Literarishe bleter · 1932-03-18 · 12 (18.3.1932) · p. Seite 189

זיים 189 רידוסרגוריטז גדגוזסר ומז. גז וװצ.) א 3 1 ח טיט דער רייני׳סוגג, ט׳האט שוין ©ון דארטן א ה־פש ביסל ם$זהד טישן פםולת אױםסעקערט, און ראס #ויסנןנר״ווערמ צאנד תאט רע׳םאלט א באנייטע, א תאסנוננםםולע, טיט צוזאגניד־עע צאזיננען, םיט האםער־םלזזננען א גויעם יאר אננעדאנט — א יאה םונם פינם־ *אר, אםשר א זאטערן, א ומיםערדיםערן! איז רעטאלט תאבן זיך באװיזן אין רעד פרעסע עםנטאעכע בריװ. בר״װ — נאנץ איינםאכע, םורזרע, נעדעצ׳ט טימ גאנפארעל. םע םלענט שר״בן: ״איך, סרינאר• פאנטעאעיעװ־טש האצובאװסקי, 18 •אר אצט, םעלד, אז םיין טאטע פאינטיל םאורעעװ און טיין טאטע שפר־נצע־ראה פעטו־אװנע זענען נאציאנאליםט־ש און רעל־ניעז־ נעשטיםטע ׳עדעמענטן און זענען סרעמד דער קראםן־אידעאיאג••! םונם אעטערנאצ־אנאלן £־אלעטא)"אט. ב־ן א־ך רער-בער טוד־ע, אז כ׳צערי״ם םיט טיינע םציינבירגעראעכע עדטעדן אצע פר־״נט־ צעכע באצױננען״. און נאך אט די דבורים םצענט מען בצופרשט אדעד ערנםמ ם־ט קרעםעד־נעװעזעגע טאטע־םאםע זיך צעזענעגען, ד• אנט•־ פראצעטאר־שע יוננט־חיים א צעצטן םאצ באבצ־הן און פארנאפן םון חארטן הערזצ־פעסצ, דעם פאדטםעצ מיט א דעיזצ און אװעקצאזן ז־ך אין דער :רויםער פראצעטאד״אער ותצט אר״ן. נאך אזא עפנטצעך־נעטוענעם נדר פצעגט םען םוינם שט־פ־ רעכטצאזן ױננטצעכן דעם בױאהער־הן חרם אראפנעטען, ד• םר-ער־ םארינצטע טידן צעעפ־ענען און א־ן דעד םאב־ייזרפראצעמאר״׳וער װעצט ארײננעטען. װען םוסיע ײיינער איז אנוםצמ א־ן בירזיטע נעהוטען צו דער־ װיםן זיך טכח די ־עזוצטאטן םון דער ר״ניהוננ, האמ ז• או־םן העגנעגדיקן ״צעטצ םון צישענצעם״ אויך ז־ך נעדען א םארצייכגטע. האבן זיך נאכדעם וױדער אװעיזנעצוינן םארשטערטע טענ אין אום־ רו, אין סעצאך. נעװען איז זי עטצעכע םאצ ב״ם פארװאצטער םון בידז׳יזע, דערנאך האט זי באםבארד־רט דעם א־בעטם־א־נספעהטאיר אןן שםעטער איז ז• אװעה אויט־עדן ם/האדץ םארן שטאט־שן *־אהוראר. פצעגט םען אויסהערן טוםיעס טענות, אין בצאגהעט סארצי״כעגען, צעםי׳רן צעצטנם יאושריה ד• הענט און םיט בא־ רו״ערונג רעזױסיר׳ט: — אזוי איז עס, חברטע וױינעד, ם־ר הענען אייך גא־נ־שט ־עצםן. םיט נא־ר־ני׳םט אייז אין יעגע דוםעד־צעפאציעטע טעג האט אויך ד• •טטרעגגע םארװאצטערין םון ראבפאק איבער אנשטאצטן נעטופעט, ט־ט םאר־ אנטװארטצעכע טוער זיך נ׳עהרנעמ און האט נאך אצץ בא־ א•־ שיצערין ודיגער אומעטום געכצאפאטשעמ. אזיוי האט ױך עם בױ איינעם א הארבטטיקן אװנט געצוינן. אינם חױנזך־װערנריסז דרויםן זענען דעםאצט ש׳װארצע כארא־ דענע װאציזנם םון ערנעץ־װו נעטר־בענע זארנעװר־ק נענאנגען, װ• הייטצאדע זענען זיי איבעד שטאט נעגאנגען, איבעד קצױםטערשע שפיצן נעבצאנדדשעט א׳ון אוטעטום אננעמריבן האדבסמ־קן קא־ צעסוטנעם טרויער. א פאםקודנער װינטצ האט א־בע־ פנ־מער נע־ שםיסן, און רעגן־באקאפעטע צאמטעירנעם האבן טונקצ א־־ער ־אנן זיך געהוידעמ און האבן םון דער םצופענער הויך נעהאצטן איין איין אראפםקריפען: — הארבםט, ,הארבםט, הארבםט. :אסטאםיא נ״סאצאיעװנא האט זיך דורך שמאצע געםרעך נע־ שצעפט, און םון היגטער איד אצטםארישן שירעם אפט און קירצ־ זיכטיק אר׳ויםנעקוקט אויםן םופצעמן נוסער םון ארדזשאנ־קידזע־ נאס. מיט םאדגאננענעם טאנ איז נאסטאסיא ניקאציאיעװנא;עװען שטארק אומצוםרידן: ער איז ביי איר צעקדאכן נעװא־ן, דער טא;, םיט גאדנישט. םון