Literarishe bleter · 1932-04-15 · 16 (15.4.1932) · p. Seite 246

ליסיסיךארימגו בלבװוזו־ 1\<ז. 6ז -־11נ זײם 246 7 פרײנט האבן א׳ויו* זיך גענוסעז יפײם אפעגעם תכר פזנם ד־כטער <נבי זיין :רויםער נײסטיהעד ידושוז. דאט פארז־כערט אונז, אז נײעט ינאר זײן אנדענק, :אר אױך זײז ותרס אױ און װמפ רלײב\ וזיסי און ואך אוכז. וז. טז. םיטבאיציש אראפנועפיניזיצמ פון די צװ״ רו״טע באוטען־בוהעטן אויפן טװארצז טוך, װאס האט אײננעוזייאט דעם אר.ון. ם׳איז כדאי זיך אפצויכטעיז או־ו־ דער טרו־ער־רעדע, װאס דער רוטענ״טער ריטעראטוור־ה־םטאר־אזאף בארבו אאזאדעאני האט;עהארטן, וױיא אין איר איז;עהומען עזס אויסדרוק נײעט ינאר אפ־נואצוננ און טרו־ער, נאר או־ך ד־ פארפ״בטוננען, װאם זיטע אליעזד שטײנפאדג ד ונ ד ק י * יערעד האט ז־ך זײנע תסועות און העװ־ות. און ר׳ ניםר ׳סעיהט דער נב־ד דער ־סײנ־&־, האט נעהאט א טבע: תמיד ינאכן עםן ז־ך בײם טי־צ :יעזעםן און געצמאקעט בײנעד. צמאיזעט ער א בײן אזוי און :אנט און דעד בײן דעהפד״ט ז־ך און ער זאנט: טעדער! יםיםיצ! נרויס און םצ״ן! העי! דעםפעםט! זעט נאר װער עם הו׳צט מיך! דער באיצעבאם אײײי װ■ ער צמאהעט! וױ עד רעקט פ׳ט די ריפעאעך די רויטע! גיעזלעיך דינע, רוקמ אײך אפ, מוזילזז! א־ר פאר הנאה הענט דאך פוהן נאך חנילה! — או׳, דו ׳נזומה! (ענטפערס אים א יצ־םל) װאהט אב־סא, ביז ר׳ נייםל װעט רעם מאורך פון ד־ר אױםנאנן װאס װעט איר, ר׳ בײניש, דעסאלט זאנן£' אלינװר שפײובארג בו\ױגו\ וײונו װבריפ פון רעכטם: יגולב עוװברגבמרג, א. עוװײגבאבג, װ. אלפװא\ אס איגײב װא\גבר (אי\ יאר ל92\\ צװײ םשלים פזן דונד חלף און די ועג ס׳טרעפמ אטאא זיך אויכעט, אז א שייטא האאץ צעזעגן מוז א יםוחט. איז נעישען, ם׳האט דער חאף נראד ד• זעג דערזען, און צעיאזט האט ער זײן שארפע צוג:: זעט נאר, זאנט ער, יענעם נדאבן ױנג! הוהט נא־, װי ער שט־יט זיך דארט בנעיפות! כא־כא־בא! ט׳שטײנם נעזאנט, א צורה! גאאע פנימות! יזריצן, שפיצן גאד א נאנצע יצודה! לדבן װער איך זיך אאיײן: א־ך בין רײן און א־ך בין שײן! נ״טט הײן פ־צא הדיצא אױף מײן בלאנהענדיהער האוננ! איז א ח־די־׳צ, װאס דער פרוםער ר׳ אאהנר נעמט מיך אין די הענט פיט הײאיהײט, כװנה, סוס צו נאמ א וזונה און יער מאבט דערבײ א יצטיאע ברכה? — יא, ניו! זאנמ די זעג בתמימית (צי נא׳־ מיט א מ״ן?) כ׳זאג אלײ;: װאס בין איך? א זעינ, א בעא־מיאכת! נ־־צט איך באינצי, ני׳צט איך פינהא, א־ך ׳צטײ מיד א־ן א טונהא װינהא און בײ .־׳ אאהגהן בבוד װעא חא־אה א־ך נ־־נ־ט מאנען! ה׳ אאהנה א־בער טיר א ברבה?;אט;ערעבטעױ! פאד געאעכטער אױף דעד עדד;עהײהאט װאיט זיך אאצד־ננ, אאץ! װאם? אי־ך האן דען מעה װי זענן הא־יץ? אבער דו, א האײניהײט! ־צנײדסמ א־בע־ דאך א האאז! זיננ זשע, ישטוטער! טאינץ זיצע, הרומער! איז האאפ־צו ד־ר מימן ־צטא־ץ:;אך עד הױם א־ז א זענ, א בעא־םאאכה, נאד א פאעה אין רער מ׳צפחה! און א ־צארסער חאף האט הצאתה: אי ער הויאעט אי מ׳מאבט אויף א־ם א ברכה!