Literarishe bleter · 1932-04-01 · 14 (1.4.1932) · p. Seite 220

די^ערארישע בלטסי<(ר 1ו*ז. 4ג (3*4) * דרמעכישע סאלקס־לידעד ע/יד־ זי> כי־יגעס ניסןיבו ם אויױ א נריגעם גיםן־בוים זיננט א הגײנער סוקו שטיל, אונטן אויף צװײ צװײנע^עך וינגען שט״צ צוױי *ײנעאעך, אזו• טרויעריק הלינגט דאס איד. פאיען באעסעאעך אין וױנט, ם׳זענען נישט קײן פײנעאעך, ם׳זענעז כדינע •שװעםטעראעך. אויף א צװײנא נידריקעד זיננט א;ראע טויב אן אאטע, אזוי ט־ויעריק קאיננט דאם איד פאיען באעטעאעך אין וױנט — ם׳איז דאך ני׳פט ק״ן טייב קײן אאטע, ם׳איז טײן ניאכיעשי די אאטע. טאניע, איבע שװעסטעראעך! ט־ויערט נישט בײטאנ, ביינאכט, װאם איך ביאאנדזשע אין דער םרעכוד, װישט שױן אפ די טרערן אײך, פארט־ויערט נ־טט ד־ 'או־ן אייך. ן/ײסע 5יי;ד איך ■האב נעאאזט אין דארף ז־ך ג־י, וױיםע םײנא םון די בער:, ב׳האב;עװאאט כױין מאכיע זען װײםע פײגא פון ד• בערנ, האט נערעגנט און;עשנייט װײםע פײגא םון די בעחנ און דעם װעג צום דארף פארשנײט װײםע פײנא פון ד• בעױנ . איך האב :עײאאט כיײן שײעםטער זען, וױיסע פײגא פון די בעחנ, איז א ׳םטו־עם־װ־נט נעװעין װײםע פי״גא פון די בעחנ, ב׳האב;עװאאט ט״ן מײדא זען װײםע פי״גא פון ד• בעדג, א־ז דעד זדנענשײן נעיװע.ן װײםע פײנא פון די בערג. צוי אדכזערע לעזעדי עם א־ז נעבאיבן א באנדענעצטע צאא פראכט־דעקיען צו ד• פרעכײעס פון ד• ״איטעראדישע באעטער״ פון די פריערד־קע יארן: צו ס. זזאוופוך• ״דאם יאעצטע קאפיטא־, ״די אעצטע פדײד־, ״די שטאט זענאסאם׳/ ״כייסטער־ען״, ״פאן׳/ ״בענאנ־־, ״דאזא־, ״וױיבעד בידם ברונען׳/ ״וױקטאר־א־ און ״הונגער״. צו ר. סואילפסיאי.׳ ״אננא קאירעג־נא־ (1—4), ״די קרײצער סאנאטע״, ״רעקאבריםטן־, ״קאזאקן״• דער פרײז םון א דעקא איז 1.25 ניאדן. פראכט־רעקא צו ד• •ארנענג ״איטערארישע באעטער״ 1927, 1928 און 1929 צו —.4 ניארן. פראכט־דעקא צ,י ״די ײדישע װעאט (1—3) צו 1.25 ניאדן. די פרײזן ז׳גען מיט פאר׳טא. װילסי איר וזאב\ אײערנו ביכגור א״\ פראכסי־ראור, רארפסי אױ־ גלײך אויסטר״בװ נעאט אין פויאן שיקט פ. ק. א. 6.39. .8 .מז 10 סת682<1 ,ת׳װ1מ9־81ז\\ ,"ז*8161 806ת&ז*)!*!״ _זײם 220 װערט אין כעס די ארטע וױאא פון די בעיד;, שיט זי םם ארײן אין יאװאם עסן און פאדמאבט אויף תמיד זײנע אוינן. קאאנן און װי׳נען חרײ קוקאװקעס, אײנע קאאגט און חעדט נישט אויף צו קאאנן, רי צוױיטע סאאנט פארטאנ און א־ופדערנאבט, און די דר־טע קראנט װען ם׳כעפערט איר. ד־, װאם קראנט און הערט נ—םט אױף צ• ק־א;ן דאם איז ־אװאם א־טע װײםע כואמע. ד׳, װאם קראנט פא־טאנ ארן אײפדע־׳נאבט, דאס א-ז יאװאס ט־ף־באצע׳־טע שװעםטע־ אזן ד־, װאס קראנט װעז עם נעפערט א•-, ראם א־ז יאװאם ױנננקע ארמנה. ־ש/י״ס;? יא;•/ ע־׳יר או־פן בא־נ, דעם הו־בן בא־נ, בריט א בױם אונטערן בו־ם ז־צט א ב־־־ד־, און א־ז פר״רעך. זאנט ז־ צו א ױננן בחו.־: -- קום הײנט אװנט, נא־ אז דו ק־יבסט דעם פרו־ט א־־בע־ צעב־עך נ־שט נארנישט, אז ע־ קומט א־ן הויף א־ײז מאך נישט קײן ל־א־ם און אז דו ק־מםט א־ן שטוב אר״ן שװ־יג, און רעד נ-שט! זיצט דע־ בחור או־פן פרו־ט צעברעכט א ברעט, אוןאז ער קומט א־ן הויף ארײן בירן הינט. און װי ער עפנט אױף די ט־ר, פאאט א־ם דער צעבער, הײקרט זיך דע־ צעבער, אין צעבדעכט די טעפ, באפט זיך או־ף ד־ אלטע מאמע, זען װאס ס׳הערט זיך, טא&ט זי, טאפט ז• א-ן רע־ פ־נצטע־ און צעבירעכס א פוס. באפט זיך אויף דער ארטע־ טאטע, זע;, װאס ש׳הערט ױך צ־נרט ע־ אן א שװעבערע און צ־נדט אן די בארד — לעשט דער בחור אפ די בארד און אנטרויפט מ־ט ז־ין :ער־בטע־. דאם הייםמ מזא! םײר ־: שקײ ט איי דו םײדר, נאררן מײדא, פרן װאם שמעקן ׳דײנע בריסטן: פון מאראנצן? צ■ פון רו־זן? אפש־ נאר פון אומארטעאן? א־י ב־םט דו א טיפש, בחור! מײנע •וױיםע בריםטן שמעקן נ־שט פון רויזן און מאראכצן,;ישט פון;רינע אומארטעלן, נא־ זײ שמעקן מיט גױין רי״נער און מײן יוננער מ״דא״שקייט...