Literarishe bleter · 1932-03-04 · 10 (4.3.1932) · p. Seite 155

ליססראריפי(! ברפססר סו ופס*.) ױיס 155 ׳׳•■ זדך אל״ן האט חולנ־ק אותסנזןשטעלט אליף •עגעד ז״ט שזנם רעבן, אבע־ זיינע בציסן תאט עד ם־ן דעם ק״נמאר נ״טט א־ננאנצן צחנענוסען. ״און הינסער םארהאגסען אויױ א וױיך נערעגער, באדנ־םט א־ד א״עד װ״ן, א־ד מ־רדע יענער." שון דאגען ז״ן ב״ם־שע א־ראגיע, װעאכע האט בײ א־ם געקר־גן א־ר או־סדדזס דװזך א רײ כאדאקטער־םטי׳עע א־דער און םפעציער הורך זיין װונדעדרעך ריד ״װעררענס קעגינריץ•". םון דאגען ױםף ׳דארגיקס װייזהייט. װאם האט ב״ אים גע־ סדינן דעם םורםטן אויסדדוק דורך ז״נע גרענצגדיתע ״האפ־ו־רידער״. ה. םאד ד־ רעצטע ־ארן זיצט גייסט טעד ױסף ראמיק אין דעם ־עסטאראן־װ־גקר, װ־ אמאר, אבער א־ן אוגזער פאעזיע א־ז ער נאך אי״ז נעבר־בן דעד ז־יט־קער, דער ׳װינסרד־הער. ד• ותרט םון איינזאמקי־ט ׳א־ז אזא, אז מען נייט ז־ םארב־י און מען האט מודא אר־ינצונ״ן א־ן אירע ד׳ אמות, אכער םירן, םױט מען ז־ און כוען ודיסט, אז דאדטן א־ז דארניקס קענ־נר״ך. או,ן באט־נ־ ער דאנסט ג־׳סט רעצטנם מער נאט: ״װאס קייגער װ״סט א װו א־ך װוין״. נאר אדרבא ניט יעדן גוטן חבד געדן ז־ין אידדעם, א־ז ער גאך אײז צװ־׳צן אונז דער אי״נזאמסטער. ד־ איינזאמקי־ט ר־נט או־סנעיםפד־יט איבער זיין סײרעכדיק בראם פנ־ם מ־ט רעם הו־כן יסטע־ן, א־בער רעם ־עטעקן, או־ף װערכן ער יעפאדט אן ז־־ן מי־טריװוקם־קע או־םנעבו־נענע פ־נניעד און אפ־רו א־ן ד• נעצ־־רטע װע־טעי־, װערכע קומעין םון צ־־ט צו צ״ט אריויס זײן כ/י*ל. װען ־יס־ דארנ־ק פ־רט מ־ט א־יך א נע״טפרעך, רןוסען. ז״נע װעדטער אדו־ם אזעדבע צ־טר־קע, אזעי־כע ׳ס־עסנד־קע א״־ן כאט׳ע זי־ תאבן ב־י א־ם ׳עטענד־ק א תראדע יס־יכות א־־זנם מ־טן אגדערן, נ־בן זיי דאך דעם איינדדוק, אזו־ װ־ זי־ װארטן נעװען גא״ באזוג־ דערע װעידטע־ און װארטן מורא נעהאט ז־ך צו חס־ן איינם מיטן אגדערן. פעקר האט עד נעהארטן די ירושה, װאם עד האט מ־טנעבדאבט מ־ט דוך פון יענער זי״ט, פון ״ארום מיר״. נ־ו־־ארק תאט אים צעטוכירט, ה־רפראז נעמאכט און עד האט ז־ך דערופ־רט א םאררו־רענע־: ״בו־ט מען א דיזיקן יבנין, מ־ר שטערן ד־ זײצן, די װעגמ נ־׳עט ק״ן דעדםארענע — צ־טערן די צינר אין אונזעדע העגט. יטװאבע אנ־ן ׳ע־עקיקע מענטשן — ׳ פאךדד״עז ז־ך אםטמאר ד־ קעפ, באצן מיר איינס גאכן צװייטן פון