Literarishe bleter · 1932-03-25 · 13 (25.3.1932) · p. Seite 203

ל>20 ס*5סזריפ\ז גדיסיגור \\מי. 3\ (יג\*,) זי<0 בעד ׳שגז^5עד/?שס3עדע י נ ט ** \9\גס צי?ר ״גזײ\ ט\סי^סיי,.\ או; :•ז<כי4ש בצויז און נײסטערט און יעדעהט די טראנעד־הע וױיבער א־־ער,;עישיאנן ם־ט ישנעון, וואש צוישן איס צעיעויבערטע אין תויצע :עכט און תאאנן נ*ד און באיטען , 'י'" און װאיען דין און אאנג — •״' ■'• װי די הײכיאאזע, צעכ־אמע הינט אהעגן האס — דעם אפנעהאהטן — £ין דעד װעאט... 111 ־ײנט האט ב־אך אדאפגעראזט ד• םו־םט, ד• ב-ינע־ר־הע, ,. וױ א האה, א באאגהע, א־בעד האאז און נאהן שון כדין יטטאט און נוייט האט נאײך א רויטן הצב־ױנג נעבידט ב׳י״ן שטאט עו יטח־מה, װי א םדום־צעםעהעטן יעעפפ-. הײנט אינט םײן ״עטאט •עו•;, וױ א בד־ם־נן אין טאםיע טימן נאם — און הינט און הוננעריהע און חזידים, און העױ פארינייװע און צעהדעצטע א\ן װע־־עם צעםויזעט אין רא־עפ — פ^־פאען זייך אין איר און פאנדטהען . . וױ אין ד• :יערעריעם שון אן אילט,;יעפנדט ם־ע־ד, םון װעמען א איםניה האט בײנאכט די יםעא אראםגעאיפעט... היינמ וױ״םן היינדער שוין אס־או םון כדין ׳עטאט, אז טויט, יוױ דער טויט :ײט אום אםיאו שוין צװיױזן הינדער! און חכרט זיך מיט זײ אוון טפ־אט זײ און םאד׳שפיאט י 1 און נאדט זײ אויס ב״ם בידנע פיצא אעבן םאד א ה־אטהע, םאד א רעםנדי פאטנע בחויט!..,; װ־ל־־ינער רארי־־יאג פײ 3 קד־^עציןיז־ דאמעןדאלאן זשאז הדיםםאף םון םראנצויזיש א\זר\ וזארע אין 10 בענר. ז. באנינען. ז׳ז. אנטואנעט. II. םריטארגן. זזע. אין שטוב. III. ױננט. זזז׳ר. די םרײנדינם. ־רז. בונט. דער ברענענדיהער דארן ׳ר. יאריד. רער םוף םון ותנ. פרײז םאר אאע צען בענד 46 גיאדן.!10?אאם רירצר־לאגער ״?זל&י־רור״, װארטזז _י ־<***•.י > - ■•״ י ** ה י 1 ־יינט זעגען שטהאזזן אין םײן ׳שסאט ׳*ױן אויםבי־והיז־׳ט מיט שטײנער, וױ׳םיט הערצער מענטשי׳טע: א שטיין — א הארץ, א הארץ — א שטײן, — װאט זענען פון א בעגהשאםט אײטגעהויננערטער ארױסנעיאנט םעדהארן נאהעט אויף דעד :אם, נר״ט — םאי־ םד״ד א לעה, םאר זון א טר׳עד און **־ א;עדאנהען־נצימ םאדראדט צו װערן, פאד׳הוואדט צו ווערן און םארשטי־נט — אוכטעד יעדן טראט, דעם נאםישן או-ן אוכטער יעדן זעמערישן ״.זםאן... הײנט ל־־נן נאסן אויםנעשמרעהט, װי הערועד אםנעם־יהט•! םון םײן שטאמ — אן עוף, :ואם וואדםט ז׳ך אין די הענט, דיאוו־םנעאײדיט־צא־טע סון א טרום״םאדנאאצטן שוחט, - א\ן װארט — םיט שענסטעד, װי םיט אוינן שטאר־םארני׳׳עזטע, וינעבממדט םון בלאנהער שארף) נרײט — איעדע דנע — אויםן כיה — פון חצף!... 11 ־ײנט זענען היסצען אין םײן שטאט שוין צעגעהלאםט ם־ט שסערן, - װי םיט טשײעהעם שטאצעגיע — אז ט׳זאלן רימלעז זיך שוין הײנמאר מער :ישט עפענען םאר תי״נעטען,.. אז ם׳״ארן הי׳סלען ה״נמאר מער נישט העכען שױן או־אספאלן אויף דער עהד... הײכט האט זון שוין או״םנעשם־נן א־יר לעצטן שטיהל ידוין א<ן בצאע בלו׳ט אין די בל׳ײפע םארגאכטז םון פיין שםאט — אין טאג האט אגיסנעגאםן שוין רי כאפט, װי א שזוארצע םאסיע אין פאטעשאף סון םאטע טיטן סאדה! און בלויז כאר די לבנה הענמז — איחא■ — . םון אויבן, — וױ א האם, >>ז אפנעהאהטער — פדן דער װעצט!״. הייכט שפרינגט אוס די שעיה די פינסטערע, װי א סאץ א שזוארצע אין אצע עהן *ן טײן שםאט —