Literarishe bleter · 1932-02-12 · 7 (12.2.1932) · p. Seite 108

/ 77 •ע ד ־ש ריסיסראריפונו מיגזסיטר דגגו. ד 061♦.) זייט 108 י 1 ם ף ק י ר ס ז* / די פישעד פ ו ן האדװיע*) איז קארװיע שטײט דוימ די אבנה איבער ׳:!יטער׳ע בײםעד פח וואצד, און םדן דער וױיט סונזט דאם דוישן םון ים, װי האסט־יזע רעדעד אין <ויף. ס׳איז דא שטיל, און נאר דעד װינט נײט אלײן איבער ׳טמרויענע דעכער םון ד$דף. ד• הײזאעד, װאם זענען באװוינט, זענען א<ט, װי ב״םער םון הונדערטעד יאד, און ד• פ״עער פון דארף — נעדואד־תע אײט, טיט ׳םט־אע באדעכנטע םריט — ניתן םױא, צ״ען נעצן פון היאעעדנע פאױטן אדאם און נדייטן דעםפי׳פ־םאננ בײנאכט. ביז אהעד צ־ען פעאדער םון מאדף — זומפן אױף טאאײוע־ םאאך, און דאם קארן, װאם נײט װו ני׳םט אויף, איז ש־טערע, םאגעדע זאננען א־ן םעאר. א־ז קארנ צו דער זעט בײ דעם ם־׳עעד אין ׳םטוב דאס ב ־ויט אױפן ט־ש אין די קינדעד, װאם זענען נאך קא״ן, רעדן קא׳נזוב״ט פא־נרעבט, וױ ם׳דעװען םון ים אויפן ברענ. פארטאנ קופען וױיבער צום ים :ו־ט קויבעריעך ■5עדע א־ן האנט און װארטן דערװארטן דעם פאננ. א־ז נוט, אז ד• פ־׳פער םון דארף שוױכיען אן און טראנן ר• ברכה פון •ם אויף די הענט און ׳פכײיכאענד״ס ם־אד פאר דע־ ת״ן, שיטן ז״ פ״ט פון נעצן א-ן קעדב. נאר אכואל (זאא אויסה־טן נאט!) בא״בט א ׳טיםצ ארײן א־ן דעד וױ״ט, צעוױגט איבעד וואםערן טיף, הױבן ד• חענט זיך פארזא־נט און זוכן פאררוידן טיט ׳עי־עק. םימ ײאלקן פאדצױנן — דער באיק. 11 א־ז אסאל אזוי נוט, אזוי גוט, װען ם׳קוטען די פ־שער פון פאננ, און דער ים ג״ט אנטקענן צו זײ און?יינט זיך מיט סרעפ אויםן ב,־עג, דאס זיאבער פון װאםער װעדט נאענט, און קאיננענדיק •םט־י רעדט דע־ וױנט. ־עדט דער וױנט, און ד• װײבער בײם ברענ, הערן זיך צו צו זײנע רײד: ״די :אכט א־ז נעװען אזוי הער, אזוי לױטער און קראר ביזן :רונט״, ״ד־ פ־׳ש זענען נעקופען ארײן צו דער פורעד נעפראכטענער נעץ״, ״און ד• הענט, :ע׳טסארקט פון דער פר״ד, האבן :עצ-וינן, געצױגן ד• יעסריק״. הערן די װײבער ױך א״ן, און נריק יספירט אין די אויגן בײ זיי: אז די נאבט א־ז געװען אזוי הער, אזױ רוימעד און קראר ביזן נרונט, אז ד• פ״ט זענען געקופען ארײן צו דעד פורעד נעפראכטענער נעץ, און ד• הענט, :עשטאדקט פון דער פר״ד, האבן נעצוינז, נעצױגן די ׳פטריק. װערט די זון װי א נירדענע פאן — צעגריט אונטער פ״ערן-דױט, און דאס ׳טט״בר פון רײם, זײער הויז, יפוויםט זײ אנטקענן פון ים. זופיט אין טיר פון דעם הייזר, װאם שװימט, א װננעד פאדרױ־ענעד זון — שטײען דרײ, יעטײען פיר, ׳פטייען דעקם — ארץ יוננע, פאדרוירענע זין... װעדט ד• פרײד, װי א הרום פאד״זװינדט, פון הארטן פארברוינטן נעזיכט, און די װ״בער יסוין ארטע ב״ם בדענ דעדװאדטן פיט אומדו דעם סאנ;, דעדװאיטן דעם צוריקקער פ־ן ױן און פון פענער, װאם רעבן נ״סט ראנג. בװ ד• זון הױבט פיט פרינרען ױך אױף — פיט װאאקן פ־ט יעװא־צע צו פריען, און די נאכט קערט ױך אום אױפן טאגן, און םינצטער :עסט ׳פדײען דער •ם, באהארמ ױך פון אוינ יעדער ׳פםור, •עדער אנזען פון ת־פריעך אין װײט, און ד• װ״בער ב״ם ברענ ברייבן תטײן םיט דארע פארב־אכענע הענט. 111 אװנט יכט״ען ד• ה״זעד פון דארף פיט דער נ־דע־ פון ד• נעפרען ב״ דער ערד, און דער ריח פון םםארע עסט יכארף אין פויר פיט זארץ פון א&נעמאכטע םי׳פ — פון ־ם האט :אכנעלאזט דע־ װינט, און ם׳רעדט ני׳טט פ׳&ר דע־ פ־נדסטע־ בראט םון בוים, נאד מונקערע, פ־ט ׳טװעדע טר־ט, טראגן ד• וױיבער ט־כרעך אויף די קעפ און קלאפן פיט הירצערנע ׳טיך אן הארטן בדוק. דא גײען אקםן נאך א־ן אקער, אוז ס׳קוסט א םורר אויפן װעג םיט אײזקען אין יסםאן. םישער צ־ען תסריק, פראנטערן מ־ט אויפנעקניפטע פע־עם נעצן פאד א פרויט. א װאםע׳־ר, װאם לױפט וװ א־ן דעד שט־ר, קר־ננמ מ־ט א וױדער־קײ פון װײטן רייף- ״אף, טונקערע, אויף בעדנרעך גדאז, זוכן םיט די מײלער בײ דער םײכמער עדד. א פ״טער־ױננ איז ארוים םון שטוב, און ם׳שט״ט דער דא־ נישט העכער פון זיין אקםר — װ״ט אין םערד. ׳קפי4ט אין הארבסט צײטיקן די פרות דא און םארן האדט אי־אפ םון בױם, און ם׳נײט פון ים דעד וױנט איבער פע׳רדעד נאקעטע, נעשױרענע, װי דאדע ׳טאף. *) פישערה־ארף ב״ם באלטישן •ם; די איינװױנער — קאשובן. — רער.