Literarishe bleter · 1932-03-18 · 12 (18.3.1932) · p. Seite 186

ריסיעואויטנו מינןסינר ן\<ז. זיים 185 ד,.? ײ 71 י / / 3 י 7 י # ר ק װאלקנם הינסצון וואלד 1 ליז'\>.' ויויייס איך פלענ זיך אויפתויבן איגטיטגדערגאכט אויפן שטרו־ענעם זאק און פלעג קוקן, און פרענ צײאן די או־םנעצוינענע נופן םון וױנקא ביז װינקל. — * צי איז :י׳עט א װונדער, װאם צענדר״קער ׳טל$ם;, און אײנעד א־ז װ#ב״ק און צײאט זײ? צ• איז נייטט א װונדער, װאם פיננער מימ.נענר םטא־ט׳עען־ארויפ פון אוינטע־ קײטן? דער באנ־נען װעט קונרען, ארן עם װערן עיך אױפדויבן צוריק די פיס מיט ידי קייטן, עם װעלן ױך אויפעפענען אזו• פ־ר פא־ אוינן און מײרעד, און ם׳װעט זיך צעיזרינגען דע־ נלאק פון א נײעם נעפײנ־קטן טאנ.-טא זאאן ז״ שראפן, נישט װעק זײ — אזוי פרעג א־ך רעדן צו זיך אר״ן און נאכדעם צו זײ: — איך האב אײך ריב, םײנע בדידער. א, װו ביםטו כעװען דעםארט? פא־װאם ב־סטו נ־שט נעקוםען םיך זען דאדט? א־ך פ־ענ ־עדן שט־ר װ• אין פריםטע־, כד• דער װעכטעד דע־ בײזעד זאא גישט הערן, אבער דער װעםטער דע־ ב״זער האט אויערן ־כא־םע אין דערהעדט אויך א פר״סטער. ע־ שר־םט אויױ דעם קאמער און ד״םט ױך אר״ן, און ג־ט מיך ט־ט א־םפעט א שרײדער מ־טן פנ־ם אדאפ צו דע־ נא־ע: — ״װי װאנםטו א־נם־טן נאכט װאך זײן?״ — — איך האב ר״ב א־נדערמ־טן פון :אכט אויף מײנע חב־־ם צו קוקן. און מער נאך האב איך ריב צו ױצן און טראכטן װענן דע־ װאס איך װער ריב האבן ״.זפעטעי.״- זײן פויםט ראזט זיך אראפ וױ א שטײן, און ינאיך שארפער פון פו־םט — זײן נערעכטער, א נערענעד דערפא־ ײאם איך האב ר־ב אויף חברים צו קויקן, און א נע־עכטער נאך מע־, װאם א־ך טראכט װענן דעד, װאס א־ך װער ר־ב האבן שפעטער. א, װו ביסטו געװען רעמארט, דעםארט? פאירװאם ב־סטו נישט נעקוםעין מיך זען דאדט? ער טוט מיך א כאפ פאר די קײטן, נעסט מיך ציען און שלעפן איבע־ ארע פארכישופטע <ופ;. מײן קאפ — איבער קעפ, איבער־ב״כער. פײן קאפ, װי א ברײעדנע קויר, שראנט זיך אפ און שפריננט אפ אויז שראנט װײטעד. נעש־ײ פון פארכישופטע נופן, נעצאפר, געשסוים און נעפראנמער — ביז װאנען מײן נוף פאירט אראפ צו דעד ערד פ״ט א הירך און ברייבט ר־נן. אויף ראגנ? א, נײן: די האנט, װערכע שרעפט םאכט א קרײנע הססקה, און נאכדעם םיט א שטארקערער רונזה נעטט זי ווידער םיך שרעפן א־בער ראנגע קאר־דארן, איבעד א״זערנע טרעפ און זינזאבן. עם יאמעדן צארנדיקע קור<ת :פין אײפנעװאכטן בונט פון חברים, עכ האמערן פו־ססן און נראמעס, עם ברעכן זיך שויבן, עם טופען צעטראגענע פים, קריננען אפ װי;אראפ איבעד אײזערנע בריקן. עם עפענען זיך טירן, עם עפענען זיך טו־ערז, עס עפענען זיך טויעהרעך. און — שא פיטאםאר-— אזא װארעפעד רענן איבער מיר, אזא רויטעד. אזא נעװירצמעד קלעפיקער האניק נעמט וײנען פון שטעדן און ריפן און ניסט זיך מ־ד ארײן אין הארז צור־ק, און צענײט ױך איבער אלע מיינע גרידעו־. א, װו ביםטו נעװען דעםארט, דעםארט? פארװאם ביסטו נישט;עקומעין מיך זען דאדט? ם׳איז מיר זים אזו• או״פן?ונג, אזוי מחיהד״ק הײם. מײנע אוינן דערזעען אזא טאנצנד־קע ראד זיך ארוםדרײען אין װונדעדרעבע פראמען. און א־ן דע־ מיט פון דער ראד — א יונגערע זיצט זיך א בראנדס און הײדעט זיך, און קײקלט זיך מימ דער ראד, און קײקרט זיך כדט םיד ציוזאםען ארונטער ארע טרעפ, א־ן דער ט־פעניש סון שטײנערנע קארצערם. ער קײקרמ זיך און ראכט םון דער שפ־ר, און אויך מ־ך שטעקט ער אן מיט זײן ראכן. אט קומען נױד צום ציר. םיר רינן שוין בײדע אין א צער אן פענםטער, אויף א נאםן כעפר״רענעם דיר, פארשראםן אויף צװײ שטארעגע טירן. עם שרײען די אוינן און ק־־כן ארויפ, עס װאיען די שרײפן, עס קנאקן די אקסרען, עס ברעכמ זיך דער הארז, נאר ד■ ריפן — ז״ שװײנן. א, װו ביסטו;עװען דעםארט, דעסארט? פארװאס ביסטו נישט נעקוםען םיך זען דארט? דאם ױננערע װעדט נ־שט זאט םיט דעד וװנידעדרעכעד שפיר. ער נעממ ש&ריננען און פראפרען: — ״םײן טאטע חייסט שײער, מײן מאמע הײםט אםתר. םײן מאמע באקט בײנר. ״איך האב שוין א רבי, שמעון־רײב דער טרסד, איך גײ שוין אין חדר. ״איך קען שוין דעם ארף־בית. איך האב שוין א םאנטר, און אויך א ראםמערנע. ״אויםן װאנט בײ שמעון־רײב דעם סרסד העננם א זיעעד םיט צװײ אטתע אוינן,