Literarishe bleter
- Journal
- Literarishe bleter
- Volume
- 8 (1932)
- Issue
- 12 (18.3.1932)
- Date
- 1932-03-18
- Page
- Seite 190 (sequence 10)
- Language
- Yiddish
- Belongs to
- journal issue
- OCR quality
- 53% known words query
- IRI
…/4795427-8804733-8804748--07468-4802533- Visual Library
- page viewer of the UB Frankfurt
OCR text
ריסיפצ־אריטנו גלנוזער 1111. 12 זיים 190 דאוױחווױטש, ארויםצאזנדיק דעם ״אכאמניה אי םונמזניק סיבירי״, זיך פארהויבן און זי באנענגט מים א סרײנסצעכן ׳טצום־עציכם. — א׳ גאסטאסיא גײמזצאיעװנא, זײער אננענעם! ןוװזסוג?וזזסי,) א״ערער פריציננ תוטט מיט סרישע בלוטען — װער סעדענסט די אצטע? — — — און אפ׳םר ריך א נצעט טון טיט טײן האנט? — — -— קאנקורס 4 ■ ■ אויז* יוחעםעז ווארסםטו ג^ינצע טעג ב*ינא:ד א שפוןו^צע־ — און א למ^סע?- ליד 24 םשה נפד/?, / ני?-יז}דק אן אמעדיקאכישער האםן אויר שטיינערנע דיצן צי,נן ׳נװוערע שטרימ מיט ׳עטאצענע אנתערם. ליאסטגם איון באלן מיט הויכע שטויםן געפאקטע זעזק; און ם׳צינן אנגעװארפעגע הופערטן מיט דײכע מעשענע שצעםע־, נאפט־פעםעי און נערי״פטע היצעעחנע םעםע־ אײזן־בעטאן, און םון ד• װענט שצאינמ היצער ריח םון אויסצענדישע םחורהל אהער ציען ״־ייסע צאוםט״שיםן םון שערביורנ און פון האװעי מיט טונקעצע נעזיבטער םון םראינצױזישע מאטראסן, װאם האבן פצינהע םים צו הצעטערן אויח הויכע שטריה, םון שטענדיסן םאדן װײזן זײ סימנים פון װאצהסם, שטורמם און רעננס, און הענען אצע נאכנדםיגנאצן און אצע װ׳יגטן אויםן ים. איעדן אינדעדםדי שםאנען שװערע טריטיאהין צאדענען. סחודה, — טריט םון טאצאהן, איטאציענער, ינענערם, שטארהע יידן; סעװוײגט וענען זײ צו יהײבן הצעצער אונטער הייםעד.װן. דײ טועסנן אויןי די אהםצען שארםע תאהכס םיט בינסצעך עסנם בײ די צענדן, זענען אנגעטון אין האדטע בצאע חעטז׳עד מיט צעדעדנע פארטיכע־; שטארה זעסען זײ, מיט פעםטע נידעריהע בײכער, מיט הצײנע דיסע םיגנער, די הויטן םון זײערע חענס צעריסן פון טמװעהעס אגן םון האצ־ז, נעצ א&נעשײצט װי רי הצאוען םון םעדד. ציב איז וײ צו װועען אין ביציהע הײזער אויף םינססערע נארנס, םיט אזעצכע פדאםטע יוױיבער, װאם הענען האבן א םך קינדער. נאכט בײ נאכט װערס דאס צײב בײ זײ י.וניג און שסײף. פון תאבן א סך קינדעד דעניען זײ דאר אוןמיאוס, נײען ארום נאסצעסיה אין טענער־שיך,?