאירג־שט אזיוי שצעכט נעותן, װען דאס טײדצ, װעגן ותצכעד עם רעדט זיך דא, װאצט נישמ הײן היגד נעותן, הוים א יאר פופצן אצט... עם טוז דא נעזאגט װערן, איז גישט מיט אצע דדי,י מיט ותצכע איך ׳האב אין פארשיידענע צײטן פארבדאכט, האב איך נעהאט אן אינמעותם טיט זײ צו םארברעננען. איך האב בצויז אן א׳ינטערעס נעהאט צו רער ערשטער, ׳דער עצטםמער