Literarishe bleter · 1932-04-29 · 18 (29.4.1932) · p. Seite 284

דיש 284 ליםיזזראריטזז בלגזװטר ד\װ. ד\ 9 ת.?. זשיםניצקי/וו&ר&ס ם ס ו ד ע נ פ { ז א \ז ט ל ט רויט, אז זײ האבן נעב,יע;ט ײי א םײער; ד<>ס געזל איז נזמוען איננאנצן װײם םון םודער, די בעםאעך זענעז נעװעיז ,נע׳םאיאט, אונ־ נדנר ד• א,ײ,נן האט זי געהאט אײכטע, בלוילעכע סצעםלעך. נרויםע זירבערנע ריננען מיט עפעם אזערכע ברי״טע, רויסע רעדער האבן איי־אפגעהאנגען פון איירע אויערן, װי בײ א צינײכערין; ארום רארז א־ז;עײען עטאעכע מאא ארומנעװירדוט א ׳נמור הינםמלעכע פערר פון ביאיקסטן םארט. ו■ האט נעהאט אין זיך עםעט אן א׳רעםע ערעכאגץ און האט שוין פארכמאנען צו מאכן דעם אנ׳סטעא םון אן עדטארזמער װערט־ראמע, באטכ זי האט נעהאט אין זיך אזא קי׳נדי׳פע אוט־ באהארפמ״ט און רחסגותדיקייט. — עם א־ז ד־ר קאצט, האר־נע? — האט נרין נעראכט, — א, װארט א װײרע, איך ם־ט ס״ן פ־ײנט ײעלן סיר דיך שוין דער־ װארעםען, מײדל. — נ־ט א נרעזא בראנפן או־ף צ״י דערהיצן די נ׳נ*טה — האט האריגע נעזאגט, א בראסע פון קערט און מיט צימעחד־קע איםן. — בראנפן! װאס פאאט דיד אײן, קיגד? װער םון אונזערע ב־־דער האט דאס בראנםן? — ע, איך זע שוין, װאם פאר אן א&געריםענער פארשוין א־ר זענט. טא נ־מ זשע א פאם־ראם. — דו פא־׳צט״סמ נאר, מײרא, צו בעטן אזעאכע זאכן, װאס זענען נ־כטא. אט, װאם איך קאן ד־ר מאכן, האאיניזע, אט! ער איז צונעאאםן צו איר, ארומנעכאםט זי, צונעפרעסט ז־ צו ז־ך, אז ד־ בײנער א־רע האבן אזש א קנאק געטון, און איר ה״ס און דוד־סט־ק א קוש;עטון אין די איפן. זי האט זיך נעריםן פון א־ם, װיאד און אויסגערענט, נעװאחפן ם־טן קאפ, נעטופעט מ־ט ד־ פ־ם, נעארבעט מעשים מיט די הענט, ענדאעך זיך םון א־ם באפרײט, אװעקנעאאפן און ז־ך אװעקנעשטעאט אויױ דער צװ־־טער זײט ט־ש. — באצאאט צוערשט נעאט, ײעט איר קאנען קושן! — האט ז־;עזאנט, איננאנצן א צעשו־בערטע, קומדיק או־ף אים *־עך מ־ט אידע װ־יםע או־נן. — האאינע! — האט ז־ך האאב־איראנ־ש און האאב־ערנםט נעבעטן בײ אי־;רין, שטײענדיק אויף אײן זײט טיש און אריבער־ קיקנד־ק צו דעם מײדא, װאם איז ניעשטאנען או׳־ף דער צױײטער זײט, װ• אן אנטאאפענער פויגא. — א, א, א־ך קען אײך שוין! — האט זי נעפישטשעט, ארוט־ קוקגד־ת ז־ך מיט;ר־ננשעצנד־קע בא־קן איבעדן צ־מער — איך זע שוין, װאס