Literarishe bleter · 1932-03-18 · 12 (18.3.1932) · p. Seite 188

לי<ז8ור?1\־י8>וו ברוז<זעו ו\<ז. גי זייט 188 ,.און עם װינמז די או״נן אזוי -גוי בײ א םענמשז, א\ז זוערן איז מם ,.*ז מען יזעז גישט דעם *לר־בית. נאר איר הןזב נישט םורא• איר יזען שויז. ״און מאלינעם װאססן אונטערז םענםטער איז חרר, און וױתפערלער, אסרעסן ״ם׳איז מיר גומ איך האב וױיםז בא&יר נומער זעסם גאגצע בויגגס, ״און פענעם מיט זיצבערנע שפיצז, אוז איך 5ערן מיך שרײבן בײם טאטן, — ״דער טאטע הײםט שײעצ, די טאםע הײסט אסתר, די מאםע באסט ביינצ״" עם זינסען מײנע אויגז, עם ציס זיך סייז תאלז. עס סוסט אן א שטיצסײט. דאם ױגגצ װערט עדנםט, הערמ אויף צו ארומשםריננען און שטעצמ אויח די <זני זיך?עבז םיר, -װי א־ך צי-נ, רירט מיך אין מיט די פ־גגער, און װונדערט זיך, ױאם מײן פגים איז.גאם און סצעפיס, און מײז צײב איז זועפלי׳סט און נאסעט. — ״איך יװיצ דא נישמ זײן םיט דיר״, זאנט ער, ״עם שםעסט םון דיר םיט בצוט און מיט שטאדבן, איך האב דיך פײגט. איך האב ׳געםײנט — ם׳איז רא פרײלעד און גוט יװי אין חדר, ערשט דו צינםמ גאר אין שמוץ און אין בצוט, און ד-ו ריוייםט זיך םון ארט נישט״. דאס ױננצ פארצאזט מיך,- די שטיצסײט נעמט װינן זיך, דרײען זייך, דערנאך נעמט זי פרירן, די שטיצס״ט. מײגע ציםן צעעפענען זיך, זאנן אזא װארט אזא נוטן, םארציבטן, און פארמאכן זיך װידער. א, װו ביסטי געווען דעמאלט, דעסאלט? םארװאם ביםטו נישט;עסומען מיך זען דארטז און װיו ביםטו איצטער, איצטער? פארװאם סוםסטו א־צטעד גישט זען מיך? װײל װארהאפטיס זאג איך דיר: אויך איצס גאך אזויםיצ פארנאגנענע יארן, רערזע איך אין נערוימע גי,ו־יארסער חדרים -די זעלבע אוטוזײמלעכסײט, און איך ײארט, אז אט־אט זאל זיך גע׳בן אן עפן א טיר פון םײן ׳װויינוננ, און מ׳זאל ארײנסומען מיט האסט און מיט רונזה, םיט שטריס און מיט סייטן, און מ׳זאל םיך אײגפלעכסן און אײנשםידן איז זײ, און מ׳זאל פארהאסן ד• טירן און פארמויערן די שויבן און פענסטער פאר םיר אויף שטעגדיס־שטעגדיק. ד• װעלס איז אומעסום נלײך, און אויך נלײך איז ידער מרויער םון מעגטשן, און דאס זעלבי׳סע שלעכטס אוטעטום, און הנאזז פון װיײטון און פײניסן, און דער זעלביסער דרוס פונם רײכן און שטארסן אויםן ארעמען, שװאכן, און דער זעלביסער אויסגעשרײ, הויב פונם פויםט און יסריץ פון רי צײנער, און די זעלביסע טעמפס״ט םון זאסן, און די זעלביסע שארפקײט םון הוננעריסז, צי יהוגנער גאך ברויט, צ• הונגער גאך לײב, צי הוננער גאך א װארט גאך א נוטן. און אויך איצט הויבן אויף מײנע העגט זי׳ך, געמען שלאנן אין שויפן, אין טירן. און אויך איצמ געפינט ז־ך שוין װער עם זאל אויםםירן די שליחות םון װעכסער צ־ א שלײדעד־סון םיך — איך זאל לינן מיטן םגים אראפ אן אטעם און לשון. — און אויך איצטער צעעםענען זיך מײגע ליםן דערנאך מיט דע׳ר זעלביסעד גייטססײט און פאלן־צו צו א װאגט א געפרוירענע־, צו א בעס, צו א שװער א סאדורטײלטן, און זײ ואנן אײן װארט גאר — דײ\ \אוזע\. איך טראנ אים, דײן גאםען, דורך פײן און נעראיננל. — עס ׳ראננלען זיך צוזאםען םיט םיר ד• זון, די לבנה, די שטערן, עס ראננלען זיך צ-וזאמען מיט מיד דער ־עגן, דער װינט און דער האנל. עם צאפלען זיך אין םיבעד די פארקן, ד• נאסן, די בענס פון די פארקן, — עם ציטערן הע׳נטלעך םון א סינד, און עם טוליעט זיך אין א ווינסל א מוטער מיט אויגן פון לעצטן טרויער. װאם זעען ד• אויגן אין טרויער? — נורל. — און עם שמייכלען ליפן און עם לויכטן אוינן. — װאס זעען די אויגן דורך שמײכל? — נורל. — און .װארהאפט־ס זאג איך: — אמאל װעס דער נורל צעעפענען טיר און טויער. װעט אנציגדן םאר אונז אלע פײערן פון זײן לאנד דעם םארבאטענ׳עם, און מיר׳ן מיט שמײכל ארײנסומען נעזיכט צו נעזיכט און לײב צו לײב אין נעגענוננ, און גארישע מעגטשן װעלן רופן אונזער שמײכל און פדױען אר״נקומען: סויט. װי נעכטן. געכטן אין דנור צײט איז פארנאננען די זון. פא־גײט זי הײנט װידער פעלד. װאלד. װילדע שטײנעד סריכן אײנער איבערן יאגדערן. און איבער זײ סריכט דאס ליכט פון אװגט און יאנט זײ ט־ײבט זײ. און איך הער װי דאס אװנמלי׳כט שר״ט צו זײ: ניכער, גיכער! די זון האט צו לעבן אײן האלבע שעה נאך. נישט מערער. און איך האב דען מער װי א האלבע שעה? איך נעהער איצט צו סײנעם. אי-ך בין םעלד. איך בין כראז. איך בין שטײן. און — איך מעס־אוים זיך אלײן םון זכהון. איך װעל, װען עם איז, אםשר, צום שװעל םון מײן היים אמאל סומען. כ׳װעל פארבײנײן און צונײן. אז די טיר װעט זײן אפן, װעל איך ארײנגײן, װעל דורכג״ן די צימערן, אנרירן ׳די װענט, און — מער נארנישט. װעל זיך צורירן װי א וױנט, װי א שטויב, און זיך לאזן צוריסנײן