Literarishe bleter · 1932-04-29 · 18 (29.4.1932) · p. Seite 285

ליװעראריגזע בדזזםוזז־ ו\װ. 8\ 0־\*1 ז״ט 285 אוגמערן סופיט איז ■נישמ םארצאשן, עם ה#ט איר איסנאנצן ני׳*ש נעאר׳ט ד• ןונװעז׳נהייט פון אגדערן יוענסאן — זזיים איפשיץ — װ*זס איז אלץ נן*ר געזעםן אין זיין **רגצױוערס•!׳־ פןזזע אויםן צװי״טן בעטל. די איבע איז נישט נעװען ביי איר תיין זאך םון זוניעות, םון פארבאדגענעטרוימען, פון *#רשטיסםע׳ר בענקשאסט. עס א*ז נעװען אן אגזענער חשבון, א פרייער אפסאך — אראופגעײא׳חםן די פיענ־ בצעטער און אצע איבעריטע סארהיצונגען. .נרין איז ׳נעזעםן אויםן ראנר פון בעטל און זיך אייננעקוהט אין איד םיט שטאדע, פרע-סד־געװארענע יציסן. אין האפ א־ז אים נעצעגן א געפל, ארום הארצן האט ער נעהאט א סעי׳ט. א היפ״זע װייצע האט עם אזוי ׳נעדויערט. ענדצעך האט זיך האצינע א ריר געטון, וױ אין חצום, אנ־ נענזמען אים ביי א האנט און צייבט צונעיצויגן צו זיך. — סוים, ױגגצ... װאם זיצסמו אזוי און סוהסט אװי אויף םיר? — װארט, האצינע, װארט גאר א װייצע — האט זיך נרין עט־ װאט אפנערוסט. אבער אירע הענטצעך תאבן זיך ,װי די אייזערנע צװענגצעך. הי״ם ארוסגעסצאסערט ארום ויין האצז, און ז■ האט זיך נעבעטן און געשעפטשעט: — נ-ו, סום שוין, ױנגצ... װ• צאנ־נ זאצ איך דען;אך װאדטן? — אבער צאז אפ, האצינע, דו װעסט דאך גייך דערשטיסן! — גו זיץ שזין נ־שט אז.זי, דו ׳נאד דז... איך ציב ד״ך אװי... — װעסט סיר אפצאזן רעם האצז, צי כ־שט? ז• האט אים אסנעצאזן און איז, פון סדויס פארצװייפצוננ, א םאצ נעטון םיטן סאם אויױ זיינע סני. זי האט איננאנצן נע־ פצאסערט. דע־ סערפער א״ו״ע־ האט זיך נעסנויצט װי אין סראסם;. און זי האט זיך באצד װידער אזיםגעהו־בן, װידער ארוםנעבא&ט זיין האצז א׳ין זיך א־גגאנצן ארוסגעקראמערמ ארום א־ם. אירע ציפן זענען געװען אײםנעסריסט, און ד•;אוצעכער האבן ב־י איר געציטעחט. — אבער װאס ביסטו אזוי היים, האצינע? ײײניס האסטו ד■ ראזיסע גארישע זאבן? — איך שװער דיר, ציבינסער, צוױי נעכט האב איך זיך ארוס־ נעה־ייט אי״נע אציין איבער רי גאסן... — צוױי געבט? און סיינער האט נישט נענוכיען אזא ארעם סייד׳צ? — סיינער... סיינער... —גו, איז ײאס זשע, האצינע? — נו, איז וגאם זשע? רו ביםם א נאר און א פצוידעדער, דאס איז עס! זי האט אויױ אים א שטעס ארײס גענעבן רי צינג אזן א צאך נעטון, און איז באצד װידער נעװארן טרױעריס און האט זיך פא־־ שםעצט ראס פ:ים סיט ביירע הענט. ער דזאט באסוסען רחכגות אױף דעם