רייטעדם, נעה״צצן אין טרעפ." ױםף דאצני־ק האט זיך דע־׳צ,־אקן םאר אט דעם ־•ז־קן בני;, יװאס הייסט נױ-יארק, און עד האמ זיך נעראטיעװעט א־ן א וױנקצ פון װאנען ער האט אונז נענומען דע־צ־יצן פון זיין ״ארום מ־צ״. ״װיים איז ד־ ערד און נעסרו־רן, יעם ציט ז־ך דער װעג, װי א ׳עניר. א־־נאיעציקעד םאעק אויף דע־ וױיטק־יט, פאי ײיערטטךװ־יט פויזעט א פוד.״ אז מען האט ני־םט >>־ום זץ־ ק״ן קעננװאדט, אנסצויפט כדנן צו דער פארנאננגהײט און אז מען יעבט בצויז מיטן עבר, פייט מען ז־ך אייגזאם. האט טאקע ־וםף דאצנ־ק אוכז נענעבן ד־ א־בע־־ צעבוננען פון אן איינזאמען מענט׳ען דורך ז־ין פדעבט־קן ציקצ־צ־דע־ ״נעכט״, און אז ער האט זיך ־א װען־ב־שט־װען;עפרװוט אידו־ם־ ־־•םן פון ז״ן א־־נזאמק־יט, האט עד גישט;עהאט ק״ן אנדער װעכ א־בע־ װעצינן ז־ך צו צאזן, וױ נאד א־בער דעם װענ פון נאטם באראט, ותצכעד האט איס ׳טפעטעד צויריק געבי־אכט צו זיין אײנ־ זאמקייט. םון אר־ת־ק״ט צו ״אינקאנניטא״ און פין דארטן צו נזירות. אבעד יני׳טט צו א־נד־שן גז־רות, ײאם זאנט ז־ך אפ פון אצץ און אצעמען און אם־ציו םון זיך אר־ין, װאם ם־רט צו ניי־װאנא., גאר ד־ נז־רות ייד״שע, װאם ׳זייענד־ק אפנעשיידט פון דער װעצט, א־ז זי דאך צונעםזנדן צו א־ר. י ד ע ד ** ערד־ס שװעד אויםן האנט; פוניק נר־נג פאדן אוינ, נא־ פון טומצענדע נעםט, יטיץ ד״ן הייציק צאנר. צאז רעם יע׳ד פון ד־ טענ א־ן די־ן גסוצ נ־׳םט אד״ן. ז־י ד־ין א״נענע פרי־ד, זיי יד־ין א־יגענע פיין. ז־י דיין א״נענער קװאצ. יב־&פ אן טיף, און דעדצאננ פאי־ דעם אורח, װאם װארט. זאצ ד־ין ײארט זיין נעזאננ. זאצ ד־ין ריד ז־ין ד־ין צ־בט, ־י- ■ און אנטפצעק.זי־ך פאד איר •..׳.. הויצ און בצ׳וױ, װ■ דו װאנסט פאד דעם יםצאס פון ד״ן טיר. מ־ד ננבענען ז־ך אפ אין ז״טיקע חדדים, װ־ צו באנ״ן א ז־ם־םארםאצננדיקע ז־נר; ' 1 ם ף ו ז>?; י ק / ביז־יז^דק י>י**י צ ע ן ל 1 ־עדן זיך םון דער צבנח: ניי־; דויך נאםן שט־צערהי־ט.. זאצ מען דיינע טד־ט נישט הערן, :ייגיט פאדנעמען ױי״נע רייד. ־עדן ז־ך םון דער רבנה; נ״ן א־ן שטיצקייט, ז״ן אי״ןן און אוה־נטע־ ־עדן װאצקן . אויף א װ״צע אונטעדג״ן. צע־ן ז־ך פון דעד צבנה: װען דיין חוד׳ט א־ז ביים סוף, נ־שט א־ן פיאמענדיקן אפ׳טייד, :אד א־ן שאטן ניין צום שראף. 11 .ך״ן ןיין ןױ שנ״ אזוי װ־יך; װי דער נצעט פון א מאמען, און נר־נג װי דעד פוך םון אי׳ד בעט. י