Literarishe bleter · 1932-02-26 · 9 (26.2.1932) · p. Seite 140

< דיסױזראריסװן בלססוןך 9 <08*1 9 >1* ■^ל זייס ס14 נאך דעם הןזט זיך ייוציא אויםנעמון נאקעם און טנידזנרנע־ זעצט אויםן טעפיך; גענוםען איבערציען דער ׳שנור רויסע מר׳ע^ן — דער רויט םון די קרעאן זא5 ב5ענדן צום רויט פון אירע האר — איז נעזעםן אין דער פ*זע צום טאצן. דער :עבצ, װאם חאט נע׳םװעבט אויםן *יױונט, איבער דעם כאך נײעט נמורענדיקטן ביצד, האט איר ױננן אײב ניעזט אנערירט. ער האט נאכנעקוקט איעדע באװעגענ אירע; איעדע ציניע םון איר ױ׳ננן קעדםעד. ס׳האט זײן האדץ;עקצאסט, שטארק נעקצאםט — ווי ער װאאט א טויט־׳ערעק איבערגעקוטען. װען עד ה*ט נענומען די פאקיטרע םיט די םארבן אין זײן לינקער האנט און מיט דעם פענזצ אי1 דער דעכטער, גרײם צו טאצן — האט נאד קײנטאצ צו אים ני׳םנז אויסנעזען איר קעוטער אזוי צויטער. סאצירן — װעט ער זיך װונדערן. אװדאי, װעט ער דיך באװונ־ דערן... און איצטער, טו א בים פון ברויטצ... א נוטן בים; א םוצן טויצ אט אזויי און איצטער ביים אפ א ׳שטיקעצע קעז. א קצײן שטיקעלע, אט אװי. דײנע אויגן קוקן םיר אוים, װי דו האםמ נעארבעט אצײן אן סיר. דײנע אוינן קוקן אוים, װי דו װאצסט גי׳שט נע׳ןזצאםן די גאנצע נאכט. הא? עםעצער געװען בײ דיר? יא, ענזע־ צער איז בײ דיר נעװען. זאנ, אויב אםת — נײ איך שוין ארוים םון דאנען... נארעצע, איך האב נײטט נעםײנט;;ארנייעט נעםײנט. איך װײם, או דו האםמ נאר דײן אײנציקן פרײנט, נאד דײן ױציא. טו נאך א בים ברויט. און מו נאך א בים פון דעם קעו. דײנע אויגן וענען םאר׳טצאפן — אבער דו װעסט טװן מאלן. סװט דאם ביצד םאדענדיקן, ביז דער ביצדעד־סוחד קוטט. די אוינן דיינע װעא איך שוין אויםװא׳שן. אט אזוי װאשט ױציא איר געציבמנם אוינן. אזוי װעט זי ארויםקישן דעם שצאױ םון ז״נע אוינן. קור ער קאנ אונז ♦ גאט, איך שצאף נישט בי״נאכט... און םארװאם בין איך קײנמאצ נ־שט זאט?- ...זאלסט כאטש טײנע זכרוגות םארשרײבן — אז כ׳האב ק״נעם חוץ דיד — נישט געהאט... ה י ל ןש ל י ד *ו ס י ס ן י ע ד פיר איז נישט גוט אויף דער װעלט, םיר םיך אװעק אין אנדערע צײטן — און אויב דיד איז אויכעטגי׳שט נוט - — טא צאטיר זיך בײטן... ל י ד *4 שטעצ טיר אצע גוםםים צוקאפנם! פיט א גרזס, א ידיעה פון דיר... עאנטע רופן דיך, און קומםט נישט: — טא שיק זשע טיך און װעםען דו װיצםט. כ׳קאן גישט שעצמען אװי נעדעכט װי ירטיהו. םענטשן זענען ארעם, שװאך, און םיר דאכט, אז דיק שוצד איז, װאם זײ זענען ש״צדיק; אז זײער זינד איז דײן פארברעכן. ס י ם ן ע 1 זנ ז װעט עמץ אכקלאפן אין בלרין טיר? װעס עםעץ אנקצאפן אין םײן סיר ררײ מאצ און לאזן װיםן, אז ר׳לעבט א׳־ן ר׳איז דא, און שפעטע־ װען כ׳װעצ נעבן א פדאצ־אויף די טיר — װעל איך דעדזען, אז ם׳איז קײגער נישטא... װעצ איך נעמען און אויפהעננען אויף דער טיר טײן זעצ און װער עם װעט קלאפן — זאצ אנקלאפן אין איר״. בײ יעדן, יעדן קלאפ וועא איך אײנהאצטן דעם איטעם, ביז איך װעצ איגגאגצן װערן אײנם םיט דער מיר... דו ביסט צו העצםן דא — א, נאמ! נאר דו שװײגםט, װען נויטן שדײען. טא העצף םיר העצפן! כ׳װיצ דײן םציכס טמצא זײן, דײנע הובות באצאלן. צאםיך תםיד םיצן, הערן, װען האנט פון טענטשן אין נעפארן שסרעקן זיך צום נויטברעטז םון דיין װעצם, װאס האסט פאדגעסן אויפצוהעננען! און נ׳זאצ קוטען װי א קנעכמ אויף זײעד רוף און םארצעשן אצע צײדן םיט מײן היצף; העצפן יערן ׳טםײן און יעדער בצום, דינען יעדן פענמש און יעדן װאדעם. ביז װן־פאועאננ װעצ איך אװי װארטן און אנזאמצען רי קצעפ און ץײ טײצן אויף חר״ — א טײצ םאר טאג, א מײצ פאר נאבט און א טײצ פאד םיר און די קצעפ װעצ איך צײצן םארציבט און געטרײ. און אײנזען װעט מײן הארץ םון אמתן דעם אסת: אז יעדעד קצאפ טוט װײ, מוט וויי אן א שיעור, אז אצע צעבנם בצוטיקן און אז אצע הענט זענען די זעצבע א-־ז קלאפן אין אײן טיד... א, העצף םיר העצפן! ד י ד 7> א י, ק ס ד א ז א לאמיד זיך בריטן די מענ זענען ציפן פון נאט און די נעכט — זײנע אויערן; - - - ער קושט זיך טיט םיר און עד הערט םײן געשרײ חרך םינםטעדע םויערן.״ 5499999999999999999999284 ^09237^9728212063^5744^957733759