Literarishe bleter · 1932-04-22 · 17 (22.4.1932) · p. Seite 269

4 ז*יס 269 ״ז^ ליפפרןזרימפ גלפגיער מנו. דו (־טו*.) + אונזער קאנקורס ♦ ך.]^ווווווווווחוומוווו₪ומוווומו₪וווווו₪וווווווווווחוו₪וושוש65]ווו!ווווחווו!וווווווווווחוווווווווווווווווווווווווווווו1ווחווו1וווווווווווווווווו1 דיד ** י? ס ע / פאליעסער הז&דבסט 1 ב׳האב איב דעם דוםט דעם וױיניקן םון םאצגדיהע באעטעד, די מאנאטןונע פאדביקײט, װאס זיננם צו טיר איד שיר. כ׳דערזע מײן יזעבן בויזטער און 5יב װערט מיר דער שפעטעד. ם׳םארשיכורמ םיך די ניכטעדהי״ט, װאס רײסט זיך אין מײן טיר. כ׳האב ליב די מילדע ליכטיסײט םון נאטגעבענטשטן אומעט, די שװײכנדיקע טעג, װאם זאנן כארנישט עו... װען כ׳וױים, אז פרײד םארלאשענע װעט םארביקער נןוך קומען, װען דורכזיכטיק איז םײן נעמיט און הײליק איז די רו. עס װערט די בענקשאםט שענער דאן און לינדער יעדעד וױיטיק. םען םוז צו װעמען תםצה־טון — דאס הארץ װערט םרום און נלויביק... די אײנזאטקײט װערט טײערער און ם׳איז קײן פרײנט נישט נויטיק. און פלוצליננ װערט פארשטענדלעך םיר, םארװאם די װעלט איז אײביק- 11 םוף־זומער־םאתאכטן אויך שטעטצעך פאליעםער, דער טאג א״צט אצץ םריער און פריער אהײם... דער אומעט צעװיקצט זיך ברײטער און נרעסער, און היםצען, װי פארמעטן, שוױינן געהײם. םארבענקטע, פאציעםער סחי־זומער־פארנאכטן. דאם שטעטצ װערט קצענער — םארטוציעט אין זיך. איר שםרעקן די נאקעטע םעצרער, װאם װארטן. איר שרעקן די שקיעות, װי װאקפענע ציכנג״ און װינטן, אויף נאכט־צענער קומען אהערצו, און שמיצן דעם הונגער מיט שטרוי םון א דאך. זײ אטעםען אויםעט םאריתוסטע קרעכצן און װײניקע םייכטקײט םון װערפע און סכך. ליד סב? ע ק ם אין ארמרר םרן דער ק&לטער ס&בט... אין אוסרו פון דער קאצטער נאכט האב איך םיעע טריט נעציצט צו דיר — נעטראכט, אז אויך הײנט, װי אצעםאצ, װעצ איך ידי באטריבטע שעהן םײנע אין דײן נאענטקייט םארצירן- כ׳בין נעקומען... ד״ן פנים איז נעװען םארװאצקנט און האט אין רונוה זיך נעקנײטשט, װי אין רעננטענ א טײך. דײן שמײכצ האט נעקעפט ס״ן האפענוננ — און װי א םכשפה האסטו מיך צוריקגעיאנט אין קאצסן אוסת סון דער נאכט״. וזל־אביב ליד %± איסיעק 8בר$ם$װ,םש אריכעד םדן זיי ״ מישטיעם־נעזאנט, װער בין איך דען טיט מײן געזאנג? — א קראנקער גצאק, װאם קצינגט דעם טויטן־קצאננ און שטערמ די זיר־אצײן־םארנארטע רו שון די, װאם ראנגצען־זיך אין נםיסה ערגעץ־וװ. אין יערער צייט, אין יעדן רוד, ־ײסן טויזנטער יחידים זיד די האר און ברעכןיזיך די הענט און שצאנן זיך די קעפ אן בצינדע װענמ, מיט אננםטיקן, נעשפענםטיקן געקצאנ — ביז א״נער םידצט־אײן א מעסער זיך אין האצז, א צװייטער שצײדעו־ט זיך םון זעקםטן שטאק, א דריטער װערט פארשװונדן אין דער נאבט, א םערטער — תרך די דוצ־הויז־קראטן צאכננ״ אין א<ך, און איך טיט טײן שנעונישן, סארצװ״םצטן נעשרײ, בין איינער דאך םון זײ<- און װעט אםיצו קוסען װען דער טאנ, װעו ס׳װעט צעוױנן זיך דער םרײהײטס־נצאק, װען ברויט װעט יעדער האבן צו רער זעט, אן איינן װינקעצע, א װארעטע און װײכע, קצארע בעט, א וױיב, װאם םיבערט פצויז סאר דיר נעטריי און ציבע קינדערצעך — צי אײנפ, צי צוױי, צי זדע — איז אפם, בײנאכטנ װעסטז דאך צען װאך, א װארעם װעם דיר נאנן דאן די ברוסט:;ישט דאס... נישט דאס... ס׳איז פוסמ... דיר םעצמ און — װײ0ט אציין נאך נישט, צו װאם רו בענקםט... װעסטו זיך שמיצ ארויםשצײכן םון שטוב, זיך שסיצער נאך ארײנשצײכן אין שענק... א צוױיטער װעט א נענעץ־טון: ״םאדעיפושט גציק!־ — און װעט קצעטערן צום בוידעם םים א שטריס. א דריטער װעט זיך װארםן םון א בריק. א םערטער יװעס די װארעמקײט םון הײם אװעקטראנן נעה״ס — צו א םרוי םון נאס״. — נעצײצסע נתט בצויז ראמעװען די םצאש... מער זענען חורבות, אין װעצכע ם׳קצאנן קעץ אין נעכט אין םינסמערע, אן שטערן — און אז קינדער אין די װיגן דאם דערהערן, קוםען זײ ארײן אין טוטערם בעט, טוציען זיך םיבעדנדיק און שצאםן א״ן אין שרעק- מישטײנס־נעזאנס, װער זענען טיר? — שנערן זיננס אין אונז דורך סײצער םזן נישטינזטע. פרוטע קריסטן צצםען זיך־איבער אטאצ דרײ, פתםע ײרן שעפסשען: ״שםע ישרוזצ!" און נישמ־נצויביקע — אנסצויםן מיט א שפיי.