Literarishe bleter · 1932-03-11 · 11 (11.3.1932) · p. Seite 170

4 ליסנװ־אריפוב ^דטסיווד \\\ז. זז 170 ז״ט ביי דעם ארער ביי יעגעם ׳ןזװעל, און װעסט מיך אויםהויבן אוז טו>גן אויח דיינע דערציטערטע הענט איז מיך ברעגגעז צום שװעא צו דיינעם.- און דערנ}>ך זאג איך מער, איך זןזנ: — איך װןזאמ ני׳םט ײעאז פאדםיידז ם׳מזי פדן יענע, װןזם זעגעז מיט געזאננ גענאנגעז צום ׳עייטער, און סון יענע, װאם האבן איז עהסטאז זיך?זפנענעבז צו דעד תאיה.- דערנאך זאג איך מער, איך זאג: — די גאנצע נאטור איז םוא הי״נט מיט נעזאננ £.'! אותסגעבן זיך. די זיז ניט זיך אװעק דעם אװנט, דעד װאאר ניט זיך אװעק דער :אכט, דער װינט נ־ט ז־ך אװעק דעד יבנה, און אאע גיב; זיך אװעק דעד עדד, און די ע־ד א־ז װארעם און פוא םיט חםד, א־ן פדא מיט םוטער־זארנ צו יעדן נרעזא, צו ־עדן יעטיינרא און װארצי. און צום סוף זאג איך: — קום צו מיר, אטעם איבער םיר און טו זיך כי׳םט אפ פון מיר. א״נדעדפדי בין איך אויפנעשטאנען היינט און זיך גיעבאדן אין װאסעד אין קאארן, און ארוםגעטאננען א :אנצן טאנ דעדנאך אין ז-ון איבער פעאדעד און סעדעד. די םרוכטבוימער זענען אננעטון נעװען אין אאעדאיי סװייטן, און ידי בעדנ־שפיצן האבז זיך געשפ־אט מיט די װאאקנס אזוי װי םען ׳עפיאט זיך םיט קינרער. נישט באנעננט קיין איינציקן םענטשן אין װענ: ער׳סמ ביים אנהויב סון אװנט איז מיר אנטקענננעקוםען א פדו• אין םאםעט אין שװארצן. זי א־ז זיך אייאנדיק געגאננע; פא־ביי, א־ן פאדשעםט, װייא פון אונטעדן םאמעט האט זיך אדו־סנעהװב; א דונדיק בעדנא - פון א קומענריק אעבן אן אנזאנ. זי האמ נעקוקמ או•:8 םי־ פון דע־ זייט אז-וי, און דעדנאך שטיין נעבי־ב;, און דו־כנענוםען םיך םימ א־בט־קע או־גן, װאדעם און םוטעדאעך. א־ך האב דעדפ־אט, אז ז־ א־ז אוםנענאננען ־אננ און איז טיד. או־ױ אי־ פנ־ם האבן קאיינ־נקע ט־אפנס נעב־אנקט, און א־ד פו־א האט נעשם״כאט װ־ א־ן דדעם־ א צ־טעד א־ז ם־ד דו־ך א־בעדן יי־יב, דע־פ־אנדיק איד ג+־ק. — האב א־ך נעװאאט א נעאויױ טון צו א־ד, ז־ נעםען אונטעדן האנט און פ־רן ז־, — באנא־יטן. נא־ א־־דעד א־ך האב גענעבן א ט־אט, האט ז־ פאינק ז־ך א דד־י נעטון האט ז־ גענוםען אנטרו־פן, פאדשװ־נדן, פארשװ־נרן- א, פדו־, — האב א־־ נאכנעשד־ען, — א־ן פאוצא־ננ ב־ן א־ך נעװא־ן אנטשװ־נן, פא־שמוםט א־ן פא׳־שעםטק־־ט — פא־שעםטק־יט, װאס קוםוט ם־ך דעדםאנען, אז א־ך טאד :־שט פאדנעםן צ־ זיין װאך א־בע־ ז־ך וו־ א ש־ם־ א שטדענגע־, א קאיטעד. אז נ־שט, װעא א־ך דע־הע־ן א־בע־ ז־ך דאס נעש־ד־־ ס־ן ם־ין טאטן דעם בעם;: נ—א—־! (דע־ טאטע דע־ כעסן א־ז שו־ן ט־־ט, אבע־ ז־ין או־םנעשד־י רעבט נאך א־ן ם־ד). פוינדעסטװענן זאנ א־ך: פא־ ד־■ װ־א א־ך ז־־ן װ־ אן א־־פנעבא־ט פעאד, דיו זארסט שפאנען א־בע־ א־ם ם־ט זערבן ז־כע־ן שפאן, װאס ד־ פ־ו־ א־ן סאםעמ־׳קא־יד, און זא־סט אי־יבעדייאזן א־ן ם־ד ר־ ־ניק־דן פון ד־־נע טד־ט ט־ף־ט־ױ און או־ף שטענד־ק. און א־ך זאג און דעדצ־יא ד־ד (דעדרו־ב םיד דעדצייאן): דאם אעבן האט ם־.ך נעאעדנט :י־ן הא־ט א־ן פאדשיאםן א־ן שװ־־גנד־ק, א־ן קוקן א־ן ד־ או־נן פון ככנות און נ־שט א־ו־םװי־זן ק־־ן ם־םן פון ם—א.-או־ױ ־עד נאדע פוןי^־סה (א, א־ך םוז עם ד— א־צטע־ דעדצ־־אן!) פ־יננ א־ך א־נן און ק־קן פא־כ־שרסט, פא־האו׳מט, א־ן שם־־כאען צו דע־ װאגט דע־ פא־שעםטע־ אי־ז צו דעד שאא&נד־קעד האנט פונם װעבטעך. און ד• הכד־ם, װאכ זענען נעאענן יעבן ם־,־, זענען נעװען נאך םעך כאיכ־שוסט. א־ן ם-ד האבן י־ב נעהאט א״נע ד• אנדע־ע און דאך נ־שט נעקענט ז״ך סאדטדאנן. פון עקא און באא־יד־קטע־ תאוה. לי״ב אין א־:ז דאב;עוױיז געװײנמ דאם און עם האט ם־אייםע קנו־אן: זיך# און;עדדייט ז־ך א־ן דעדט געעיײ נעװ־ינמ א־ן , א־ן דעד האאז האט גענר־װע־ט, ד־ הענט דאבן זיך;עצי־:ן ז־ך נעי־אםן, ד־ ק;־ האבן א־אבטאעבן פ־יעי־,;;ט יפ־ם א פדגשנעם אין פ; ע ב ״״ האבן און ד־ א׳־־נז ד־ק ם־ט שנאה דעם נוף פון שכן, י זיך;עבד#בן, אזועהיטטלפ: האבן ד• קנ און םע־ :אך .־ואם א-ז נערענן אן או־סנעצװנענעד א־ן שראף ם־ט א םויא צונו־פנעקד־צטע ציינעך. א, װו ב־םםו נעווען דעםארט, דעםאאט? פאדװאס ב־םטו נ־שט נעקי־םען מ־ך זען דאדט? (נװף?װזנז^