Literarishe bleter · 1932-03-11 · 11 (11.3.1932) · p. Seite 169

זיים 169 ליםיגןג&די־&זגז .מ*װ*<ז\■ ו\<ז. <ס\4^ ה.? ײ מ י ן / נ ' ן ' # ר ק װאלקנם דינסעון ווװלד איך דרך־ נישט דעם נ#טען םון דײן גאם אוז איד זוך נישט םון רײן שטוב דעם נוםער. םײן פנים — *ו אלע נאםן, און מײגע אויגן — צו >דלע הײזער: אזא טאג אין טײן יצעבן הײנט, — א טאנ אן ארוסנערינגלטער םיט ליבשאסמ און מתנות: איז יעדער ראג א האםענוננ, און אויר יערן שווזרצ הויערס דײן שײנםײנז: אי׳ז טיר גומ *ו תרסן אויןי םענטשן און אין ־עדן אײנעם זען דײן אנביציק. און םון יעדן םנים ׳זאי5 ןזםשיצאגן אויױ טיר דײן סױכטנדײןי״ט. איך באגוגז ייך מיט א װונס, מיט א דערװערונג םון א םליםטער, א־ך דיננ צו דיר און יהיט רײן שײנסײט נעטרײ און םאחכטיק. איך דער צו דיר אםן און ©ראסט, םיט א םדאן אטעם. זאל רוכטן, אז איך שר״ב א בדױו אזא. — וױיל אם״צו צז גאמ אין די היםיצען <*ען זיך טאכן אמאל, אז א מענטש זאל דעדן זו■ םען רעדט אין א ברױול, בטרט נאך צו דיד, װאם דו קוטסט םיר אנטקענן אויױ װענן נעח לומטע. — זאלן עם לײעגען מענטשן. אלע. אלע. און זאלן זײ נישט זוכן אין מײנע רײד סײן ם>4״שטעלטן םײן, רןיין באהאלטענע בוינות, און זאלן זײ נישט זאנן, אז זײ קענען ישוין מײן װענ ארן םײנע רי״ד םון םריע־. אז איך שטעל יז״ך שאר א מענטש א :אענטן — און דער םענטש לעבן טיר איז נישטא נאר, — פונדעסטװעגן זאנ איך: איך זע אים לעבן זיך און האלט זײן האנט אין םײנער: און איך זעגן זיך םיט אים א<ן צעשייד זיך מיט אים, און ער נײט אװעק, אזן איך קוק אים נאך, און איך הער־אויף צו םוקן, װײל עי םארשװ״נדט איננאנצן, און איך װײם נ־שט, צו װעלכער נאם און צו ײעלבן שװעל זײנע טריט טומ ער װענדן. עם איז מאדנע דאם שפיל סון מענטשלעכע אויגן און לי&ן. נאך טארנעו־ דאס שפיל םון װאדט. וױם״ל יארן און יארן, >וז איך אקער מיין תאר׳ז און אז איך קלײד אין דיטםישע קלאננען געשרײ און נעװײן, און שמײכל םאירשעםטן, נעיאטער םון עלנמ און בענהשאםט נאך דעם, װאם םאדנאננען, און נאך דעם, ײאם ײעט קומען. — צדוםים פון ז־לבן, באהעםטונג םון שודות אין ביבעד םאדױנלטע, םאד שראנקען אן אנםילוננ: און אט מיטאמאר — א בוינן א װי״םער, און איבעדן ב׳וינן רעם וױ״סן — א תאם א םאנאנדערגעבליטער אין נרױען, און אן אויב, װאם זוכמ װידער און װ״דעד אן עדשטן אות — אן אזהײב. אזוי װי אמאל, נאד אמאל, אין רי ױגנלשע יארן די בלאנדע, און אזוי װי אמאל שרײט װידעד דאם לעבן םיט א שנײדיקן נעשרײ נאך םרייהייט. טיר איז נטאפ צו האלטן איבער זיך װײ\ חשבו\. ם׳הארץ סון װארט צעשנײר א־ך אויױ .מיליאנען חלקים. איך װיל זײן א פזרן, םארזײען אין לאננע, לאנגע רײען םאר ײינט אזן פאר זון און פאר טענטשן. איך זע ריך און זיך מיטן פנים צו דער נאנצעד װעלט אפן און װאדחאפטיק, און םחר טראנן ארסזער געלײטערטן פײן צו אנידעדל״נן צו די פ ים םון םענמשן, אזוי װי אטאל םלענט מען ברענגען ראם עלטםטע קינד צום מזבח םון נעטער, און אלײן בלײבן םיר איבער אין דערװאדטוגנ, אין באנומענעם ציטער, צי אונזער געבדאכטע מתנה ײעט געםינען חן אין די אוינן םון אלע. — און איך מאל זיך אױם, אז אי.ך קוק אויױ דיר, און איך זע, װי דײן םויל הויבט אן צוקן, דײן האלז װעדט ארומנעדיננלט״׳גייט א רינעם רויטן שנידל םון טאנל־׳כמ, און אויף די אקסלען דײנע זעצט זיך אדויף שוין א שאטן אן ערשטער םון אװנט. — װי שײן דו ביסט, — זאנ איך צו זיך אל״ן א םארנאםטער בא וװנדערער. און אזוי װי איך זאנ עם, װיקלט דעד אװנט םאנאכדער יײנע דעםטוכן אלע, און א־ך זע נישט אלײן, װי איך לינ מיטאמאל אויף דער ערד אן אויםנעצוינענער, און דו — איבער םיר בוינסט זיך, וױגםט זיך און ר־־סט ז־ך צו צו מײן פגים- ' אדא בלויקײט ארום און אדום, מײן גוף װערט אלײן א טײל סון ידער בלויקײט. אין רי שלײםן קליננט מיר א נלאק פון א װעלט, װו מען פראװעט יוס־מוב. — ױים־טוב פון זאלץ, סון בדויט, םון װאסער, סון ל־כט, םון לײב און אויך םון טויט: דאם טדאנט ױך דעד נלאק םון דיר, און אויך םון ריר דעור ריח םון בדויט און ױם־טיב, — ױם־טוב סון זארץ, פון וואםער, םון ליכט, םון לייב און אויך יםון טויט ױם־טוב. ר• מ־נוטן פון א־יבערנאננ צװישן טאנ און נאכמ זענען םול מיט וװנדע־ און סזל, און ס׳אױ נישט פאר דעם בח םון א״נעם ראם גליק םון װונדער צו טראנן: א נלגיביקער םאלט או־ף די קני, ״נס־ײט־אויס זײנע הענט און טוט תםילה. און יאזא בין איך איצט — א נלויביקער, איך זאנ גאר אײן װארט — דײן נאמען. און דערנאך זאנ איך מע־, איך זאג: — װעםט אמאל מיך געס״נען