Literarishe bleter · 1932-01-08 · 2 (8.1.1932) · p. Seite 27

וײט 27 ריסמרארי&װן ברסספר 011. 2 ו 01♦.> י ס ע ג תאט דער נאנצער כח םון עלעסטרישן שטראם נישט נעימונט אנםיאז די אײדיסײט םון דײן שמים. א נדויער, שװעדעד דינסטיס, איזאאדע. דער באאסן איז צום דיא נעםאאן און צעדריסט םיך, וױ א בא׳5עם. דערםאר דער מיטװאך, זאגט איזןזלדע. יא, דער מיטװןזך, זאגט טריסטאם. מיטגואך זענען אוועס אלע נרעניצן זעסם, און ם׳האבן נעבצענדט לאנען פון וױיםיזײט און גליסצעך וזאט געברענט א זיאבערנע גאם. מיטװאך ה<*ט צװיט סון אגטםאעסונג געבציט אויך טײך םון עססטאז. טעג זענען אזוי םארשידן, טריסטאם. מיר מוזן זיך טוציען צו בײדע, איזאלדע. סאן דער מיטװאך נישט ז״ן אן דעם דינםטיס, טריסטאם? בײרע זענען אונזערע טענ, איזאאדע. ז/.?עיע?עס/ני7״יז>דק צ ו ד י קומען צװ״ ױגנע, הומעריסע מענ צו דעם סאצטן הענסערס וױיב, און בעטן: ״באבעשי צײט, צאז צעבן״. ״צו־װאס, סינדערצעך? אלע םוזן נײן דורך סײן זיפ, און זי, כע־כע, האט נאך סײנעם נישט םארהאצטן׳/ ״האבן מיר נאך נײסט געמאצדן: םיר זענען דער רינסטיס און מיטװאך םון טריסטאם און איזאצדן״. ״אהא — דאם באציבטע מענטשצעכע שםיצ. :אר איד םאדצאננט צו־םיל. איך סאן בצויז צאזן אײערע נעמען גערענסען. םער שענסען — טאר איך סײנעם נישט״. נעװען א ביטערער דינססיס, זאנט טריסטאם. דו ביזט נישט געסומען צו מיר, און האב איך דיך נערוםן אויםן טעצעםאן, י ד>? ד ד> 7 י ס / װ $ ר ש ע עס זענעד באלאדד די מאמעם מיטן ײדישז על־־ענט שװארצאען זיך םריטן םון הוגגער אויױ שװעצן םון ײדישע שטובן, דערצײאן דעם דרויסן אין שטיצן פון ארעמע טעג און פון װאכן; פיצט םאמע װי שטוב װערט צעםאאן, װי שיױ בעתן שטורם אויף — כװאציעם, און ם׳צעשט א באהאלטענער םונס זיך םון ײדישן אלטן בטחון. שטײט מאמע אין םרײמאנ־םארנאכטן מיט ארעמען פ;ים צו ציכטער: ״ברויט םאד רי סינדער, א מאבוש, נישט אנסומען זאא מען צו סײנעם״. שטייט מאמע באאאדן מיט עאנט, מיט ײדישן עאנט םון שטובן, און ם׳ציטערן םרייטיס־צונאכטן, אויף אײדייזע טישן װאם װײנען... עס זענען באאאדן די טאמעס מיט ײדישן עאנמ םון שטובן, םיט אוםעט—א פוריסער אומעט, װאם גײט אויף םון נאסעטע שישן; בײ םענסטער םארםארט זיך א מארנן, א מארנן—א אײדיסער װאנן, װײסט זיך דער מאמישעד צער אויף פײכטער צעסנאדערטער סישן. שפריננען אנטסענן מיט װײטאנ פארחאשטע איפן םון סינדער, און שראנסען, װאס שרעסן םון פוסטס״ט, א אײדיסער טאפ. ״נישטא שוין א װו הײנט צו בארנן״. סרימט טאג אוים זײן פנים צו מאםען, אאדן זיך זארנן, װי משא, אויף םאמעס םארמאטערטער האפ. 3 ד ■ן ד> י ד ש ב ״ / םדעדן אויף שםיינעד ודוזרצײלווס װאאט עס גארנישט באשערט נעװען צו זעען דוסא איצטער — א בן שםונים. םון זײ׳נע אכציס יאר האט ר׳ ױנתן אפנעאעבט;אנצע םוםציס אין דער שטאט און אין רעם אאנד, װאם איז נעװען אזוי נאוםטיס צו ױין נםש. ער האט נעאעבט אין ירושאים: אויף דעם שײד־וחמ פון אאע װעאטן. נישט װײט םון ״יםורים־שטעג״. םוםצ־ס יאר — םײרן ער איז נעאעגן צו בעט — אויב נאר נעזהנט, בײ אלע חושים, האט ער נישט םארםעאט צו ג״ן מיט זײן פאמעאעכן טראמ — די שװארצע זשופיצע אויף די אססאען — אזוי איז ער טאנ־אײן מאנ־ אוים צװײ םאא א טאג נעגאננען צום כותא מערבי און דארטן נע־ אאזט םאאן זײנע טרערן. די באאסע, אויסנעצויגענע פינגער אין דער י>ננט און ז״נע באויאעכע, סרומאעכע פיננער א־צטער, האבן נענאעט די נרויע,;איטשיסע שטײנער םון דער טרויער־װאנט, און די אוינן זענען אים םיט א טוי םאראאפן איעדעס מאר, װען ער האט נעװאאט 1 אוינן םאראויםן אמאא םיט אומנעריכטע טרערן, װאם םאר־ שטעאן די אויטערע שײן. אוינן םאראויםן אטאא םון אן אומדער־ װארטעטער ועוננ. אויגן ײערן אפממאא םארבאענדט — םײ םון טיםן צער און םײ םון אויסטעראישעד פרײד. און אוינן װעדן נאר אפט םארצוינן מיט א באאסער םארהאגנ צואיב זסנה, װי עס מרעםט, — אז צו דער עאטער װערן גאר בײ א מעטטשן די^אוינן ױננ־ אויםנעטראאט. ר׳ ױכתן האט נישט אײנמאא נענאסט, װאס זײנע אוינן — אט־אט פון סאפ שפרינגען זײ ממש ארוים, באשר די ײעאט ארום איז צוםיא באאויכטן םון אור־הננוז. און — אט .װיאן גאר די אוינן אײנזינסען אונטערן שטערן; איננאנצן פארנראבן װערן אין די אויננאעכער, באשר דאמ װאם די אוינן איז באשערט צו זעען, אייז שוין א הארבע שטראף אויף דער װעאט. אן אפסומעניש. האואי