Literarishe bleter · 1932-01-29 · 5 (29.1.1932) · p. Seite 74

ריסימוא\־'1צ(ז ג־רטסיצו 1\\ז. 5 ו*40.) זײם 74 + אונזער קאנקורם ♦ : ^ווומ1(11ו^ומוומ1וומ11*ומו(וווו0וו₪₪₪₪י^0■■■■?!! 11) אײ;ט זיך אויס אויף װארעם בצוט א עװארצע וזאנט... איז טאג א רוימע זװנד, און נאכט אויף איר — א שװארצע בדאנד... ריד + א ס ר 1 י ס ע ד אשפיטאל די װעלט איז א ש&יטאא. אין זזייזער װי אין בעטן לינן ױראגיזע מיט רויט־םארצוירענע אוינן, װי היסלען שידעה־צײט. אדום די ה.־אינקע שװעבן באאנדע שװעסמערן, שענהען שמי״כלען און אפעם־רםואות, וםולן אן די אוטעטײזע בלויזן צװישן רזראנתהײט און טויט םיט םרײד־מינוטן, יװאס םלאיזערן רויט, און מען םארנעסט םון סאל צו מאל, אז די װע6ט איז א שטיטאל. ליד > 5 . - ד י ס ש סקעלעטן־פיכבעד צװישן װאלקכס שקעלעטז־פ־נגעד צװ־שן װארסנם ש־ײבן אויף אן אורטײי: טויט. אײענט טאג זײן גזר אין דעט:;אכט א שיװײגנד־קע — אײיט טיט טעררערשן ס־;זשא<,;דײט אויםםיי־ז דעם פםק. םאיט דער טא; ציו דר׳ערד און קג־ט און בעט: ״א, איך האב נאך;א׳־נ־שט זיך;עפרי״ט, כ׳ב־ן נאך ־וננ — און מיך איז אזא שאד, מ־ך איז אזא שאד!";אכט גײמ או־ף אין כשופד־קן ווירברד־קן ראד,;״ט או־ף מ־ט אײננעהאלטז־קאימן אטעם, מיט בלינדע שאטן־טר־ט, מיט קין־טריט... צינרט זיך אן דער םעדב,;לױועי־ט דעם טא;ם פארגאסן ביוט. ) 7יד סו ק י 7 ־־- דאס מעטאלענע.ליד :א־כא־כא!... אין ער תאט רארט גיעבראפעט, דער יאיז־!... אך, איך האב איר די גאילדענע צײן אױסנעהאסט און איר שארבן אן ׳שטארענעם מויער צעקנאקוט... פון איר בדוסט אפנעריםן רעם בראש־בריליאנט... און מ־ט פלײש אםגעיביסן דעם ריננ םון איר האנט!... א, האב איך אים רערקאנגט מיט א מעסער אין ברוסט... און געטון אים א שלײדער אין שטעכיקן סוסט... זיך ׳נענעבן א װארף אױף זײן מאטאציקל! - און ער שלי״דערט ארומעט אין אײזערגעם בעט און ער קריצט אין שגעון די ראסט״קע צײן און עד כריםעט און גרילצט טיט א זענךנעװײן און ער םליקט זיך משוגע רי דראט־ינרינע האר, און אינמיטן דערינען צעלאכט ער זיך נאר, ם׳װערט זײן קאם טיט א פונקען־געפלי ליכטיק־םול... און ער זיצט אויםן הײםן עלעקטרישן שסול... אזא בראנזענע :איכט אין דער אײזערנער שטאט, און ד־ שטאט ברוםט א־ן :עץ םון;עקופערטן דראט. א ניננארדענעד נלאק כרעכט דעם האצכן טעת־אעת, ד־ לבנה — א מענטש־שער שטערן פון מעש, און ד־ לופט איז פארםמט מיט אן א־יזערנעם שטיו־כ, און א שמערן נײט אויס, װי א ז־לבערגער גרויב. און ער לינט א־ן דער תפיסה, אין א־יזערנעם בעט, נײט פלאמינערנ־! כרעםען, אין בלײענעם נרעט, ־וי א שטאילענער דאכ מיט פופעױנעם קאפ און עם גליט אים אין כאדנל א;אלד־נעלער קגאפ, און ער װאכט און ער לאכט א־ן שנעון צעקראכט, און ער שמאכט און עד טראכט ידורך רער אײזערנער;אכט אין ער װאדפט זיך אין בעט װי א בראנזענע שלאנג: - טיט אן אייזערנער הענטשקע האכ איך אים דערלאנגט! כ׳האב צעשמאלצן ׳זײן אײזערנעם רא&ט־ה׳ויטן שדאנק!... כ׳האכ צעבדאכן דעם מעכגדקסטן שלאם אויף זײן באנק און םארבאפט אנדערטתאלבן מיליאן םונט אין נאלד... % B+/::.:/+/.:+:/+:+:+/D