דאזײזן סינד, ױעצכע איז אויח א וױיצע נעװא־ן א םדוי. זיין האנט האט םארבצאנדזשעמ ארום איר טאציע. רער ציטער סון איר יזערפער האט אים אגגע־ שסעסט. ױין הארץ אייז םוצ נעװאין סיט װארעמקייט. א האצבע שעה צייט איז האצינע געצעגן װ• א דער־־׳נענזע, א זאמע םון נרינט צעחטצעבסי״טן, פא*־ז,ינסען אין א נציקזעציסער פא׳רגעסגסייס אבער דאן האט זי ז־ך פצוצציגג אזוי װי אין עפעס דע׳־׳מאננג זי יהאט זיך א ט־י״םצ נעטון, אויפנעשסעצט זי׳ך, אראפ־ נעשטרוננען פון בעט און צסנעצא&ן סיט אידע דראבנע פיםצעך צו צ־פשיצן. זי תאט אים א שאקצ נעטון ביים אססצ און נעזאננד — נו, און הו, ױננער סענטש, דו יוױצםט איננאנצן נישס װ״םן םון אזא סיידצ װי איך? חיים האט אויפנעהויבן אויױ איר זיינע אוסעט־קע איינן. — צאז סיך צו־׳רו, םי״דצ, א״ך װיצ :ישט... — אפער װאס איז דאס מיס די׳ר, ציבענקער, דו ב־זט דא־ אזא ױננער! װאם איז דאם, ד• כצה איז ידיר נעשטארבן, װאס רו זיצסט אזוי סרויעריס? — צאז םיך צו־ר׳י, צאו סיך צו־רו... — ע, דאס איז נאר איננאנצן א;אר! — האט ז• ׳נריננשעציק א מאך נעטון סיט דער האנט און זיך אפגעװענדט פיןאים. ביכער און טאפירן, *ין א װינסצ אזיף דער װאנט א־ז נעהאנגען אויף טשװעסעם א גאגצע סופע צאסטשעס, אצסע שיך האבן ז״ך נעװאצנערט אוױז רע־ פאו׳צאנמ. און אױח ד• װענט זענען געהאנכען גרויסע מענטשן — שפ״נאזע, דאנטע, נעטע, סאצסטאי — און האבן זיך צונעסוסט, װאס אזוינס עס טוען דא די ױגנע סענטשן אין זײערע בוידעם־ שטיבצעך, .וו׳י אװי זיי שםירן רא אוים זייער צעבן און פארמען אויס די צוסונםט פון דער װעצט. — אך, האצ״נע, האציגע — ,־אט נרין אריבערנערעדט צו דעם טײדצ איבערן טיש — װאס פאר א בײזע דו ביסט, און װאס פאד א שצעכסע. םען דערסעגט דאס נצײך אן די׳ר, םיט דיין פאריםענעם נעזצ און *זרביסענע ציפצעך. װאס סוסססו אװי, יהאצינע, טיט אועיצכע םארשײטע אוינן? — א, אי׳ד סען שוין נוט אזערכע א&נעד־סענע צייט, װ• איר! וױצן נאר אפנארן אן ארעם סײדצ און דערנאך איױיםװארםן אן א נדאשן. — א, האצינקע, ד,י סאנסט, זע איוך, גוט די סונסט פון אפ־ שיגדן די הויט בײ אי־עמע סטודעינסן. אוא ייוננעטשקע און שוין אזוי פדאסמיש! — איך סאן שינרן די הײס? — האס זי א ר,וף נעעון, און די זױיםצעך אין א״־ע םיגי״בצאזע או״נן תאבן זיך אזש איבערנע־ דרייט פון צאדן — און איר, םיינע צײט, איר וענמ אצע סצאכיס־ צעןך, שײגע צאצקעם, סײערע ו־ונג־זםיעעצע׳ך., איר האט בםד־ תאניס אזיױ די ציפן, דעדנאך;ימ איד א קאפ םון הינסן