Literarishe bleter · 1932-04-01 · 14 (1.4.1932) · p. Seite 221

זייט 221 ריוזנוראר־פונו!רגוסינוו \\\ו. *\ ו3\<1 ד?ד 5יעסקי/ני?־יז>דק די קינדעדגאדםן־לעדעדין םין קאלאםאזי (נוןיגז) זי איז *ופרידן, וו<04 זי ה#וט נעטראםן. םיין :אטען ה$ט איר נעזאנט, אז איך בין םון רוסל*:ד. זי פען אויך א ׳*'״ביג־־ סיט אזא :אםען, און ער •םטאניט םון ׳רוםאאנד. דאם הייםט, זי דואט באנענ:ט דעם;אכזען םון דעם שדייבעד. װען שפע׳טעד דערװ־םט ז• זיך, אז איך בין דאם חער שרייפער, צי׳נדן זיך אן א״רע אוינן. זי דערםרייט זיך. — א, איך האב אזוי נעװא־ןט, אז דאם זאיל זיין א״ד! טייכע אוינן םדענן: םארװא׳ס? זי :עםט ארוים רי הענט שון אװטענ־ין םלעד, װיהלמ שא:א:־ דער די שיוי־ע״טו;;, וױיזט מיר אן אויןי אן ארטיקא און ם־ענט פייךנ — האט א״ר עס נעא״ע;ט? דאס איז;עװען א באבע־םעשה־ארטייזא ווענן א ױטגער רוםי־ שעד םרוי אי;א :אראקאװ, װעאבע װעהט אננערוםן דער ״װייבער־ שעד ראספוטין׳/ אדע־ דעד ״װ״בעדשע־;אפאאעאן״, אדער ״דע־ וױיפערשער איװאן דער נירויזאםער״. זי, וועךט דע־צ־־אט אין דעם אדטיקא, איז ד• אםתע הערשעריז םון ר,וםאא;ד. זי האט אין א״רע ק־״;ע הע;ט םער םאבט, װי דער םריערדיקער צאו־. אזמין, װעאבער ו,עדט א;גע—בן אין דעם ארטיקא רער ״וזאיןב־ייד־דיקטאטאר״, איז •;טארה םארל־בט א־ן איר און טוט אילץ, וואם ז• װיא און הי״םט. ע־ האט שוין פיר אםיצירן שון דער דויטער ארטיינעלאזן דער־ םאהדן, וױיל די האבן זיך דערװענט אנצרקוקן איגאן םיט צארטע אויגן. ע־ האט געװארט חתוכה האבן מיט איר, אבער זי האט ז־ך אפנעזאנט, באטש זי ליבט א״ם אויך זייער יטטארק. זי װ״ל :ישט ז״ן נעבונדן. און ז• װעט איפ <יבן, כי־זמן ער איז האר און היערשער. ווען ער זועט פאלן, װעט זי אים םא,־׳לאזן. װייל איבער אלץ ליבט זי םאכט. איך האב שוין נעהאט :עלייע:ט אין דעם ארטיק־צ נאך םריער און האב איר;לייך נעקאנט זאנן ם״ן םיי:ו;נ. א רעכערלעבע באבע־םעשה. א״:ע םון די םילע, װעלפע װערן אויסנעטדאסט, אום צו םארסםען רי עפכטרעכע םיינוכנ װענן דוםלאכד און איר איצטיקעד ׳,־ענידתנ. א :ארישע ׳געשיכטע, אננעפלאנטע־ט םון פאדברעכערישע און לינכערישע זשודנאליסטן. איך האב נערעדט םיט עקל און םא,־אבטו:נ, אבער ז• האט םיך אננעקוקט םיט נעבעט־אוינן און ענדלעך וױיך ארו־סגערעדט: —;״ן, זאנמ עס;ישט... איך האב ז• פארוװנדעדט אננעקוקט. פאדװאם זאא איך עם :ישט זאגן? — װ״ל א־ך װיר, אז דאס זאא זיין אסת. — װאם זאצ ז־ין אמת? — אט די פרו־, װעצבע האט ציב מאכט איבער ארץ אין דער װעימ, װעלכע װיצ םער גאד נישט, װי;אר םאבט,;אר העריצזן. כאר בוינן ארעםען אונטער אור װיצן, און האט עס אויך דער־ גרייכט... א, דאס אױ אזו• גדוים! אזוי נרוים! אזו• װונדערבאד!... זינט ז• האט איבערגעצייענט דעם ארטיקר, העי־ט ז■ :ישט אויף צו ט־אכטן װענן דער אלנא נאראקאװ. א פרוי, װעצכע האט ארעםען נעמאכט אונטערטעכיק אונטער זיך, :אר װייא זי האט נעװאדנז — דאס איז אזוי :רוים, אזוי •טטארק!... כאר װ״ם ז•;ישט, צ• זאא זי ז״ן צופד־דן, װאס א־נא איז אויך א נרוייצע ש״גהייט. עם קאן