Literarishe bleter · 1932-04-29 · 18 (29.4.1932) · p. Seite 283

* זייט 283 װי אין א6טן ׳מפיצ־יאזסטז צעװיגן זיך די וױיען אין נעחןרעם םון שםיטאל; רא הדעכצן הדעאטורן, װעטען פ״ן ניעשענדט, װעסען נודצ ו!$ט באעװצס או,ן םאדשעסט, דאם פאונר׳ליד (דארטן שרײט): עס זאל חלילה נישט םאראירן אין כרצחמה נרוידאם־שטילער, וחןוס הוסט שטום םאר אין טיף אין װײטער, אונטעד בצענדנר־ װײסן העטד- בײ זייט דעד ט״ך — א חוצה, קוים דעגעט אויס זיין נדויען רוײזעריהז נייגון, םון ךאננ סםתמא שוין האט אים אן אסטטע־הוםט באםאלן... אין םאיצדן טראנט ער דעם יארן־שטויב, יזוהמ מימ במול צו םון זײט, װי דאהטאר יראננצט זיך אוםזיסט מיט דעם נעזעץ םאטאלן- עס װדיכט אין מיר א ליד אזא עם װוינט אין טיר א איד אזא אן םארם און אן נדאמען, װי ם׳יליד פון װאלהנם תמוזד־סע נאך װעמעם טרײסט עם צעכזוט א טרוקן פעאד - א איר אזא, װאם װארט (װי זוים אין ערד — אויח װינטםוש און זונעננילעט) אויםן גיגון םון דעם פויגצ, אויםן בצײז סון גוטן םעגטשן, אויםן שמײסצ פון א םרוי און סינד- א ציד אזא... 'צחק 3ער?ז}ן; / צררײ לידעד פו\ לידער או\ ו•אענזע\־בװ ״פרוװא װעדרע־י) 1 סיין קאפ איז שוין שיבור םון שקיעה, װאם ניסט זיך א־ן האר׳ז מיר, יװי װײן — פלוידער איך־אוים אין די רידער םײן נדויען, מ״ן טאניהן פײן. לאבן־וװ שאטנם באהאלטן . און טאנצן, װי שז־ים, נ׳א ראד... אין דיונדערטער טײװל־נעשטאלטן זוך איך, — נעוםין נישט מײן נאט!- צעשיסערן זיך אויױ ידי װיעם טרערן, װי טוי םארנאכט — סײן סאפ איז שוין שיכוד םון שהיעה און ם׳הארץ איז נאך רו שוין פארשסאכט- 11 א, לו־םט, װי םארװונדעטע, בלוטנדע הידשן, װערטער םון ליד און זייט אויף די ײענן, װאם איר װעט אדורבלויםן, בלוט םון נעסיט. עם וועלן טאר דא, אויף די װענן די װייטע, םארבלאנדושען אײגואמע ט־יט און בלייזן — דויט םייכטן, אזוי װ• ב״ שיז־עד,... — א, װערטעד פון איד! — — — ^/4 ליםפראריטע דרבסיבד \װז. 8\ ןדו*) ^— און םאלן טיס שטום־םארגליװערסן נעשר״ אויף יעדז װענ, אויף יעדן װענ... ווערט םוסס אין האר׳ז, אין אגסאבט םאלן מיד די הענט, וױיל ב׳יבוי און ביוי און ם׳םאלן ציגל םון רי װענמג און מיט די צינל םאלן מײנע טענ אין םעלד און ס׳װײנט טיין שבת צו דער װעלס... יד׳זד־/?־ס / װ$רשס בײם שװעל םון צעױמטובטער װעלט בײם שװעל םון צעױסטובטער װעלט ם׳אונז םאראנסערט די אײנענע אנםאבט. ס׳תאט א *ריליננ געעפנט א מאנ — דעם טאנ םון זון און םון ערד און םון אײביםן זיין; איז ־עדער שטדאל א צעשמ״כלטער פנים, יעדער שםרא׳ן ד■ םרײד פון רער •ועלט, און םיר — םיר בלײבן פארשטארטע בײם שװעל םונם םריל־ננ סיט ד־ח םון תארבסטיסן טו־ט. אתזער טאנ איז א הורצער און װאביה און צ״לט זײנע שעהן, װי װונדן. — םון באניגען טיר טראנן אין בלוטן ידעם ציסער םון נאענטסטער נאבט. איז אז׳נזער עלנמ אויף נראזן צענרינט, ווי עלנט ס׳איז ם״ער םון חלבנער ליכט קענן זון. זינגט ורעלט הײנט נעזאננען פון אײביקן וײ\, און אין אונז דער געיוױין פון פארנ״ן. האס סרילינג נעעםנט ױין טאנ און סיר האבן דערדען זיך: א װעזן — א בעטלערשע האנט: ״א ברויט און םרײד און גישט מעד!״ ם׳איז דאך דער ױם־סוב פון זון און םון ערד און םון אײביתן וײ\, און סיר, סיט ציטער פון נאבמ אין די בלוסן — ײי ארעמעלײט בײ פרעמדע צעשמחהטע טירן: ״א ברויט און פרײר און נישס סער!..." בײם שװעל פון צעױסטובסער װעלט ט׳אונז פא,־אנתע־ט רי אײנענע אנםאכט. ס׳האט א פריליגנ געעםנס א טאנ — דעם טאנ פון זון און פין ערד און םון אײביתן זײן... עיביעסזן^סניע//דעסיפע, זנדז};־? װי אן אלטער שפיל־קאסטן עיי/ דעס זניק? ״׳ס^יסעל״ װי אן אלטער ש&יל־סאסטן שטי״ט ער, דער פילפענסטערד־תעד םויעד א־ן װײם געװיתלט טימ רויטן יזעזום־צייכן אויף זײן ברוםט, און בין־השסשותן ינאך טעג צענליטע צו זײן נוף זיך תלעםן בלוט־שמיתער, װאס םערב שפייט טאנ״טענלעך אוים הורך זײן טובערתולאזן הוסט- בײ זײן צופוסנם, װאם םון צײמ צו צייט דער שט־יב און זשא ועד האט צענריזשעט פו־זן נראזן (אויך גדאזן סאבן־טיט דעם װענ ז־נלאזן פון װעדן און םארנײן) און בײמער — אלטע װעכטער, שו־ן צעסוםטע איון צעתויקעדט אונטער דרוס םון צ״ט זיננען ס׳ל־ד פון תרענתוננ אין א שטילן וױיפילן נעװ״;.