ידא&נעצאזט די זאקן, יהאבן שסארהע צוננען צו שעצטן הינדעד און ׳טכנים, און הענען טער נישט װעהן נצוסטוגנ בײ א מאנםבוצ פון דער נאס אויף שטײנערנע ריצן ציגן שװעדע שטריה םיט שטאצעלע אנהע,יס. און םון רי װענמ שצאגט סיצער ריח םון אויסצענרישזס־ סחורה. ױ׳ננע שצאניד׳האצזיהע טמטראסן טיט סראנצויזישע נעזיכמער שפאצירן אויססעפוצט אין װײםע העצנעד אין רונדע וױ״סע היםצען אין בצאע אנצונן טי׳ט יצאנסע ברײטע ׳הויזן אויף הרוממ םיס, מיט צוסט און צעצונדענע אוינן םון צוםיצ אײננעהאצסעגער חאוה• הענט, װאס אנהערן שיםן, צינ) אוס־ויה אויף דינע טײרצשע היםמן, גצעטן די װײםה״ט םון הני אין אװנוט־שארך םון ױצי־בצעטער, װיצדע הושן נאנן װארצ׳צען פון א מײדצם ױנגן בוזעם, , י און ס׳בצוטיהט ערשטע רייפהײט םון שײגע טעכסער אין א האםן־ שסאס ער, דעד הארבסט, אזוי אוטדערײארמ בצאסיה, און רא&טום אונ־ טעדנעהוםען נאך אײדער זי תאט באהומען א שוין צאגנ־ציוגעזאנטן טאצאן אויף קאצאשן. איז זי אזוי, אביסצ אויטגערענט, נאר טיט א דלײפצעכן ״נוט אװנט״ ארײננעסאצן צו רי יװײנערם אינם עננן צימער. האט בארים + אונזער ז ליד 22 חז*/ז/ ז6קח׳5€ צ ך י א ך ש ב׳האב םארצײגט א םדענט פון םײן ױנג־בצאנדזשע׳נדיקן אומרו אויף דײנע הויכע כהוגה־טידן, יאוש. און ווי ס׳צײגט זיך א הינסישע נשמה בײ םארשצאסענע שוועצן פון דעם האר, צײנ איך דיד מײן נוף צופוסנם; און פיט צער םון פרות נישט־דערצײסיהטע, צעװיג איך מײנע בציקן אויף דײן טונהצ פנים — א״ן נעבעט: טו מיט מיר חסד! וױיצ ב׳בין אט־א־דער, װאס גײט און דע׳רנײט נישט, .ױאם פציט און דערםציט גישט, ז־נגמ און דערזיננמ נישגנ איז גוט אװי, נוט, אין סיד־נעפענטעטע רגעס פין שטומע מעת־צעתן, װען ס׳זיצט די פײן אויםן נאהן, װי א רײטער אויף ז״ן פערד, און ס׳פאצט דעד קאפ א מידער — איז יגוט, איזוי גוט טיר אין שװער־סע׳פענטעטע דנעס אזעצכע צו זינהען מיט װף און טיט דםױן אין דיד, יאוש, וױ ס׳זינהט זיוז־פארשדפתטער טאנ אין ארעטם םון נאכט, צו אנטדרעסצען אין רו. כ׳תאב םארצײגט א פרענט ם.ין טײן ױננ־בצאגרזשע׳נריסן אוםרו אויף ײנע יהױכע כתונה־טירן, יאוש. דיד ב2 ש ם. אביפס־פיבךד אריןש דער קאטעדרע אויף װעמען װאלייטםטו נאנצע טעג בײנאנר א ׳שטאצצע — און א שצאינהע? — זעאוס האט דיד אגגעהערט טםתם א שעטער — אצײן די נעטער האבן דיך סארגעטערט- שפינםטו נאך געדאנקען םון יענער שײנעד צײם אין גריכנצאנד? — אויף װעסען װארטםטו נאנצע טעג בײגאנד א שטאצצע — און א שטי׳צע? — יארנצאננ געווארמ, — ס׳איז נישט נעסומען הײנער — און הײ־יאר איז דער םדיצינג נראד א שײנער, אצע פײנצ ש&יצן — און איך האב גראד זיך איצט אין ד״ד רעדםאנט- אויף װעטען װארטסטו נאנצע טעג בײגאנד א שטאצצע — און א האצטע? — יענע צײס װעט הײנסאצ שוין צוריה נישט הוטען! — 44^99999999999999999999999^ 48234823534848232353232348234890232353232323535323