Literarishe bleter · 1932-03-04 · 10 (4.3.1932) · p. Seite 156

יױזזוראריסזב גדססזער ו\װ. ס\ (09*1 ־ים 156 װאם ת<<ם $ו װערט בײ ׳ןולםהם מװערער םעומז 8 גרינגזנ טויב? נײם ןונתויב םוז 8 םײצן־אאנגער רורע — *1 גאיצדים שטויב? אויח װעםענם פאפ עם איז נעבליבן ׳*װעבן די האע אין שסרײמ םאר יענעם איז דרײ רעעם לעבן — אן אײבימײט. 111׳\ װי כום עם איז צו שסײן אין װאצד און זײן א בוים צװישן בײםער, און זען װי בײםער װערן אצט און םאצן םון דער שארםזענם צײנער. זײ צײנן זיך אין וױיכן שנײ; אויך טיך װעם באצד די זענ םארשנײדן. איך בין א בוים אין װאצד װי זײ און וױצ דעם זענעדם האנט נישט םײרן. עם איז םאדאן אי בײן, אי םרײר אין דער נעהארבזאמעײט םון בייטער — א וױיסע עדה שטײט נענרײט רעם טויט צו םאצן אין די זױינער. נאך קײגםאצ האב איך גישט דעם טויט אזיוי אייביס אנגעטאםט. ער זיצט אין םייגע אינגעוױיד און דורך םײן חוםס םצאםט איך תאב םון אים געטראכט, גערעדט וױ םון א װײטן נאסט, נאר אט איז ער, איך האב דערדזערט םון זײנע םערד רעם האםט. ער איז גישט גוט, ער איז נישט ׳טצעכט, ער טרײסט נ־שט און נ־שט שרעסט, נאר אצע טענ און אצע נעכט נענוטען און םארמעסצג דאך <זען איך אצץ נאך נישט םארשטײן איך האן נישט טשינ זײן םון אצע ״יאם״ זאצ װערן ״נײן״ ראם מארנע װארמ ״נישט זײן״. דער םויגא דא־ף זײן נריגעם װאצז־, דער םיש באדארח זײן טײך; און איך — דעם ברודנעם מארמאר־מיש, אוחו איך זיץ מיט אײך. םיר ז־צן אויםגערוםטעחהײט שוין װיםיצ יאר אזוײ * געטוישט דיך האבן פניטער, נאר גישט א װאדט צי צוױי. די טעטע איז אן אײביסע: װער איז, װער נישט — םאעט? און אין די רײד צאנגאניסע צ־גט חונגער און ציגט זעט. איך סום צונײן א ניכטערער, װער שיכור םון די ר״ד; . און נגבע זיך אװע<ן םון אײך ד־ט םוצע םאצעס םרײד. און בויערן אין זיך םימ אנגענצימע װערטער און וױיזן זיך אין שײן שוין טיט א גײעם סינד. װי נוט איז מ־טאםאצ טענטשן, חויז םארצאזן; און אויםן הײסן דוח צו ענטפערן טיט — יא... א שטיצער םטיס אין זיך, א שורה אויח די ציפן און װי םון טעסט ארוים — ראם נײע ציד איז רא. אווי םצענט אויך םון שצאױ, אין נסיסהדיסע שעהן, צװישן דריי און םיר םיך אויםהויבן א האגט — אין מיר םארבאדנענע — און בצוט, װי שרײב־טינט רויטער, פצענט שורהװײז באשרײבן וױיםע בעט און װאנט. ▼1 מארנן דארח איך גײן םיט װעצט זיך איבעדבעטן, םיט נישט־נעוװינטע טד־ט אין צײם םון װערסער סנעטן. װעצן בריוינע סרינ םאר װײן באשאםן װערן, אדער װעצן רײד צעשיטן זיך אין שטערן? שװער בײ פרעםדער טיר דעם ״סצאפער״ אויפצוהויבן, שציננען םיטן םויצ פרעטדע שװעצנם שטויבן. בעםער אין גאטם םצאם זיך צײטערן און ברענען, סנעכט און האר װי ברידער װעצן זיך דערסעגען. יע איך דאו־ח נאך סנאפער װי כאיאם: א שטיסצ דארן ברויט אין סויט. א װאנם צו ש־צן זיך סון זונס און םענטשם בראנד און צו דער האנט א גריננן נראם — איך דארױ נאך סנאפער װי כאיאם. זזו א טאנ יאנט נאך א צוױיטן טאנ, א יאר םארצויםט א יאר. איר נײמ דעמזעצבן שטעג, װאם איך, נאר שפעטער אויױ א האר. איך וױים: איך גענטער זיך צום ראנד — נאר אפשטײן הענט איר נישט. עם ברעכט רער סרײץ טײן רוסנבײן, און איר — אין טײנע טריט. װען ם׳סרײזט דער סארשון איבער מיר, און אונטער מיר די ערד — דאן זע איך װ־ עס גנבעט זיך צו אײער האצז די שװעדד. װען א״ן יאר ־אגט א צװײטן אן, אט דעטאצט צאכמ זיך מ־ר: םיט שנעצע מריט צום םאםע ראגד — הײנט איך, און — מארגן איר. זדע די נרויםע םרײד םון נאך דרײ דנעס צעבן, דאם סען םארשטײן נאר דער, װאס איז בײם טיס, בײם צעש םון צעבן נעבציבן שטײן. סיר װארםן זיך ם־ט װאכן און םאנאטן אין װעג פון װעצט, װי פוסטע סינדער סון א רײכן טאטן ם־ט חויסנם נעצם.