Literarishe bleter · 1932-03-04 · 10 (4.3.1932) · p. Seite 158

4 ליסינןרארישע ^רטסיער ו\סי. סו 4091) פארן אפענעפ;יזס־פענסטעה פונם צװ־־טן שטאס ה?1ט * קוטעעראװע לאפ נעטאזיטעעט און ס־ט גד־גיעם בױכיערען נעבאעטעד נעטורנירמ םבח א רענן, װאם װעט אפ׳צר באירד אניוי־פן ם־ט א זוםערד־קן איב&עט. און אב־ס־ װ־־טעד וזאט א היפרוע דרום־׳במאט ם־ט טו־זנטער עיעהטד־עע מויפאנעב הנעװד־ק נ־עפ״סרט א־בע׳- ־אנן. באר־ם דאװ־דאװ־נדט האט ז־ך א־בערן פענסטער א־בערנע־ בו־נן, האמ פון דער קומ־כםאװער קאפ או־םגיעצופט א ׳כט־קא ״,*־־־ װ־־בע אהאצ־ע, און נא־ איידער ער ראט ז־ צום נאז אונטערנע־ טראנן האט ע־ עם ראפטום פון האנט ארו־סנעראזט. א־ז עם ם־מ יטטיאן גערוי׳ע פון צװײטן שטאק א־־ר א רויזן־יןאומבע אראאנע־ פאאן און באר־ם דאווױדאװיטש האט או־ו־ דעם שעםעװד־ס נעלוםט, נאײך ער װאאט א נארישסײט באנאננען. א טעמפע־ פארדראם האט זײן פאטערס הארץ פארסאעסט. איז עד פונם דופטנדיסן פענסטער א־בערן צ־מעד אותס צו זובן םום־נסען דעם גאך איץ נישט ניעפונענעם טרײםט־װאדט. — םוף־כא־סוױ, — האט ער נעם־סאעך ארו־סנעדעדט, דא.־ר ז־ ז־ך נישט עדניערן. ז־ א־ז נאך ־וננ, םוס־ע — און א־ן דרײ ־א־ ארום, װען ער װעט ׳שוין האבן א פ־נפיאר־סן ארבעטס־םטאז••.־ א־ן ארטעא, װעט ער שו־ן האבן •עט־םרעכט און ז־, םום־נסע, װעט בא־ סוםען ד־ מענאעכס־־ט פא־צודעצן דאם אערנען. (הם׳עך סוםט) קאנקורס4 און ז׳רן פאר מײן געמיט! ם׳איז נאכמ... םײנע ױנגע מ־ססלען זענען םיד... נאד או־ף םײן דינער םעדער בא־צט א רויטער טראפן — איד! און איר, װאם טראגט מײן זײד אויױ אײב, טדאנט או־ך דעם ר־טם םון םײן איר, טראנט אויך מ־ין בענהשאפמ צו דער זון... נאר איר חאומט נישט דערםון, א־ר םיאט עם גישט... 9יד ** ד ז* ד ע ש י א י ד ט־ױ־באאע היםאען םאםעמענע, טענ — ר־כט־סע, צעשטראלט. א־ז םײן הארץ ם־ט פענצטעראעך א־ן װעאט ארײן צעפדאאט. א באעטעאע — א בײםעאע, א װעאדא, ױננ צעכר־נט, ב־ן א ־יונג־צעזוננענע־, צעפאאטערט װ־ דעד װינט. דא — פעאדע־ סאדן־װײצענע, גאאד־זאננ־סע פאד שניט, פ־ן פארבענסט צו זונ־סי־ט, אלן נרין א־ז מ״ן געם־ט. דא — א שא־אך צעאאםענער, באום־גראז־סער נעה־אס, דאדט — א סוואא א ז־אבעדנער, דו, רעם דא־שט געשט־אט. א טײבעלע א שפ־גאד־סם, א ש״פעאע — א װע:, פ־רט ם־ך א סאײן ש־פעאע אין װעאטן װו אװעס. ־פפאן א־ך שטענן, װענן