Literarishe bleter · 1932-02-26 · 9 (26.2.1932) · p. Seite 137

זייט׳ 137 ליסוזר*רי*<ז מ־יסזר וזס. 9 14081 ע ל י ד ע נחםן ד^םענםשסײן / רעזזזםנזז ר"ז7 זש'ב?-נסק' / נ$םב'ן אין עכבע הײןש יעדע שעה איז א ליד... איז זמגע הײף װי צו די פענסטער םון א םינםטן שטןזס סלעמערן נעװאלז־! װי אויםנעסראכעגע ימץ — און צײנן זיך ארום א ה*רז זזאצז םון אן אלט םײדצ בײ רער םאשין — יערע שעה איז א ציד, יעדעם ליד איז א נציד, יערער נציד — א םאעטע״. <ײ איך אום טרים בײ טדיט טיט םײן צויםים נעםיט — <ײ ארום א באהעםזג נײ איך אום אויןי דער ײעצט, — רא אין וזיץ, דא אין סעלט — איבער ביכער איז נאסן: •ערער נערװ — אויםנעזשרויםט, יעדעד חאר — אויםנעשטע׳צט, אין טײן ציבן און האםן. טריםט, סריםט בצוט סון צעשניטענע רייטלען טריםט — און רי שט״נער װערן צעבערדיס, און די שסיינער עוױ׳ערן אונמער מריט. נײ איך אונג און נעדענם יעדער וױ< אז איך שוועגס אין אײנענע בצוטן: טיר איז ענג, װען איך בעגס, און איך פענס, ותן איך רעגס םיז די סוצו שצ ױדן... איז אין עבר אװעס נישט אײן זוניסער םצעס — איז נאך םער אויוי צהבא! ד ע ב ן עס איז נעכטיסע טעג — רי בײנאכטײזע שרעס און די נאנץ עוצם־הבא! איז איצט םאיטןזנ טײן נורל דעדעװדיס נעװארן — א־ן אםשר איז עם דער נזרל םון װאסעד־טרענער, װאם האט נעסוקט נעכטן אויזי טיד םיט תיטע אװנן? חאכ איך צי*ז נעסושמ חאבן הענט םיך נעםאטשמ האב איך שויבן געבראכן, האבן שדים רי ײענט םון מײן אוצר נעסראצט און די םיננער צעבראכן. װײם איך נארנישט, שוין גארנישט סון צי״ט און םון ארט און םון דעם, צי םון יענעם: רורך רינװעם עוטען שטילע רײר צו טירן — און באצד װעצ איך א נאסעטע זיך שארן נעבן װענט און וױ א הונט טיט אראפנעצאזסע הוננעריכע אויערן צוםאצן צו א בײן אין םיטן םעאד. צי איך, צי איך םײן סארט און אי.ך שטײכצ אין בארד: װאם — גן־עדן צי ניהנום? נײ איך, נוי איך און נײ, הרעש צעדדאשענע שטרוי, סצא* אין אםענע טירן... און איך וױים נאר אײן זאך — איך צענײ און םארנײ: אצע װענן םארםױן!... מ ש ר ב ע ד ײן נאמ ע ן װי דער טאג הויבט זיך אז, נעם איך ז-וכן דעם טאן דײן גאםען — אח װי א נאלדן םישעצע אין פײנע אוינן הײנט ארײננעשוװטעז, און כ׳בין אין וױ״םן םעצד אװעס טיט צונעםאכטע אויגן. םון םײן אײנענעם נם׳* ביים איך אם זיך רעם נאז און סער איבעד א נצאז און מאך אין ואםם. םון םא*יר און םון טינט — ניך נעש1וינר, ניך נעשװינד א צװימצ — אן אײנזאם צוױינל, האט םון טיםן שנײ בעםטאדטשעמ און ציטעדנריס — צום אײנענעם שאמן נעחארכט... זאצ סײן זכר נישט בצייבן... און איך ניב םון םײן זיץ — נאט, באשיץ! — זיך א שטיץ אצע צימער צו סצײבן... און איך צאז זיך אײעס — סאם נאך עס, סאם נאך עס — ײו די אוינן םיך טראנן — — די אכציקי^ריקע א.־ן אץ־ צויו* אויםן הויט און איך האק װי אין סרויפ, אין טײן נײםטיסן מאנן; זי האט ארײנגענומען אירע אכצײז יאר א.ין די סנאכיסע יוזענט — און האט נישט װו זײ צו באהאצטן. װאם איך יהעד און איך זע ביזצ בצימ ביז םעםע,1") א־ן די *יאטעם און איסרעם, און איך שאסצ זיך אויף אין־נדין זעצאון טײן <וױ — דאם וױיב םון יחננסטן זון האט שםאלע אוינן — און די םרילינגדיסע זון האט נישט ציב די אכציסיאריסעי ־' ■> און םנײטשט זיך אויוי איד טנינג אין משונענעד שיכרוח... און עם םאצן רי װענט, װי צענוםען טימ חענסנ םון סײז סריח, טײן יריתו: םיאוס, שײן, כשר, טו־ײף... אנן איך דר״ םיטן רייף עצ השם ועצ םשיחו!... זי האט אדײנגעגו׳םען אירע אכציס יאר אין די םנאכיסע הענט '. .- און חאט נישט ײו זײ צו גאהאלטן. *) נעבױיכטעד אײסדרוס םארן באנדיף ״■ראנרעםיזוער פא־ ראציטש״. - -