פארא אײנער איר זעגטנ א־ך האב אײך שוין רערשמעקמ! דאס צ־מע־ האט בײ האא־נען װ־רקאעך נ־שטנעקענט װעקן קײן א־בעריקן צוטרו־. עם א־ז נעײען א נידע־יק שטיבא און דעד םופ־ט האט ז־ך פון אײן זײט אי־אפנעאאזט גאנץ;אענט צי דע־ פאראאנע. עם איז נעותן סרום, װ־ עם װאאט נעהאט דעם הויקער. דאם קאײנע פענסטעדא אונסע־ן;ידער־ק־אראפנעאאזטן סוםימ א־ז נעװען װ• א תפיםה־פענפטערא; דא ארום קאן נאר ארײנדר־ננען דע־ אומעים־קער נערו־ש פון האדבכט, נישט דער אאכנד־קער, מ־נטעירער שט־אא פון דעד זון. ד־ צװ״ אײזערנע בעטאעך ביי ד־ װענט זענען נעײען ה־נקעדיק און עפעם אװי דין אנן ד*ד, װ־ עס װאאמ אין זײ א־ננאנצן ק״ן בעטנעײאנט נ־שט געײען. אויף א־ינעם פון ד־ בעטאעך איז נעזעסן חײם איפש־ץ, כמעט אומבא־ ,־וענאעך, אינ־ענענד־ק די עאנבויננם או־ף ד־ קני און האאטנדיק פאי־נ־אבן דעם קאפ אויף בײדע האנט־פאאבן. ער איז געװען אזיוי ײ־ נ־שט־אנװע׳זנד, ער איז נעיװען םיט ויך אאײן און האט אינ־ ־אנצן נ־שט;עזען, ײאס עם קוסט פאר או־ף א שריט נעבן אים. עם א־ז;עװען רער אמתער טיפ פון א סטודענטן־צ־מער, מיט דע־ אמתע־ אפניע׳ייאזנק״ט און םאנאנדערנעװארפנקײט. אויםן טישי אין מ־׳טן שטוב אי־;עװען א שוידעדיעכער מיש־סאש סון ד• צװײ סטודענט;, חײם ריפשיץ און א״זיק;רין, האבן זיך אומגעקערט פון א הואיאנקע, װו זײ האבן פאי־בראבט א פאר טומאדיקע שעהן צוזאמען מיט א;אנצער ־אפטע חב־ים און ,הב־טעס. מען האט דאי־ט;עימאכט םפ—טיסט־שע םעאנםן, א־וים־ נעי־־ם;;י־שטעה םון אנדעהע װערטן, פ־ר;עראיכט און נ׳עשכ־פט, איבערנעש©רוננען אײכט און שנעא פון ״הויכע״ ענינים צו ד• םאמע פ־קאנטסטע מעשהרעך, נעזוננען און;עײארעמט א.ין זאנא־ גע־ כאסט א מענצא. ד־ צװ״ ־וננעאײמ זענען א־צט;ענאגנען פון ־א־ט, ם־דע און שאעפער־קע, פא־זונקען א־ן אן אומעט־קן שװ־ינ;. בא־ װנדיעדם אפנעמאטערט א־ז געװען דער ־וננע־ע,־, חײם א־פש־ץ, װעאכעד האט נעהאט א קאפ פוא מ־ט פי־אנטעדכ־שן און ז־ך :אכ־ נעשאעפט נאך זײן הבד, װ• א שאטן. עס א־ז נעװען שפ׳עט א־ן אװנט, יעס האט :עבאאזן א װ־נט און עס האט געסריפט א שיטער ־עננדא, װאם האט זיך איינ־ נענעםן אין ד־ בײנער און ארוסנעג־מען ד־ װעימ מ־ט א ש־וידער. עם האט;עפאטש־ט א־ן דער אופט װ־ מיט ר־נינקע. בײזע ר־טאעך, און רער אומעטיקער;ערו־ש פון הא־בסט האט אנגעפ־אט דעב חאא. די צװײ חבי־־ם האבן ז״ך א־יננענ־י־׳נט ט־פער א־ן זײע־ע מאנטאען און האבן נענומען;י־ן שנעיעה. זײ זעניען ארויסנעקומעין אין א זײט־ק, טונסא נעסי, װו ני־־ן האט נעהאט זײן םטודענמז־צימער, ע־געץ אויף א ״ו־כז שטאק, אונטערן דא־ רא־ט ע-־נעץ, בײ אן עק :אס, זעגען ד־ צװײ ױננעאײט פאוצא־ננ אפנעשטעימ;עװאי־ן דורך א מײדא, ־ועאכע א״ז נעשטאנען אננעאענמ אן דע־ נאז־יאמטער. ז־ א־ז געװען א קאײנע א־ן א דא-ע, האט;עט־אנן א ש־־נעס, אבער צו א־־בטן מאנטעאע, קאײנע שיבאעך און דוי־בז־בט־קע זאקן, און א־ז אזו־;עשטאנען אן אדה־ננענעצטיע, א נעשמ־םענע פון דעס קאי׳טן ־עגן און פון העס ב״זי־עבן האדבסטױוינט. אין ז• ־אט;עזאנט מיט א פ־שטש־ענד־קע־, בעטנר־קעד שטים: — ־וננאעך, נעמט מ־ט א־ן דע־װא־עט׳ט אב־סא א מײדא, װעאכעי ם׳א־ז אזו־ קאאט... ד־ ־וננעאײמ זענען :עבא־בן שט־־ן און;ד־ן האט, נ־שט טהאכטנדיס א ־נע, :עענטפע־ם: — קים מ־ט אונז, מיידא, מיה װוינען דא נישט װײמ. א־ן א װי־אע ש־פע׳טע־ האבן ד־ך אאע דר־י, איפש־־ץ, :הין אין דאם פ־עמדע מיידא, נעשיעפט אימענדיע־ האננ איבע׳־ ד■ ט־עפ, ב־ז זײ ז־פ־-ען אננעקימען דא־ט אויבן, או־פן ה.ײכן שטאק. — װ־ ױפט מען ד־ך, מײדא? — האט;עפ־ענט;ר־ן, א־־־נ־ קומענד־ק מ־ט א•־ א־ן ז״ן שט־בא א־ן מאבנד־ק א־כט־ק. — האאינע. — א, האא־נע... :ו, און װ־ איט ב־סט־, קא״נע? — ש־ו־ן אר־בעה ד־ ז־בעצן. — שו־ן א־־בע־ ד• ז־בעצן! אך, װאס פא־ אן איטע! אבער װאם שטײםטו אז־־, מ־״דא, פא־װאט טוסט־ נ־ש־ט א־־ם ה־עם טאננד? -־ עם א־ז האך דא בײ א'־־ פורכטבא־ קא־ט! — האט ז־ אי״םנעױפן, א־ומק־קנד־ס ז־ך מ־ט קאיטע א־־נן א־בע״־ן צ־מער. וױ־קאעך, אז זי האט או־םנעטון דאס מאנטעי׳ע און נעבא־בן ש־טײן א־ן א" אײבטער סאײדו:;, האט ז• אזש• א צ־טע־;עטי־ן. ז־ האט נעמ־אנן א רין קא״דא פון ש־טעהאעכן זײד, װאם האט קו־ם דע־־אננמ ב־ז צ־ ד־ קנ־ און;עהאט ש־פ־צאעך א—ס רא^׳ז און אי־־ם ד־ א־בא; ז־ א־ז נעװען א־ננאנצן א שמעכט־קע, א ש־װא־ בעגקע; האט נעהאט אן אײננעפא־ענע בױםט, א דין העךזא א׳־; א פנ־מא פון א ק־;ד, מ־מ;דו־םע װאםע־ד־קע אײנן. ז־ האט;ע־ האט פ־אקם־פא־ב־קע הא־, מ־ט א;אאד־קן אפנאאנץ, מ־ט אעסאעך א־ום שטע־ן און א־ום ד״ אײעי־ן, פ־ײזרמ און פארקעמט זי־ע־ ק־נסטאעך און מ־ט א ניױ־םעי- זא־נפעי־ק״ט. די איפן ז׳ענען נעװען ב״ א־ד אזו• שטארק אפנעפארבט או־ף