אצע איירע השתדצותן האט זיך אויםנעצאזט א טייך, םון אצע זזבטחות — א בוידעם. און צו דעם אצעםען א־ז ד. סױסרד$תסק' ז כ ו ת ־־ ווזפפיג! * * און דא האם זיך אויף צופיקעניש צונעטשעפעט צ\ איר עפעם א פאחםסםידטע, עצעגאגמ־געקצייחטע טויד, אזן םארםאצנט זי םון דער אדבעטס־בירושע אן. אין א היפש ב״סצ קװארטאצן, אז זי;ייט איר לאך, םוםיען, וױ א קאצב, און םארפצאפצט אײ דעם ראפ םיט איר ״בינראםיע״. םיט א ײד, דערצ׳י״צט זי, באנייס טען זיך אזוי. אין אצע אנ־ יעטאצטן אװי. זי זױים: די רייעיקוכנס־קאטיסיעם װעצן שוין קיין ״דן נישט הור׳כצאזן. טיט בעזעסער קערט טען זיי אויס. אט ־אט זי א םאקנב דער זיידע אירער איז נאך *ון ד■ נאר אצטע נ״םן נעװען א קייצער אין א ב־ת־סחרש, עדנעץ הינטש־ זשסע־ ־•נסי4 אגן חער סא׳טע אירעד איז םון שטענדיק אן א ״,־אבאמשע״, — םא־ויבערטע םישצעך םצעסט ער מאכן, רער טא׳טע אירער. זי ױטאטם, זאנמ זי, סםעט םון א םאבר״טשנע־םאדױכערטז פראצע־ טאריאט, כאטש אצײן איז יזי אן אינטעצ־נעגט־ן. םון דער הארע־ פאשגער איגעצינעגץ איז יזי, די סאשיניסטםע םון ״קאנסע־וחטרעסט״ איז זי. אזן דאך... זי ודיסט, אין עטצעכע טענ ארום װעט םען ױ אװעקשיקן םון רער אחבעט. — אז םון אצץ — סענהט ׳זי װייטער — וױיםן זיי, רי קא־ מ־נ־סםצעך. אז סע איז יבײ זיי םך־חכצ םארצ״סנם, אז דער טאםע אירער סצענ שטיין אין די קאאפעךאסױר׳חײען, א״גקויםן דארטן מאנוםאקסיר, דעחנאך עם איבעדקערן אוױז דעד סובאחעװ׳קא, — איד פאי־שטי״נג חכרטע? סרםיע האס אויך אײ• א בצויאויניקן טאתעם קוס געגעבן, נע־ ײאצט עפעם א זאנ טון, איז איר אבער תיכף אייננעפאצן, אז םע •צ־יבער ררנטער ערשטן ראנ זיך סצינק םאחקערעװען און נאך םצינקער אװעק׳טפאנען םון אט דער חצשותו״קער ב־דנערין. האט א״ר אבע־ די פריבצודנע םויד ענערנ־ש :אכנעהאצטן און, נישט ׳באםערקנדיק מוםיעם עגרערונגען אויםן ב״ז־נעװאיענעם פנים, װייסער םארנעזעצוט א צעצוינענע מע׳שה טיט עפעם א זייער םע־סן •ונגנטאן, א טאטעםאםיקער, א םיטאחבעטער אירער אין ״־אנסערוו׳סרעסט'׳, וואם םצענמ שוין אגיםארבעסן םינוי־און־ ד־ייםיק ט׳םערװאנצעם טאנאטצעך און װאם תאט׳טוין נעהאט אויס־ זיכטן אויםן פאםטן םון דירעקטאר. ער קצאפט אוים אװי פצינק םונם אריטטעטער די גרעסטע ציםערן. — איז אויב, — זאגט יזי, — ט׳נעסט אזא םענטשן און ם/־ייניקט אים אויס, איז זי איבערצייסט, אז עם איז דערםאר, װאם ע־ איז א ײד. ביי די ׳דאזיקע װערטער איז שוין םוסיען;אר עקקדיק גע־ װא־ז, האט זי איר האסטיק א שניט נעטון: — איר ׳זענט א ׳חכיצותניצע און ט׳סעפעט זיך אפ םון םיד! די עצעגאנט־געקצייחטע סויד איז םארבציבן שטיין או־םן זעצבן א־ט, ײי אן אפסעשטיםענע. םונם סעטאצו׳רגי־שן זאװאר ״•צונ אי םאצאס״ האבן זיך טחנותוױיז םארסאזשעטע אחבעטער א שאט נעטון, האבן איינם ש׳אנדעדע שטויסנדיק און צאכנדיק דעם ערשטן םארבײצויםנריקן ש־אטװאי <וי םצינן באקצעםט. דורך ארבעטערם העגט א בא־ ״.נ-צטע, אן אונטערגעהאצטענע. איז טוםיע אראפחענסעכדיק אויןז 1*ן איבעחפוצטן טראסווזאײטרעפצ;עשטאנען און נעהערט א םאר־ ־■נפעטיקטן םאבריק־׳םײח, װאם חאט איבער ררום־שטאט צאננזאם *ון םארנאכטיק נעדיו׳דיעס 111 יעםאצט ריאבן שוין םאחכסארעטע םריםארננם איבער שטאט פױ־בצעך סענענעצ׳ט און צו םיםאנ־צו או־םנעשסעקט א םצאטיק־ ייייזזע עוננ םון א תאחבסט־נעװארענער װן; דעמאצט האט סען ״ייז כםעט אין אצע הויפנדסייצן םון סאװעטן־אפאראט םארעגדיקט