Literarishe bleter · 1932-01-15 · 3 (15.1.1932) · p. Seite 46

ליסיפו־גװ־יעונו .בלעסיער ג\סי. 3 (1402 י זײם 46 * אונזער קאנהורסי4 <ו₪81וחווז><וחווי>>^וז^ווזו<8ח><ו>ו<ו1וווווווווווחוושווווו>וווווווווווו51ו<ו^ו>^*8ווון8ןן<וסו1וו<חחזחןוױו—ו—ייוויחסוווחו—— ליד 1 ליד ♦ זגע?א? ס ת ם אזרי װי אן אורח אן אוסנעבעטענער, "־אאז איר איבער סעלד, איבער באס, און כיעגט׳ען, יה״זער, םעלדער ישוסן נאך מיט יעפאם: אויסנעװאםםן א ױננ — יוױים אים דער לייצזט־נוטער! װאם װיל ער דא, װאם טוט ער? װי עמעצן א צו־אהכעים ח־ײט ער זיך אום, און סתם אזוי לויסן זײנע טענ םאדביי, און סתם אזעי װאיזםט מיטן לעבן זײן זױי. װי אן אורח אן אוסגעבעסעגער זוײ א םרעסדן טי׳ע, זיץ איך םון דער זײט, און אויםן טײןז דעם נעדעהטן װילט זיך םיר א ׳עפיי־טון אט אזוי םון דער זײט... ני׳עט נעװאלט האב איך הוטען און נישט געבעטן האט מען ם״ך, נאר םתם אזוי םארפלאנדזשעט האב איך, פארװאס, פארװען — װײסט עם דער רוח... די ליפן םארבײם איר גאליס און םרום, און די צוננ דרײ איר ארוגטער און זאנ: זײ שטום! און מיט די אוינן פינטל איר סארנאיװערט און ״זטאר, און בלײב טיר זיצן — םתם אזוי א נאר... אזוי נלאץ איך ׳עוין יארן אין תמעװאטער קוקעגי׳ם, דער װעצט און אםיצו דעם בורא אויר צו־פיקעני׳ע... אל—ערל־יײ ײדישע ביכער קויפט אינכם 11 ~ קא^פונדאםיװז םארלוןג ״נײע?ולטוד״!ןאואוװוווווווװווווווווווו > װ א ר ש ע (•אוווווווווואוזװוווווווווזא גוםע באױנגונגען רעיעלססע באד׳אנדלונג *דרעס: .36 1)1קז1ס׳װסא ,גוסוססזס^ "ס]וו)|1ו£ ג״סא״ 0. ק. א. 21.662. יע זײסיקעד סדימאדגן מעגטשן?! — םודות שװעבן איבער גאסן, און םון פניםער םון בצאסע נלאנצט נאך פײכט אראפ באנינענדיקער ׳טצאר! עם װעבט זיך נאך רער סוױ םון תאײה־נאבט פארבראכטער, עם פצאטערמ נאך ארום א שמײכצ ניץזט׳ו־ערצאבטער, און ם׳העננמ אויח ציפן שטום א אעצטע־ הוש םארשמאכטער! עם זשוטעט נאך אין קאפ נעבראזג פון גריצצגריסן דזשאץ, עם יװינטיט באינד אדאפ א בצום םון לאץ און פאצט אויח פעטע אותייות: זעצבםטמארד, — װאם צאפצען זיך אין םרישן צײטונג־זאץ! םוצ מיט טענטשן אויף נאסן, הײזער נאנצע שטראמען, עס אײצן הענט און םיס און מארך אין םאפריקן, מ־אםען — םון א דארער שוצכצ יאנט זײ נאך אן ״אטן״! אקארשט האבן הענט נאך אזוי ברויזיס נענצעט, אהארשט האבן ציפן אזוי מיזיס נערעדט, , און אין אוינן בארוישטע האט נענליט א געבעט! און שוין טאפן חענט איצט םיט סרעםערשן טײן, און ם׳שנירצט זיך אויף ציפן א ״יא״ און א ״נײן״... בצויז אוינן — די אוינן נאך אצץ װי םארצוינן מיט נאכטיש געהײצינטן חן!... מענטשן?! — כידװז שװעבן איבער נאםן, און םון פניטער םון פצאסע גצאנצט נאך םײכט אראפ באנינענדיסער שצאזי...