Literarishe bleter · 1932-02-12 · 7 (12.2.1932) · p. Seite 109

ז־יט 109 ריפברארי•* גדגסיזר ו\*ז. ד ןפס*.) תי, אײנצצכע, םון סצי״נע םאסטעכער נעיאנט, צויםן איצם םון םעאד אהײם, צו ערדעגע און טונימצע ׳מנאצן, און ם׳צינדס זיר טוין דעד צײכגדמודעם *ון וױיט, װי ם׳ציכט םון בציץ, אין הײסע זומעו״נעכט אויף גערנ — ביז דער װיכט װעט כי׳םט םארװײען אצץ טיט ׳נונײ, און םײנצ םון;אענטן האםן װעצן תרכצויםן דעם ׳םטיצן ד*רף, װעצן אצטע צייט ׳!מיידן דא מיט רידצעם אין דער ערד דעם װײכן טארןז און טריתעגוען אויח צאכתעם םאר רעד װן. גאװײזט זיך אסאצ םארן אוע א ׳טודה םון טעװעם םארבײ, װשחט טדנםצ םאדצוינן דער בציס צז זוכן א ׳&יןז אין דער וױיט, װערט טונקצ דער ים, און די זון און דאם װאטער װעדמ נדין, װעדט ■בלא; םון װאצתן א ׳נױף ׳םנ״דט זיך אוים און םאםטן ט־ט װי נטן צעםציען — גרעטער די זון װערט, און נרענ די םרײד, און דער ים אזוי ציב, א נצאטער םאצט צו רא צום ברענ, דעד נאם סון א כװא צ-ע, ודאם קוטט, און װינטן צעשפיצטע טיט זאטד, ׳םיטן און םאר׳םימן, די טריט. די םי׳םער, װאם קוסען אהער, זענען ױננ, און ם׳רוםט זײ דע־ ים. דאם װאםער םיט היפער אין צויף — צעסציננט אין רי בצוטן אויף םא::, אויף צאזן זיך װײט — און דער ים נעטט טראנן, פארמדאנן םון ברענ. נעטמ מען שטײן און שטרית טיט זיך םיט צו צאזן די נטצן צום נרונט. און םון וױיבעד — אין װענ — דאם בדויט, טיט שטייזער םארזאצצענע םיש. א וזאכט טיט א האנט נעטט זיך אן, און טען שיבט רי שיםצעך אין ים, און ס׳רוםן די םישער זיך דורך טיט הײםישע תוצות אין װינט- קינדער טיט םצאהסענע סעפ םאטשן באדװעסע םיםצעך אין נעץ, צאבן־םיט םיטן װינט אויםן ברענ, םיט זאמד און טושצעס אין האנט, און ם׳שטי״כצט די זון איבער זײ םיס םײער, װאם ברענט אין דע־ תני. װי נאצדעכע אויגן ב״ םי׳ט, װערט זײער סינדישער בציק — בורשטין, װערט זײער קינדישער בציין — דער ים און םײעד, װאןברענט אונטער זון... און םון וױימ? םון װייט, םון װײט- םון וױיט איז איצט נאר צו דען, װי שיםצעך םארסרינקען םון אוינ, װי שיםצעך אין ים נײען אײן, — און נאצד אונטעד װאצקן צעדינט... ז\ טרעטן םישער גאר איבער די שװעצ םון ז״עד נעםט — זײער ארעמער הײם, םיצן זײ ערשט, װי די הויס אויף די הענס איז בײ זײ דיק און די שטױוצ — םיט םײבטק״ט און נעץ אין קאם נײט כאך אום, װי אויף שכורע יםען, רעד װינט- און דא איז זײ װארעם און ציב, און ם׳װײב רעדט צו זײ טיט אםעגע אויגן — םון נציק... א װינ (אויב א קיכד איז ■נאר דא) װינט זיך אויף ציכטיקע שאסנם םון װענמ און ס׳ברענען די ב״םער םון הינטער די םענסטער מיט זון. נרינע — םיט שװארצע, מיט רויכיקע קויםענס אין װינט — זענען די דעכער דא נרין, און ס׳גײט דא צוסיס םיט די טדיט א װאסערצ װארעם און קצאר. א צינ, װאם איז אםשד דאס גאנצע םאדםענ אין תויז פון א םישער־נעזונט, דרײט זיך אדום םאר א קרומען נעצאטעטן פצויט אויף א קײט, און ס׳רעדמ דא דער ־ם םון רער נאענט, אין דער שטיצ דורך ד־ בײמער םון װעצדצ א־ן ווינט —- העחט מען אמאצ אין ז״ן קוצ; אז די ערד איז א װיג, און זײן קינד, און ער װיצ זי םארװינן די עדד... יהערט טען אמאצ אין זײן קוצ; אז דאס נראז אויםן זאטר איז זײן בארר און ער נצעט זי די בארד םיט דער האכט... און אטאצ הערט םען אין קוצ; אז דער ברענ א״ז א װאנמ, איז א שטיין, און ער װיצ זי צ־עשצאגן די װאנט! װערן די היױער דא קצײן און די םישער, װאס װוינען אין זײ, בצײבן אין ד־ שטיבער םארטאכט, װי צעשראקעכע םײנצ אין נעסט. םרײכט םרן ײדישן װאדטן כדי םיר זאצן װ״טער קאנען אדויסנעבן די ״ציט. בצעטער״? איבערײם, םוזן טיר האבן אײער טיטהיצף און שטיצע. טיר פארצאננען נישמ קײן םובםידיעס, םיר װיצן נאר, איר זאצט יעדער אי־נער אין זײן שטאט און שטעטצ אונז באהיצםיק זײן צו םארנרע־ שי״־ז די צאצ צײענער און אבאנענטן. םיר ותנדן זיך צו אײך, םרײנט םון ײדישן װארט, סיט דער -"•שה: םאםם אבאואװעגםך םאו די ״לױז. גלזםבריױ װילנער פן*רל*ג פוז ב• קלעצהיד < ניי בור סוי י• אפאטאשו קלאםנקאםף דפר גו־םער באגד ם\\ י. אםאװאפװס גפואוזרװע װמרה. 296 זײטן פר״ז 7.60 גיצדן אויםפורױזרטכבר 3אר?\יף.• ,פ2 1)1׳וז16פא ,פץ\פ82־ו8׳1\ ,*'ו1ס11-811ו1\1,,