Literarishe bleter · 1932-03-25 · 13 (25.3.1932) · p. Seite 204

4 יױזוזראז־יבוב ברנוסיוזר גץװ. נז זייס 204 ¥ א ב ו ח ןװ\\ הײזסיגײיסײסז ײרױיױזאװ<וסייפז\ רטב\.) עוצסעדטן געב״ן נאהע?*ז עבין, .װ*ס האט $ו שײכות צ-י טוםיע!. װעורן שוין די וױתערם ׳דערסו׳נמערט, מוטש זײ ■וױיסן, אז םבח םוםיעם צעדנען מוגען שוין יזײנע וי־ערעם גישט זײן. ם׳אײנ־ ציכע, װאס די םארװאלטערין םון *רבעטער־םאםואטעמ חאיצט איצט פאר זױיטאעך און :ױםיס, איז אװעםנײן אין א רארםםשויצ, <װ םוםיניזע .איז בר-־םסק ביסורת צו ארבעטן. ,וױיא א שאד, חזרט ז• א־בער, אז בײ איצטיםן מאםעגט זאלן זיך אזוינע םואמ־ר־כחות װאלנערן איו־םער א־ביעט. אמת, ז• הא<ט עם םאר א :ישט־עטישער האגדאינג, הן בנונע דער ארבעטער־פויערן־מאכט, הן בגונע די היגרער זעלבסט. ױי דארפן דאך פארשטײן, ד• וױינערם, אז או־וי ה״נרער װירםט עס אפטמאל רעכמוראא״זירגד, בשעח ז״ פארלײיזענען זײער :ישט־ נעװונטשענעם זכות־אבות. זײ ײערן נעשטרו־כלע זי אגערהענט עם. םע זעט איר אױך איים האםיש, אט ד• האזיהע פהאצעדור פון אפזאנן זיך פין מאטע־םאםע. דאך אבער, דארט, וװ סע מײנט םוך־בא־סוף צו דינען אטובת די אדבעטעד־פויערן־א־נגמרעםן נוסא, איז עם :•שט הײן עװאה. אין אזא טא< דארױ םען עם טון, עם א-ז דערװײא דער אײנציהער אױםװענ. און םײפ־גהע? זי הען שוין אפ־או א־צט, אינאװנט, זיך א־בער־ פעהאען צו א־ר — אין :אסטאםיע :יהאאאיעװנעס דיירה. פרוי וױינער האט רערויױ גארױשט העגן. אדחבא, זי איז דער ננעדיהעד פארװאאטער־ן טיף דאנהבאר סאר אאע באםװננען, װאם זי האט :א-ױםבאװיזן ױיער טאכטער. ז-י איז נאר אויםן צו װיםן: — ביז װי אאנג? ביז װאםער צװעה? דעם תכאית טײנט זי. — דער תכאית? — אאכט די םאדװאאטערין — ױיער פשומ! עסעצער װעט אײעד טאבטער — וױדט ז• אן או־ף דער נאר־וואס ארײנינעהוםענער מיםיען — עםעצער, זאנט זי, װעט ז• אזוי אאנג ״•עהםפאאאטירז״, ביז... ב־ז זי ײעט עסעצנס א ד־נםטםײדא אדעד;•אנ־ע װערן א םיסנא־ד פון םאידײן. א־ז װען מוםיע האט פאוצ־ם ב״ ױי א*ן שטוב נעטהאםן אהא אוננעריכטן איבן נאםט, האט ז־ א טאנץ;עטון פאר פרײד און האט םעשה־נימנאזיסטין, אפאאכעיר־ש, האהעסיש און נראציעז גע־ םאבם א רעװעראנם. װערט שױן ׳ד• נאנצע שסוב באנאעסאט מימ א קאיננעדיה :עאעכסעד און םוםיע, א צעפאאםטע, אין הורצעד ־ענן־באשפינאטע־, אעדערנער