Literarishe bleter · 1932-03-25 · 13 (25.3.1932) · p. Seite 205

זייט 205 ליװוורןוריסװ גיפװװר ו\װ. 3\ ו2\4.) כאם׳ט זאאםט באסומען בימעראעכע רעכט... באסומעז רעכט אויף אעבן און אויף )!װעעטן. װי םיט א טאדאמיעטער זזאס איבער אן ע6ל־צעצ\ויטעטן בוים, אזוי האבן םאמעם כליטעסדיסע װערסעד, םוםיעם ■צייב גע׳אסראבעט. ו— ניין! — זאגט זי — זי װעט נישט גארן סיינעם: ניםט זײער *־אלעטארײןזער נזמעלשאפטלעפיזײט און ני׳םט אירע... אידע לישענםיזע עלטערן. מ׳הען, זאגט זי, סםירת־נגמזריק און טרײ, ם־ט ל׳ײב־און־לעבן םאײטײדײזן... בא׳שיזון רעם נרויסז םאטערלאנד, רעם םראלעטארײשן און דאר, םונרעםטותנן, סאראײנװעגס זײן נעבונדן םיט אײנענער זזײם. — נײן, זי װעט ניטט נארן יזײנעם! זי װעט בעסער או־םן םאטעד צװוא,״טן. אויח זײן ארבעט־םטאזש... און איצנ* אד׳וזבה, זי סאן רעחוױילע דין צו באלעבאסמעם ד־נען. און זי װעט טאיזע ניין, און אויף אן אמתן צו רינען... ז־ װעט םון די עלמערן אבער ני׳טט אטזאגין זחך. האבן דארטן אלע, אין וױינערם צימער, א לעטי׳םן או־סו־רוק באיזוםען. אלע האבן זײ דארטן אזוי אומבאװעגלער, יזאםיש נע־ טארטשעט, װי על־טי טעות םארבוינענע טשוטשעלעם אויף םוף־ האדבסטייזע באטשאנעס. או.ן םונם חושך־נעװא־עגעם דרויםן תאמ זיך :אך אלץ אהער א װ־נטל געד־אסעט און האט נעהאלםן אין אײן אנטרײבן שטאיז־ :אכטייזן יזאלעטוטנעם טרויער. — סע וױינט זיד נלאט אװי. פון אט דעם נאנצן אוטנעלוםי װערטן אי״נסאל וױינט זיך, םונם געדאני^ ודאס אן אײנן יזינד ותט איזשר... חײגנג״ ותט אםשר באלד... א לעצטן טאל זײער שותי איבעחסרעסן. — טאטע! נאר רי טאטע האט זיך טאדאװעט אין װינסל און האט דארטן םיט םאדיזרעםאעותטע באהצײנער אויף פארל״נטע הענט געברוזוט רעדשטיסן איד הארצייון נעוױין. באר־ם ראוױדאװיטש א־ז צו און םיט תאנט באר־דס איר איזסל: — סאםיא, גו־׳נו, סאפיא, בארויה דיך! — נישיזשה... ס׳עט בײ איר באלד איבערנײן! סע איז בײ איר בשונב״ אװי זחך... *ון שװאכיזײט װײנט איר פאםעס הארץ. זי נלויבט אבער, א־ז איבע־ציץט, אז סע איז נאר אזוי... אםיציעל... באיזטיש, נלױ׳בס זי, װעט טוס־גיזע בלײ׳בן זיתרע... װי םדיער... זי ט׳ױי ליב האבן, זי ותט אן די נישט סארנעםן, יזיי ותלן ז־ך נאטש תלטן... צײטנװײז... נעהײם... באנענענען. — טאמע. — ערנער דיו נישט, טאכטעחזע! — האט זי צ\ א־רע סא־ ג-עשע ארעטם םוםיען נעסולתט און האט כליופענדיה צעשרויפטע, ם־ס ״נסער־סאהװאױנענע, װערטער געשטאטלט — טײנסט, כ׳םאר־ שסײ נישנג אז םע םוז, םע רארף... טע דארף, רו זאלסם םיט טאטע־ שאטע זיך צעזענענשן... צענײן זיך... םע רארף... אז דו... אז דו ♦ אונזער קאנקורס ♦ װארט אויף דיר װי א םרויען־שוים און װיל דיר םאדצױנן אויף אי״ביס — אט אזוי... זעלבסטמאדד דיד <>± איזניק דז>ג ס׳ותדן טוכסל די װענט, ם׳׳װערן טו׳נסל די שויבן, א בלוילעכער אוטעט רינט, װי וױין םון די טחויבן, װאם װאסםן אין לאנד <*ון חלוטות און אפױם. אט םיל איך דעם טויט: ער װאסלט שוין אן. דער טו׳נסעלער היםל — סארצװײפלט װ׳א האן, א נעשאכמעניער תאן. שפעט אין רעד נאכט, <תו אלע ותלן שלאםן, ותלן טײנע אוינן, ײי סבדים, ױין לײריס און אשן. ראן יותל א״ך ׳זיך א פעטליע ארו׳ם האלז םארלײגן, — םיי־װי שוין זיך נלעזערן גרו־ס מי״נע אוען. און װיגן זיך ותל א־־ך אדום שטריס צוי א סרוג, א לײדיהע ס־ונ אזוי װי עם װיסט זיך א סינד אין דער װע, װי אין ייענע םארנאכסן, װען מען האט םיך נעװעט״. בדאדװײ ליד ד% בן ז?םן די װעסענדיסע ליכט םון דײן בליצנדיסן היטל, יבהאדװײ, זענען װי נואלנדיסע שםערן אין ז׳וטער־׳נעכט. דיעע שאטאאניער, יװאם םאדבן באסן רו־מ צ״םרן װילו׳ע תאוה צו רינע טאליעם םון בלאגדע םײדלעך. נאט איז נעשטאדבן אין דויוך סון דיעע פאחםו&ידטע יצינאדן. דיר 3סר'שז$ן םייכע אײכאדכצװאכציק י$ד םיעע צװאנציס םאחנאגנענע יאר האבן זיך הײטט צוזואםענגענוטען, װי גוטע בדירער, האכן זיך נעסלאמערט, װי סייטן, ׳ איעם צום זװױיטן א<ן זיך נעלאזט אין א ראד, א סאראתאר. און אװי, דריתנדיס ױך װ״לד, האבן ױי אחוי&נעטאנצט אויף סײן סא־ס, נעבליען יזיצן װי א תו״סער, א גארב, און דדיסן םיך אױאס או דרערד, וױ עם רריסט די אלטסײט דעם סאט פון א סעדד... און אויבן אויםן סאםע שפיץ חאט אזײ ױך, איז <ויז, דאס אײגאונצווראגציסםטע באתצט מעשה־לץ, ניט סיר א סיצל און דערצײלט א םוד: — איר סום פון ראו־ט, <װ סי״נער סען נישט רעחגר׳י״כן אםילו טיםן שכל, װאם איך, אז אלע סראכסזמישן תנען אוםט, און נאריש רי לו׳םט צ׳ו ותלן עאעס דערגרײכן אויבן אין די הי״כן... און ער גיט א שטי״כל — אטוזעד שכל און נאנט צו סיר: וױ״סט, אז א סכד א שטילמ <וי א בעס,