אוים, זוך דעם װײטן;אט, אויך מײן הארץ א שלעםעאע, אין ם״ן הארץ. — א םוד! 09^ 158 — װאם? — א־ז םוםיע באאם געװארן. — ־א, ם״ן מ־־עי ם־־דעאע, דער טאטע ראט בײ ד־ר;־שט... ס־־ן שט־ם־עכט... װײמעד האט;אםטאס־ע נ־תאאא־עװנא;־שמ דעדזאנט. א•־ א־ז ב־ז װײט־ס שװע־ געװא־ן צו צוזען דעם צעד פון איר שט־מ־ ־עבט־אזעד ש־אעדין, האמ ז• צ־ דער פאדאאגע אדאפנעאאזמ א־דע ם־טא־־דנד־ל־כדו־םע או־נן. פאר א•׳־ א־ז ביאם און שט־א נעשמאגען א־־ י־באבנ, א־־ פע־סםטע ״דעטאמשלע״, פאד װע־ביע־ ז־, ד־ שט־עננע נאכטאם־ע;•לארא־עװנא, האט ז־ך נעבטן ביז װײט־ס נעאכופע־ט א־ן ק־־־זבאאהב־ייד. — י־ב־נסע, דאט ז־ יםוױ פאיד־־בן א־דע נענ־טע פארױאא־ טערישע או־גן, ב׳װעא נאך אאץ טון צוא־ב ד־ד, גאו־ב ם־־, דעטסא, או כ׳װעא טון. םום־ע האמ אבעד נארנ־שמ נ־שמ;עהיע־מ, האמ םעבאנ־ש א־ן ם־טן אע־ןיטאג אװעהנעשפ־־־זט אץ־־ם. האמ ־ן־אםד־ס צעפ־איט ד־ ט־רן א׳ון ז־ך א אאז נעיטון צ־ דע־ םאםען ם־מ א ה־גד־ש־ ברו־ז־סן געװײן: — הלםא־ א־ז דער פאפא א ל־שענעץ? יאט שו־ן א־ן ־ענעם אײנמ בא־־ם דאװ־דאװ־טש ד־ ״פדאװ־ דא״ ג־שט נעא־יענמ, ם־ט פא־יײנטע חענט האט ע־ שמום א־בעדן צ־םע־ געשפאנט, שטוב נעהוסט א־־ױ םום־עם אײננענודעטן האפ א־ן ה־שן און געזובט פאד א־ר א טאמ־ש־צא־מן טדײםט־װארט. ■■■■■■■■ 4 אונזער 1 ,1 ליד ס/ בע ס1ד ורםז די קיכפעטאדכס זאכן: ם־ר זענען שוין נ־שט טײט. םיר א־גן שווער װי שםייסער ערד, דער בו־ם, ײאס ג״ט א־ו־ם םון אונז װעט װערן דײך מיט יעדן זומעיד, (אצע זוםע־ם ב־ז אהער נײען או־ף בײ א־נז צוסאפנס) אאפים ־ארן האט, באהאאטן, ױין זאפט געאעבט װי ײן המשוטר, א־צט נ״ט ער אויף דעד װעאטן פ־ר װאסםן ם־ט —: ם׳א־ז אונזער סינד. און םי־ אויבן שו־ן נאטס :אנ־ען, װאם האט באשאפן אונז פאד םאמעם פגן א גאון. אזוי פיא שטוים או־פט א־ן אײב בײ אונז בשעת ד־ וױיען־שעהן. אז ם־ר װײםן באאד: דער בו־ס, װאם גײט אדו־ם פון אונז װעט זיין דע־ פחיד און דעד סוד פון װאאד... ליד 20 ם ש ק א? מײכע לידער ם־־םע א־דע־ װע,־ן גאײוך ם־ט װײםן ז־יד א־ן םאש־נעךטאסט נעײעבס... און פונסט יװ־ ־עדעד פון ד־ טו־זנט פעדעם װע־ט ־עדעם װארט, װעדס ־עדע שורה א־ן באוש פאדװעבט... א־ך ײעב דאם זײד און שא־ננ דעם שטו־ב... א־ך דאיף א העמד, א־ך דא־ף א ברויט״. 8275572003577^73^^8954^167392637 23235323535323535348235348534853235323484848485353