טתשוההע, טאנצט זי צו נאםטאםיע :•האאא־עװנען. — נ׳יהאב א גא:צן אװ:ט, זאגט זי, װעגן אײך געטראכט. — און מיר, — עגטםערט א״ר די פארװאאסערין, — האבן װעגן דיר א נאגצן אװגט נעטראכט מיר האבן שוין דא אםיאו בא־ שט־םט פאר ד־ד א גאג־ל װויאע פראפעם־ע. - א־ד?' דא? אאע א־נאײנעם האבן עם באשט־סט? — באפמ םום־ע א ם־ענגד־הן הוה אויױ רי ערנסט־נעװארזמע עאסערן. — באשט־סט... םע א־ז אז אך־אוףוױי צו אזא באשסיםוננ. פא־ א ד־נםטםײדא האבן ם־ד דיך פארשאײעדע — א דינססמי״דא... — פארהנײטשט םססיע בד־דעתד״ה דעם שמערן און באמערסמ װ• עאטעדן זעען אויםנעםאאן און באזארנט — א דאם גאר? איז װאם איז דא צו זאזען? איד םײנס אפשר, אז כ׳װעא ז־ך :ישט ספראװען םיט מי.ין :ײעד שםעאע? — ם״אא — ידײםט איבעד גאססאם־ע ניהאאאיעװנע — װאס אנבאאאננט דײנע ריגסט־׳םעיה״טן איז סוחא: די ״באאעפאםטע״ א־ז אאײן א בי—ה און װעט עס םיירצעשעם אאײן סון. אאמיר ױך בעםער צוגויפ״עדן װי אזוי ס׳ותט ז״ן, וױיא כ׳רארױ אותלגײן. און װען מוםיע װערמ,;אך אזא עדגסט־פארװאאטערשער דער־ יאערוגגם, אביסא צעטוםאט, מאבן עס איר אאע איגאײנעם האערע*: אז אײננטאעך נײט עס :־שט אזו־ אין א־יר ארבעט — אין עםגטאעבע םעאדוננ דארף מען. און סע םאכט נדאד;־שס אייס װאם זי האט ־ויך צעוױינט, די מאטע א״חג ״; ד. ס ײ ע ד ד ז$ ײ ס ק י ז כ ו ת ה־וי ,־ױינער איז צו םיט א בענהא, ר-אט אנב אנגטעי־נעכאפט דעם פיטש־כאסן אאטמאר־שן ש־>־עם און האט שוין ברעה נעהאס זיך א :עם צו סון צ.י :אםטאסיע נ־האאאיעװגעם זשאהעט. —;ײן, נײן, מאדאם וױיגער, א דאנה! — ז• א״ז :אר אויף א וױיאעטשקע נעהוסען. װענן אן ענ־ז איז ז• נעיהוםען. ז• זעט אבע־, דאכש זיך, :ישט םוס״גהען אין דער הײם. א שאד! — ז־ װעט שו־ן א״ננ־כן םסתטא ױין, סאסטאס־ע :•קאאא־עיװ־;ע! איר׳ט ידערײײא בײ אונז אויססר־נהען א נאעזא ט־י. און װען דעי- שמועם הײהאט ז־ך שוין סמיאא אריום ר• פ־אב־ אעםען פון וױרטשאפטאעבן וװהס, איז װיאט זיך זײ, ר■ וױינערם, ײיסן טױפטאםיע :״קאאאיעווגעס סײנוגנ — םכח דער פ־אט־־עסקע. האט זיך די נעגיטע פאדװאאסערין םון דאבסאק;ישט אװעק־ געאאזט אין העשעגע גאך װעדטער: — וױיא הוים איז שו־ן ם׳נאנצע אאנד, זאנט זי, פין װאאד- װאםטאה ביז אענינאהאן יאײעק סיט נאנצן אױםנעסארעטן אײב־ און״אעבן אין א פארביטערטן שהאכט, איז ק״ן אגדעד ו1עג נישטא. — גאסמאםיע ג־האאאיעװנע, אנטשואדיהט, ב׳שאאנ אײך אי־ בער די רײד, דער אויסגעוױ״אטער װענ א־ז דאך עהספעדיניענטאא. — יא, אזוי ײי די נאנצע ראטגס״סטעם, אזו• װי ידער אקטא־ בער אאיין, אזו• ײ• אאע פא״־אאפעגע רעװאאוצ־עם דענען בשעתם :עװען גויטװינדיהע עהםפע־יסענטן. — אאגפאאס, — װערט זי שוין םיאדער, — איז אין אונזער ארבעט נעײים פאראן נרײזן. ז• װיא נארנ-שט אײהענען. אמ טוט זי, אמשא, א נעם דאם פראבאעם פון גײע האדרען,— איז דאם באזײטיקן פון אהטױוער כדטהיאף א םך בח-ית אן ציױ״פי א נרײז. אויט א-ר,;אסטאםיע ניהאאאיעװגעם, מ״גוגנ, כא&ט םען שוין אפסםאא א־יבער ד• סאם. צײטנװײז, אנערקענס זי, קאי״בט פען זיך פשוט;ישט פאנאנדער אין א צירקואאר און מע באנײט אזוי־ארום ם־םברויכן בשעתן דיויחכםירן אין אעבן א םאװעט־שן דעהרעס. אױ בעת מען נויט״קמ זיך אין ייעדער עדאעכער יזאנט אין יעדן באנאבטן האפ. װאאגעדן זיך א היפש ביםא פראדוהםױוע, אסטמאי טאװעטיש־טרײע, כחו׳ת פאדשטו־םן און באזײטיהט. בײ די יעצטע װע״״טער האט ז־ך בארים דאװידאװיטש אוםנע־ אוטפערט א סאפ נעטון, און םיט אויסנעניבטעדטן באיה גאסמאס־ע ניהאאא־עװנע באהוהט.;א־ :אםטאסיע :•האאאיעײנע ר-אט ז־ך פון טײ אפנעזאנמ. ז• גײט, דעדצײאט ז•, עדשט פון ״טשא•;• אונאאאק״ און צױואדטן איײף טו׳םינקען האט זי אויך, איבער־קנס, הײן צײט נישפ. זײ הערן דאך וויםן, ד• װײנערס, װ• שרעהאעך ד• טאװעטישע טועד וענען באאאדן םימ א־בעמ. א־נאותט איז זי אויך פאידגוטען. — מ־ט אמעיריהע יאנט מען זיך. — יא, באדיס דאװידאװ־טש, מיט אידע װאאקנה־אציערם פאר־ מעסטן מיר זיך. איר׳ט דעמאימ — האט ז• םיט א־רע נעניטע סאדװאאטערשע אוינן שםײכאענדיק באטדאכט די עננשאפט פון יױינערם ד־דה — בײ אונז האבן א צווײטן ציטעד. — פאהא סאגצע װזידע, ראסא אטש• װיעסט1) — תאט פרױ וױינער אפנעזיםצט. — איר מײנט, זאנט ער, אװדא• מײן מום־ען... אויך? פאסטאםיע ג־האאאיעותע האט אין דאזיקן פא־ז־כטיק־צונע־;עבענעם ״אויך״ דערשפירט א טיםן צ־טערדיקן אתרױת־נעפיא, אויף װעאכן עם זענען גאד מםונא טאטעס בשעת פע וואידפט אויף װאגשאאן םון אעבן דעם נודא םון זײערע ק־נדעד. צעאאכט זי זיך פאוצים — און מאכט ז־ך בכיײן — אזוי אעבעדיה און או־פנעאײנט. — אײננטאעך האט ראך א־צט אהער פארטאםקעט איר פא־- 1) ביז די זון װעט אויסנוין, זועט ח*ר סוי די אוינן אויעעסן.