דאך זיין, אז זי האט אכעםען אונטע־טענ־ק;עםאבט,, װייצ ז• איז אזא ״צ״דנשאפטלעכע ש״נהײט״, װי דער ארטיקי דריקט אוים. עם קומט אױם, אי איר צייב איז דער ז״נער, :ישט איר נייסט, :ישט איר װיצן. און זי װאלט גיעװאצט, אז נאר דער װ״צן צו מאכט האט אהויםגעטראנן אצנאן אז״״ הויך. אפעד דערב״ טוט איר דאך הנאה, װאס אלנא איז א ש־•;־ הי־מ. אוא אייגע דארף ז״ן מיט אצע מעצות. װען אצגא װאצמ נעװען א סיאוסע, װאצט זי עס באדויערט. א־ר װאצט עפעס;ע־ *וצמ אין אצגאן. און די װעצט װאצט ס״ װ־ ס״ אנדערצייצס ב״ םיין ידעכטער ז״ט אויפן דעק םון דעד םדאכציויזישעד שיף, װאם טראנט םיך כאך א״־אפע, ציגט אויף דע־ ש־ף־שטוצ א ױננע פדוי. זי איז ביזן םויצ א״ננעדעקט אונטע־ דעם שיף־םצעד און;עסט םון מיד;ישט איאפ ד• אוינן. טונקצ־ בדוינע אױנן םון א םדאגצוױי; אדער אן א־ט^יענעדין. אםשד אויך םון א ײדישע־ טאכטע,־. מ־ר װעדט אומאננע־ :עם פון א־ר אומאויש־ העדצעכן קוקן. האצט איך די אויגן אננע־ װע;דט אין חעד װ״ט־ קייט םון דעים ים און קוק כ־שט אין א״ד זייט. ד\ד פױנזבי דע בעםע־ צו, װ• ד־ װאסע,־; צויפן, צויפ;. ־•־פן םיט דעד שכעצק״ט םון אוכזעד ש־ף. אוםענדצעכע װאסע־ן בון א ,־ויקן ים אינטעד בציעכדנד״קע שט־אצן פון א ױכ-י־זון. װען ז• שט״ט אױף און;״ט זיך אב״סצ דודך, צייען איך שנעצ איבעד איר :אמען, װעי׳כעד אױ אויסנעשדיבן אויף א נרינעם רעטצ אין קאפ פון דעם שטוצ. איך װיצ װ־סן, צו װעצבן פא־ק;עהע־ן ד• צוױי טונקל־ברוינע אוינן, וועצכע האבן םיך אזוי אנ־ :עקוקט. אפע־ איד נאמען זאנט םיד גארנישט. אן אינטערנאציאנא־ יע־ נאמען, װעצכער קען;עהע־ן א פראכצוױין, אן א־טאציעכערין אדעד א ״דישער טאנטע־ זי;״ט ארום הין און צוריק. א דינמ, קצ״נע צארטע פינוד. א קצ״ן, שיין, באװענצעך נעזיכטצ. אירע ברױנע האי אונטער רע־ שי־־םיץ, װעצכע קצ״דט א״ר ז״ער נומ, זענען קורץ נעשױ־רן. אין איה ,־עכמעד האנט האצט זי צוכויפניעצײנמ ד• שיף־צי״טונ;, װעצכע ־עדשי״נט דא יעדן טאנ. װען ז־;ייט מיטן ר״יקן צ,ו כדר, קוקט ז־ אויפןים;;ייט זי מיטן נעזיכט צו מ״,־, קוקמ זי םער אויף מיר, װי אויפן ים. און ־וען ױ צ״נגז זיך אויף דעד שטוצ, ינעסט זי פון ם־ר ד• או־נן;ישט א־אפ. נאנץ מע־קװ״־דיק. קען זי מ־ך אדעד װיר זי םיך ״װעםפן״, :•אבן באקאכטשאפט? איך צ״ען א בוך און וו״צ זיך פאדנעםן. אבעד א•־ בציק באנצ״ט ם־ך צװישן ד• שודות, און אין םיר צינט וואד־ סעניש: װעיט זי אנה״כן צו דעדן אדע־ נ־שמ? און פצוצציננ דע־הע־ איך א״־ שטים אין עננציש: — אנטשוצדיקט, װאם איך שטעד אייך! :ישט קוקנדיק אויף דער װארטענ־ש אין ם״ר, בין א־ך אי־ :ע־אשט. יעם נצױבט זיך מיר כ־שט, אז דאס מ״כט זי מיך, אדעד אז דאם האט וי נעדעחט. א־ך קוק ז־ך אום אויף איר. זי צינט אי״ג־ "נ־עקט, א״דע אוינן נעװעכדט אויף מ״ד. אםש־ האב איך טאקע א סעות;עהאט? איך װיצ צוריק א״־״יתקוקן אין בוך. אבער זי כאםט־ א״ף חי באװענוננ םון מי״ניע אוינן און סעדט ארוים שנעצ: — סענ איך א״ך א וױ״צע שטערן? איך צאז אראפ דאם בוך אויםן שויס. — איד זענט א רוס? — 'א, איך בין םון ריוסלאגר.