Literarishe bleter · 1932-02-05 · 6 (5.2.1932) · p. Seite 93

זײם 93 'יפראריייז מיזיוזר זזזז. 6 (■405) הענט. — זגי דען װי״םט זזיר יזלײן גישס, ןןז אייערע שערם זענען זינט עטלעכע חדשים שוין וגןװעישט װערט? נןא־נישט... נ<*־נישט... — נארנישט נישט? — יזלןװוען ראט זיך ^אר מזןר דעדנענ־ טערט *ום באאסטן, זײן פנים האט אויםנעדריםט חדױ* און נישנר נ׳נויבן. — כא־׳כא־כא... אט א װיצאיננ... איך בעט אײד פבער, םאכט נישט םײן תוזיז םון טיר... םאכט םון םיד גישט םײן שפאם... און פונסט װי ער וו׳אצט געװא׳לט זיפענטםערן מיט שםאס אויר שפאס, האט סצאװען םאיניז א סיצצ נעםון םיט דער שאורפעד אײזן־ פ־סע אין זײן רעכטער האנט ׳דעם נלאטינשען און אויסנעפוצטן באאטטן אים אנטסענן — א ״סיצל״ נעטון טיטן וגאנצן כח און נאייזו איז סאם ארײן. אבער סונם דאזײזן סיצצ איז יענער שארוי אנירערנעםאצן, איננאנצן א באנאסעגער טיט בצוט. װילנער םאדלאג סױ נ■ סלעגהײ קן נ ו ט ד־ז א מ ס ו ו געקליבענע װערה אײ פענד מ־ײן דאם צעצטע קאםיטצ—\־אװא\, יױ־יעו פ. הײרפ*רי\ 13.40 .1 6 — די צעצטע םרײר—ראװא\, ײריטז אױװװיצבי .2 14.80 די מאנצער—ראװא\, ײדיטו י. באפיבװױז .3 6 — הוננער—ראװא\, ײריט װריװ רײװו\ .4 10.40 טיםטערין—ראװא\, ײריפו א. װארפ .6 11.20 די שטאט זענצםאס—ײדיפי א. װאר? .6 4.20 פאן—ראװא\, ײריפי י. באפופװיװ .7 7.60 בענאני—ײריפי 3. הײרספרױ .8 6.40 ראזא— ראװא\ .9 13.60 10. וױיבער בײם ברונען—ראװא\, ײריפי י. װײופר 4 — 11. מיקטאריע און מצכה־שבא סרײז םאר אצע 11 בענד 97 ניצדן. נעבונדן אין פראכט־באנד 123 ניצרן. הויפט־סארסויח:?אאס. ״הורחי־בוג״, װארטנו,!ארוזװ?' 2א. פ. ק. א. 6633 װײם... דעטאלט װעט ער אזודאי חתיונה האבן אויך. ביז איצט האט ער בבױון זיך אםנעהאצטן *ון חתונה האבן. אבער אז ער װעט שוין חאבן אן אײ׳נן תויז- טיט ציטעדנדיסע טריט, טאיוע נאר װי םען גײט ארײן אין א הי״ציסן טעפסצ, איז סצאװען טיט עטצעכע טענ שפעמער ארײנ־ נענאגנען אין דער צאבי םון יענעם װאצסנסראצער, — אי סיצ, אי רויט, — װו ■עם האבן זיך נעסונען די אםיסעם םון דער ״איג־ טערסטעיט טראםט סאםפאגיע״. אבער װען ער זזאט טיט א פאר ט־נוט שפעםער דערצאגנט זיינע שעדם אײנעם אן אויסנעצװאנענעם בחורצ אין אםים םון דער קאפאניע, האט ער שוין מער כישט נע־ ציטערט. ער האיי ייך םוצסאם באהערשט. ם׳איז אװדאי נעותן א ׳נעהויבן געפיצ צו םיצן יױ װי א שותח אין אט אזא רײכן נע־ שעםט. טיר סענען אײך, צײרער, דאם נעצט נישט ארויםנעבן... — ־אט זײער העסצעיך און זײער אײדצ;עענטםעדמ דער נצאטינקער בחחר, דער באאםטער סון דער טראסט סאספאניע. — נישט איצט... אט האט איר צוריס אײערע שעדם... — אבער װאם רערט איד!... — האט קצאװען סון דאם־נײ אויסנעשטעסט די סירסאנטיסע פאפידצעך םיט די באניצדטע בדענן. — נישט איצט?... — אבער;ראד איצט דארןז איך נויטיס ראם געצט... איך ארבעט נישט... איך װיצ זיך סויםן אי םארס... װאס סויג אײך האצטן ב״ זיך אין סאםע םײנע צוױי טויזנט דאצאר? דאם איז ידאך מײן צעצטע האסנוננ... שעצא סצאװען האט געסאכט א פא־ טריט גענטער. זײנע טריט זעינעז ײיױ נעזוכקען איגם טייערן פערם־שן טעפיך, װי די סרימ םון א טינער. דער טעפיך איז נעװען װײך און בי־וינצעך־רויט, װי האצב־סארנצױוערט ב׳ציוט. זײן םאגער, בײנערדיק און םארבדענט פנים האט;יגשםײכצט זײער אײדצ. נא־ זײנע אוינן זענען נעװאדן אגכעעװײנצעך כרוים און;צאנצנדיק. דעם נצאטינסען באאטטן איז אפנים נישט געםעצן געיװארן דאם, װאם אט דער נארישער םארטער סריכט צו אים צו אװי נאענט, צאזט אים אין פנים א ריח םון זײן נישט־אננענעםען אםעם. — סעי ױ... סריכט נישט םיט אײערע צאפעם... — האט ער שוין טיט כעס אסנעשטופט םון זיך סצאמענם אויסגעשסרעסטע;י::;1:|!|י1!!|י||:יי1ו: ״:11י11; ר׳איז אצט דער יס; םאצט שנעצ ארײן אין כעם. א שםאם גאר סוים — ר׳םארהױבט דעם סאפ און צארנט אויף. א װיגטצ שטיםט, און קײנער זעט, װי ער ניט דעם ים א נצעט — אט טתם — א גצעט און אן אגטצויף. די חכםות האט ער םײנט, דער ים! א כעם א טצאם. יװאט װינטצ קען! א תעזה םון א שסאץ! ער באסט װך אויןי, ער ציס זיך אוים און ניט א שפײ ארױם טיט סאצטן ברען זײן ברונז... ר׳איז אצט דער ים; ער האס א שװערן יהוסט. א הוסט — א םם. און װערט ער אויסנערענמ - איז אים צו־עגנ דעד רנים. און ם׳בי״ט זיך םארב, דא יגרין, רא שװאדץ, און ם׳שסיסט אים באצר בײם הארץ, און ס׳הוסט און שפי״ט מיט שוים, םיט סאצטן םצאם. דער ים. ליד ז. ע;; ן ד ׳ן י ם שא — ער שצאםט! און בר״ט, צעשפרײט, נאר אן א םווי... ער שצאםט. ער אטעסט שװאך, און םיר, און סוים .־ואם ס׳הויבט ז״ץ־ אים די ברוסט — ער ניט א הוםט, שפײט אויס צום ברענ, און דריםצט װידער שוין. ־׳אןז אצט ודער ים; ער האט א שגחאכן שצאוי. א ריר נאר קוים — און ם׳סרעכצט דאם יבעט: עד איז שוין אויף. און ע*ט ברי״ט און װי״ט דאס טויצ און נענעצט םױצ — און שסט ארוין•: שוין שפעט?