אן ארעם םײדצ, װאדפט פון די סרעפ און באצאצט ג־שט סײן גדאשן! איך סען שוין רי מענער, אז א שוהארצע מנםה זאצ ױי אויססאררן אצע אין אײז טאנ! הינטישע כשסות, צאבסערראסעס אזעצכע, צי־ נײנעדישע הערצער! א־ך שינד די הו־ט! און םון װאנען זאצ איך נעמען אויף די םײנע זעסעצעך, אזיף די באטיסטענע העטדצעך און זיידענע דעפא־םען? םון ײא׳נען זאצ איך נעמען איו־ף די אצע זאכן, װאס א סײדצ רארף האבן? — אבער בארזיס זיך, םײדצ, בארויק זיך... — האט זיך נרין נעבעסן סיט סרוים צערטצעכסי״ט — זזאס םאר א פרעך פזיצ רז האסט, האציניסזג און ײאס *>־ אן אצמן סאפ... דו האסמ אוים־ נעקציבן, ׳האצ־נסע, די חבסה םון אצע רינשטאסן און ביסט אזו• שהעסצעך סצו׳נ אזן אװי שרעסצעיך דעדפארן. אדע־ װארט, סיגר, װעםט זען, װאם םאר א שײנע זאך איך האב סאד דיר. ניײ, ניין, איך זױצ ד־ך נישט אפנאדן, סײדצ, איך שװער דיר, אז א־ך װיצ דיך גישמ אפגארן. ער האט צאכנ נעגישטער׳ט אין א װינסצ און ענרצעך אירזים־ געזזכט עפעם א סציינע זאך און דע־׳צאגנט האצינען. דאם סײדצ תאט א באפ נעסון די זאך און נענוםען עס בא־ ט־אכסן סיט רורשטיקע אוינן. עם אױ געזוען א סצײן נאצדן בראשסעצע פון זײער א יפיינער אױםארבעטונג, סיט אײג־סע סצײגינקע, בצויצעכע שטײנדצעך. — עם געפעצט ריר, יהאצ״גע? נאך א וױיצע האמ זי געהאצטן די בראשסע, נ״ריס געררײט זי צװישן די פ״גגער, געשסײכצט צו איר, א״ננעשצוכגען םיט די אוינן, דערנאך האט זי שגעצ א כאפ געטון און באהאצםן דאם ביי־אשסעצע אין א״ר סצײנעם בײטעצע, װאם א״ו נעצעינן אזיםן טיש. זי איז געװען א״נגאגצן אן א״בערנעאנדעךשטע, איר צארן איז געװען װי אפנעײישס די אוינן בײ א״ר האבן נעצאכט אין ז• האט ׳נעקוסט אויף נר־נען סיס אזא ס־צדער באװזכדערו׳נ;, װי מען סוסט אויף א ריטעד און א העצד. זי האט אזש אויםגעשט־עסט פאר ז־ך די הענסצעך, וױ זי װאצס װעצן עמעצן אוסארמען. און דאן האט זי, אן צערעמאניעם, נעשװינד און סציינגס, זוי א סעצצ, אראפנעװארפן םון זייך ר• שיבצעך, גענוסען שנעצ, שנעצ אױפשנורעװען איר אונסערװעש, ם־ס ד־ אצע פארבארנענע נענד־ צעך, שפיצצעך און שפיצסעצעך, און זיך א װארף נעטון אויםן אײ־ וערנעם בעטצ, אסענניבער רעם ארט, זוו ציפשיץ איו יגעועםן... און ז• איז אזוי נעצענן א היפשע וױיצ, אן אגטבצויזסע, א םאדש״מע, צור־סנעװאחפן דעם סאפ, םאגאנדעחנעשטרײט די העגמ — אזוי װי ד• סחורה, װאס איז אויסנעצ״גמ אין שזי־ בזמססער אויף צו םאדצאסן דעם סו׳נד.. עס האס איר נ־שט געארט, װאס דאם עצעסמדישע צעספצ