Literarishe bleter · 1932-02-12 · 7 (12.2.1932) · p. Seite 110

ריגזגװ־אײבזב בלגזסיסר ד\װ. ד זייס 110 ♦ אונזער קאנקורס 4 5:?ווו1ש1ווווו!וווווו!}11וווווווווווו!װווו|[1שוווו1ווװוו1שווווווווווווו1₪ווו גאװעלע 4 יש ר ג א א ױסער־גאכס אוין• הדיװדע־געםל ך״גר זון אין ר• הױאע וזעמדרעך. ת־עפטשעין, שלייכן זיך םאר ד• פ־ש, אידע־ שפיאן זיך טומךדייז אין די ײ:שט$<זן, וװ ד־ שטיינע־;ײען :•שט אז־• שסאדק. סאטע־םאמע זענען װײט א-ן שטאט, שלאמפערן פרעטדעד־ ד—_• אדורך די ־ײכע :אסן צװישן אד׳ורכבאיצנײקע, צאק־רטע 1•מיזינעס א־ן שײםענסטער, װאם א־ארמען טיט םארבן און וװיל־ טא;, נרײך א ט־נטע־ װאאט ז־ך אײשנענאםן אויח א רײכן, םארבנ־ שפיאנדיהן טעפיך. שנייטשן ז־ך פארבײשיװעבנדיהע, םענערישע. אײסניעאײטעדטע שטערנס, און צארטע פרױען־וױעם פארזשוטער; זיך, דערשטיסנײה אן אומצופײדענעם אויםנעשרײ: ״אך!" ארן ארעמעא״ט נײען. זײ צ־ען דעם פאאשן טאן א־בער דעד נאנצעד ־ײכעד נאם, אט ד• מענטשן מ־ט ד• ערז-הע פנימער און א״נז פון ׳נעפײניקטע הינט! ד• מײדאעך צעאייפן ז־׳ך װער אין שטאט ארײ!, װער צו טינ־ דעאען א־ן הדאם אפצוה־אן ד• פאדשוױצטע אייבער מיט אימאניאג־ און ״איאדיעם״. או־פן הויױ ױדן די מויערן פון היץ. פון פאם••!־ העסא, װאם :•שט װ״ט פין רעי פאומפ, טראנט זיך א צעה־צטע•־ מנ־פה־נעשטאנה, װעאכער שפארט אן, אויסם־אנד־ה זארנםעאט־ל ־עדע שפאדע, ביז א־בעד די בדענעס פין די צוױישטאהיהע הויױ- אפ־צײעס. ם׳הײפא זעט אײס װ■ או-םגע־םטאדבן, באייז בײ שרה־חיהן םק־־פעט בםד־ מאנאטאן ד• םאננא. * ־אה־ב האטעײנ־אזש הומט אהײם א צע־אכמעמער, צעםמא־ א־עטעד פון ׳דעד זון, און װ• שטענײה — אן אנגעכמוירעסער. דע־ אד׳ומנעפאיקטער פאפונײ, װאם בײ א־ם אײף דער קאטעיײנהע, הוקט :אעײה אײפן באקאנטן נעםא, אדעד ק׳־אצט זיך םיטי כעם אונטע־ ד■ אפנעבא־אהעװעטע פעדערן. די מײדאעך אײפן ארוים פון ם־נדאס נעװעאב און שר־יען :אך: פ־ט•, ק־ט•! — װ• שפעט איז שוין •עצט, שװארצער? •אקוב ד׳־״ט זיך אויס מ־טן קאסטן, םארשטעאוט זיך םיט דע־ האנט ײ אוינן אנטקענן דער פאדגײענדיקער זון און סורמאט: — קע;ט שײן אניהויבן זיוכן םרײעדס. סאנ־ע ר־ רו־טע, אן אאטע, פארשײםע װעסעראנקע, א נעא־ר מיט נרין־ברײנע פאעקן אויפן פנים, באײבט נישט שואדיק. ז• שדײט אים אפ: — צעברעך ײד נישט רעם האצן־קאפ פאר אינז! ר• זעאבע טשאטע׳װעט אאע פארנאכטן פארן ארײנגאננ א־ן פדאנס־דזײזא אײף שםחהאע גנב, װעאכער שװעבט אדוים אױ־ :אבט־אדבעט עדשט אין טיפן בין־השמשות, מיט אײכטע טר־םאע־ און פעצישע, איוםרויקע אויגן. ײ םײדאעך, אײם׳ניעפוצטע און נדיימע, באאאנערן ש.״ן ד׳נ־ מאאט א האאב נעםא, צוזאםען מיטן פ׳־אנט־ה״זא םון :וםער 13,— און אז שםתהאע גײט פארבײ, מאכט צו אים די רויטע םאניע: — סט׳שוין נעדאװנט מנזז־? זי כאפט אים טײאמאא אן בײ דער פאאע, טאםעד םאכמ עי ױך נ־שט העדן. דעמאאט באײבט ע־ שטײן אן אײפנעקאכטער א־ן שטעיאט אן אויױ איר א פאר שרײפנדיהע אוינן, רונדיקע, ױי ב־י א פײגא: י— דיד שוין טײזנט מאא נעזאנט, טש־עפע זיך אפ, אין דײז מאמען >>־ײן, פדאנצעװאט שמיק!... רא :עמען זיך ײ מײדן אן םאנ־עס הר־װדע. -זײ באפא4ן א־ם מ־מן עי־שטן