Literarishe bleter · 1932-04-08 · 15 (8.4.1932) · p. Seite 235

זיי׳ט 235 ליזזסר&זריפזס גז־סםיוזר \\<ז. \4\4\ *רז ה״רלזג־ײץ אז\ אוװזר פיגזזיגויםיזר ים־םײנא יזזמען סיך באנענענען מי׳ט זײער שארםן געעזרײ. דעד זוינס שטײסט מײנע ״אדצעס, זוינן זיך די בזזיעפדטסע ססאטעז, יעלאנן ס׳האד׳ז איבער די ׳ןנ״נדלען פון טײן דאך. םויסאען ציען אויף חחום, צןזזן א םאדציבטן יגזןזטן אױםן מטד. צםון־װינטן בלאזן אין טײן בצווט: איך הצויב רי צעצטע וחןחטער םונם וזאדבםס. אסתר ישופייעס׳שעד / נ'1י'#רק דײכע ליבסטע יאדן שװאדצע תארשן זענען היעמ נעװען טיד זיס צום גוטען — ב׳האב געוהא־ט דײן בצוי־צבנהדיהז םוםען. ם׳הןזט דעד ים נעװארםן וױ אק היץ זזײן שטוד׳עם — כ׳תזזב דײן בענקעניש דטחזעגט אין שטוטען םורעם. זאנגען־זון אוון זאננען־קארן — ףײנע ציבסטע י$רן — אין דײן סנים בציט טיוט םיצך דער שאדםםטער וקזרן. ברדיט מיט הןזניק םאד דײן טיש — סײן םאן און בדודער — חו, םײן םעצד, און דו — טײן רײםסמער זווטער. װאסערטרײד און שגאימנרענן טראגז יהזצקן — אין רײן בצ׳יט בצי׳ט־אויף דער םדבר םונם וױיטנ^טן װאגצ. נאסט האמ װי א טונקצוױין אק צײב זיך אויסנענאסן — אין רי״נע ודאד־ האט זיך דער וױנמ געפאדט — םײן מזן, םײן חתן. זוטערצײב האט זיך צעשמעקמ מי׳ט ם״צנרוים־זאםמ און האניק — רו, טײן צחר, און רו — מײן ײננטטער חצום. וזענט םא׳רחאחטע — װונדן םון אן אויסטעבעגקטן קוטען — אין חײנע ציפן בציט רעו־ צער םון װם־׳סוב און פון זוונען. דאנגעךזון און זאסגען־קארן — דײ׳נע ציבםטע יארן — אין דײן םנים בציט םיט טי׳צך דעו־ שמרססטער דארן. ז האדבסט-דעגן םאלט װען עם כאסט זזדום םײן שטוב א םײ׳נצעכער שטודעםן נעטצעמר רענן *וצט אין םײן יבצוט — ה׳עו־ איך װי צעבן רי״טט זיך צו געבעוק; שמײכצען װארעם טײנע םענסטער — ציכמיקע שױבן םון טײן לייב. די ערד א״ז נאך אצץ גישט זאמ סיט רענן; צינמ זי און חצנטט, װען טײכן װעצן װאסער־צײב שםרייטן א״נם שויס םון א״ר סחנקעצן גוף. שוין די עצםטע נאכנ^ וױ םײן שיגחצנער ךאך האט קײן ר,ו נישט. דער הארבםט שטעצט זיך א נאקעטער אנטקעגן טײן בצוט. 3 ר ץ ה ' ר ש 3 '' ן םײן הײם-די װאםעד־םיל אין מלעשםשעל וא סאביװי <װ\ ״װײופ בױרעו־־ייױ־ךי,) ל״נקם — א סטאװ; רעכטם — זומפן און נעדיכמע קארסשעם, ביז עם הןזט םון צװישן רי בײמער באװױזן דעם ש־נחצענעס דאך— ציפעם מי׳צ. װי״טער םון ציפעם טיצ א־ז קײן װענ נישט;עװען. חעד בריק איבערן טײך, בײ דער ׳מיצ, האט אריבערנעםירט צו די צאנקעס אויף מײצן־װי״ט. וטײן טאמע יציפע — א װארצצד־קער, ס־טצ־װוקס״קער, םימ א קוסער־קא׳צ״רענעד, נעדיכטער און שװערער בארד — עד איז נעװען א שװיינער. יזײנע בצויע אויגן האבן דאך מיט .גוטםקי״ט םאױצײ׳קנט זיין שװײנן. כאטש אין ס״ונע ס״נדעדשע יארן א־ז ער;עװען וױיט אריבעד םופציק יאר, האט ער צו מיר אויםנעזען ״חנג — צוציבן זײדן, דיין טאטן, װעטען ער הא׳ט נעחוםן טאטע. טײן וײדע יהושע — כאוט׳ק דעמאצט שױן קרוב צו הונדעחט יאר — אח ער געװען ינלי״ך, ר״רעװדיק און מיט א בצאגד בעדדצ. ער אייז געװען •רעדעװדיקער םון טאטן. שטענדי׳ק אח ער אוסנע־ נאנינען מ״ט א נינעצע. סײן טאטע, סײן זײרע — זײ האבן מ״ר יװי נעװנסע בײסע׳ר צװישן ביאציסטאק און בריםק און צװישן די צוױי קצעגערע שטעט: ביעצסק און װ״םאסא־ציטאװסס — אין אטאצי׳קער דוםצאנד און איצסיקער סוי׳צן — וחאקםט גידעריק פײ דער יערד א קצײן ששעטעצע קצעשטשעצ. סיט א קי<עסדיקן מארק אינמ״טן; םיט ײדישע קצי״טן ארום מארק, נעםצעך קומען אן םון מארק טיט ײדישע דרױצען־; שםעטער ציען אורעק די געםצ׳עך ביז זגום פעצד אהוים — *ו די נישמ־ײדישע שטיבצעך סימ שטדויענע דעכער. אײן בית־הטררש תאובן יידן אין שסעטעצע. פײ א דרײ קיצאטעטעו־, אסנעני״םט אין א וי״ט םון שטעטר, איז געשטאגען ציסעם סי׳צ. די סײדצזעך און בחחרים םון שטעסצ זענען זיומער״צעב נענאנענן שסאצ״רן צו ציפעם ס״צ. דעד ׳ײענ האט נעצויגן םון שטעטצשן סארק :אחוים רורכן רבס נאס, דװ־ך נישט־ ײדישע נעםצעך; שסעסער איז דער װענ אװעק צװ״שן.געחטנער און נאר שפעמער — צוױשן װטפן; איבערגעשנימן דעם היי׳כן, או-ם־ נעשאטעגעם װעג םון חער חחום־׳טערב אײיסבאן און אזווי ארום האט רעד װענ װי״טעו־ נעםירט צוױשן אצשענע און װערב׳דבײמער;