Literarishe bleter · 1932-03-18 · 12 (18.3.1932) · p. Seite 187

4 זייט 187 ריסינוודאריסנו.ברמפיעך ג\גז. 1\ ן\\*\ צו אורסראםט, צו װאצד, צו זון, צו װינט-נענונ צו זײז \זט.3\\. נענונ צו זײן הונגער, כװנה, תאזוה, סאן, פרו,, םאטער, טוטער. נענונ צו זײ| חעזרט.- אורעקנײן- װוהין? י¥< איר צויפן — אכגוצױםן.. — פון װעטען? סײנע ציפן מורסצען: -- צי בי1 איר נישט מער יזײן פןזעט? און צי שלעפ איך אויה םײנע פלײצעס א הארב :$ר, אן אנגעפיצטע טארבע סיט יןנאכן און בײנער םון צידעד סון טויטע? _ איר נעם אויםזיננען די קצזרנגען םון דײן נאכיען, אבער די סלאננען םארדדײען מיר װי ריננען םון קײטן און מײן בענהישאפט נעמט םיד ארום װי א פעטאיע. איר נעם צעםטערן: — גור. װאס איז נור? — צי טײנער, נישט טײנער, — ווער דארה א־ם? לײב — זינד. הוזס. טוםאה. א צילברעט םאר פייניסונג. װונרן. צעשטער אים םיט דארן, דעם נוח, דערלאננ אים מיט א האק מיט א טעמפעד, וױיצ ער איז אצײן דארן, אצײן — האקי, אלײן — םאראכטוננ און צעסטעדוננ. און װעד יזזצ ציב האבן *ון צײטערן, אז אייד דיר האב איר אננעטײצט טיט שנאה, — אי אייר ייד האב איך אנגעפ־לט מיט מרויער, םפקות און וואסצעיניש, און מיעע אײגענע װערמער צעשיטן זיר איבער םיר ײי א האנצ םון שטעכיקע נעגצ. — זאצ אויפשטײן די חיה אין מענטש! — שטײף־אויף, שטײ־אויף, טויזנטיאריסע! טיט די נענצ אין אײנענעם םצײש אדײן, אין נעזיכט ארײן! שטײ־אויף, עצנט! שטיײאויף, םארניכטוננ! שטײ־אויף, מארד, פארטיציסוננ! — דער סוף קוטט! י טײן טאטע האט טיר איבערגענעבן רויטע רציחה, דארן צײב און שפיציסע אויגן, מײן מאמע האט סיר איבערנעגעבן שטוםע ליפן און נראבצענדיסע הענט, װאס צעםליקן די טענ און די יארן װי צעסמאליעטע סעדערן. און דו — ד״ן לעבן :עם איר צו, און װאם לאז איר דיר איבער? — װאם לאז איר דיר איבער? — די זון האט צו לעבן אײן האלבע שעה, — נישט םערער. ױאלסנם אהינטערן װאלד דערנענטערן זיר צ.ו די שפיצן םון די בוימער, שטעכן זיר ארויף אויף דײ װי בײכער אויף אנגעשארסטע שפמן. רויט םארניםט זיר רער הימל, און עם נידעדט ארונטעד אלײן דער באשעםער מ ט אן אויפנעעםנט אויםנעריםן לײב, אז עם ועטי זיר זײן נאנצע איננעװײד. עס שמעקט סון אים סיט נעזאלצענעד הי׳ן, און עס זידט דאס נעשרײ םון זײן װונד. — באשעפער, זאנ איר, דו נייםט דאר אפ מיט בלוט. צי שטארבםטו, באשעסע־? אבער אנשטאט צו דערזען אויף ז״ן פנים אן אויםדהוק םון וױטיס צעקרימטן, דערוע איד נאר שטילן און וױיכן נוטמוט, און אנשטאט מיר צו ענטפערן — א-זט ער זיר ניחערן כמעט ביז צו דער םאמע ערד צו. איך ניב זיך א ריס צו אים, װיל אים אנכאפן בײ א ברענ םון א םיננער. — — באשעםעד, זאנ איך, דו פארניםט טיך םיט בלוט, — צי שטארב איך, באשעפער? — און, װידער, אנשמאט מיר צו ענמפערן, ציט ער זיך אויס איבער מיר, םאלט צו מיט זיין פנים צו מײנעם, אזוי װי א םרוי, און נעמט אומפירן מיט די ליפן מיט ז״נע איבער םײן גאנצן נוף, און איך םיל אזא הײםן ברי, װי םון א לעקנדיקער צוננ, איבערן לײב מיר נײט אום רי צוננ און לעקמ אפ ראם בלוט, װי א חיה — א מוטער, װי א נעװינערין לעסט א פדאם בלזט פון איר נאר־װאס נעבוירענעם קינד. איר עםן םיינע אויגן, איך זע: די ז.ון איז שוין לאננ אוועק, און דער װאלד האט זיך צוינערוסט נעינטער צו מיר, װי א שומר, און שדײט םיט פלינלודיסע קולות. — איך באטראכט טײן גאנצן אויםזען, איך קוק אויף מײנע הענט: דער ריח פון נאטס אויסנעדיםן לײב הערט זיך םון מיר און םון דער ערד אהום. ריח פון טראכט, פון נעבורט. — אט דא אין דער מיטן םון װעלט בײם ברענ םון א װאלד, האםטו מיך נאכאמאל באשאםן, באשעםער, האסטו םיך א צװייטן מאל, א צוױיטן מאל געבוירן, נעבוירן און איבערנעלאזט לינן מיט שפורן םון בלוט אויף מײן פנים.- — באשעםער — באשעםער!-