ק־ײ פון אײזע־ װאאױ פודמאנם האן, הײבט זיך אן דע־ טאנ א־יױ קײװדע־נעם4 13. באשע, ד־ פורמאנטע, זועסט ײך ד• ע־שטע פון אד א״בטן שאאף און באפט;אײך א קיק אײבעד א־בע־ בײ־ע בײדע מײדאשיע, הודאאמע קעפאעך צו אײזע־ װאאפן. יתאבע־ א־נט שװע־ מ־טן פ:ים אראפ און נאװעדט, ב־אפ־עט א־ײן א־ן ק־שן. ע־שט :א־ א שט־׳־נע פ־ן דער װײבם פײםט,;עמט ײ־ •׳ײזע־ יואאף ק־עבצנײק פויל א־בעדקעדן, דײטט אי־ף ס׳דעבמע א••: — און דע־ױעענד־ק א־בעד ױך באשיען, שיקט ער אין דע׳ד װע־ט א־־ין ד• ע־שמיע ״בא־ערע״. באש״ע ב־עננט א*ן ארד:•;; ײ צעװאדשענע קינרערשע אברימ־ ־עך און :זעי־עט פדט א פא־ב־יפעט קוא: — מײװאאנים ב״טאג, טײװאאנים בײנאבט; ק־נדער זאאן ױך אזיי ײא־פן! אייזער װאי־ף, טאמע׳־ :•םטו שײן א קוק א־אפ צ׳ום פערד? די דעשט אאקאטאדן, װאם אין פ־אנײ ־ײזא, װעקט אויף •־ײזע־ וואאף, קאאפנד־ק מ*ס ײ ־־ײםע ׳םנדװאײעם אין ד• היא־ •רע־נע שט־נן. ח־ה־שרה, ד• מאננ־ע־קע פ*ן פא־טיעד. צעעײנומ •־•:טאעך ם׳צעקנײטשטע פ:*ם מיט א :יבםע־־מאננײהן ׳געניעץ און :עמט א־ײדא־בען מ־ט דא־ע, קנאב־קע פיננער פין שאאף ארײם ד• טאבט־עד א־־ע. צ־פה. ויעאבע אינט נײט איד א•; אײן בעט א :עה־נעטע פון דע־ :עבט־קע׳־ פ־אד־ע בײ דע־ מאננא. א־ן מ־נדעאיע צעעפנט ד■ קדאם. פא־עט ױך מיט אן אפן מײא א•; פא־במא־עטע א״גז ב״ם אײפהענגען ד• ש־אראעך. זי צײט יאננ מ;טן :ײעם ש־׳יד4 ״צוקע־נ־א״ א-ן הײך פאדשאאנענעם טשױאק א־ן ש״׳ט אײעק א װעאמ צוזאמיען מ־טן מאן אירן דעם א־נװאא״ד, װעאכע־ אינט צעדעצטע־ה״ט אונטעדן פאי־אװאנדא א־• ב־אפעט א־ײן א־ן ד• פאנ-שע װאנםן. ײ 4אקאטא־:, ײאט אין די הויף־אפ*צי:עס, שאאפן נאך. קבצניב ־לאבן צ־יט. בײ שמחהאע :נב אויבן, אײפן צוױ־טן שטאק, דענען ײ פענטטעי־ פא־מאבט. א םימן, אז עד איז;אי :ישטא אינ־ דערהײם. פ־ן ײ מ־מע מאט־׳ס מיידאעך, אין פא־טע׳ד, איז ע־שט :•שט יאננ אװעק דד־ ־עצײע־ :אטט. אייזע־ ײאאף פ־־ט א־ײם ם׳פע־ד פ־ן שטאא, טאפט עם, נאעט עם א־ים, קוקט א־בע־ מיט ישיכ־דדעת אאע פי׳עי פאדקאײעם אין :עימט עם צ־שפאנען צום ,—טאידע־װאנן. נאך ז״ן א־ײםפא־ן ורע־ט וױדעד שסיא אײפן הויף. באויז בײ שדזז־חיהן םק־־פעט ד■ מאננא, א־ן פ־ן דערײייטנם רײשט ד• •כטאט. עדשט שפעטע־, וױען ס׳באװײזט ױך פ׳געאע מיאך־ײדא מיט ד• צװײ נרויםע קאנען מ־איך א׳ײ :עמט װעקן ד• מ־מע מאמאס אאקאטא־קעם. קי״אפנד־ק א־ן ד• ־אדנם מ־ט ד• קאנען־דעקאעך — :עמען ז־ך א״פן ־יױף ־עפענען ט־־ן. כ׳נ־־לצן די קײנמאא נישם-אײסנעיצמ־דטע זאוױאסעפ פ־ן פענבטע־ א־ן נױדן. מ׳ט־אנט אדאפ נאבט־כאימאעך, ם׳נעמט אן פד־ש װאםע־ בײ דיע־ הײף־פאומפ, און שמהאה גגבם שבן אויבן, ־אק־ב קאטעד־ניאזש, ניעמט פדובירן די כאי. ס׳נ־סן ױך דו־כן אפ־ענעם פענסטער א־ן הײפא ארײן מע־ 4א:בא4יש־ע, פאנפעד־קע װא4צן, באנאײטן ד• שנארע־ס, װעאבע הײבן אן פא־־עכוױיז ױך אאזן א־ן שטאט ארײן אויף פענט. ד• ױן שטײט שיין דעמאאט ה.ײך, אין ײ מײדאעך, װאם בײ מומע מאט4, ײיבן ש׳וין או־ף אן אאאדם, װעאכער יײאכט אױםן ײיפ־' במעט א נאנצן טאג, ביז העט, שפעט אין דעד :אכט א־ײן. תינדע־ צעײ״פן זי־ א־־ע־ דע־ :אט. רדא4ײעז זיך אײף 23235348484823532348232353534848234853235348485353