Literarishe bleter · 1931-11-13 · 46 (13.11.1931) · p. Seite 866

90(31*3'•< 1ל<9<3 (־393,) 46 זיים 866 פזריפװפזװטלמר.• װעלכע איך װיא, זי זאל זײן םאראיבט אין מיר. בויזזרט.■ װי װעט איר עם מאכן? (דער קע5נער סוממ ארוים, שטעאט פאר איר די באשטעלוננ און פאדשװינדט. זי נעטט זיך צום נאשן.) טוריפפפופטלמר (יזוקט צום אומבאיזאנטן, וועאכעד כאפט אותק זײן באיק). רלאורט.■ נו? טוריפפטװיטלטר (צעשטרײט, געשטעדט): וואם? בלאורט (קוקט אים צאננ אז): אזוי װיאט איר דאס םארליבן מיך איז זיך? פוריפפפופטרטר.■ יא... איך... (שפריננט פאוצים אוױי, נויםט צו צום אומבאקאנטן, כאפט אים אן און װארםט אים ארויס אין נאם, אין שמוץ און רעגן). בלאורט (שרײט אויף םון איבערראשוננ). פוריפםפוםטלמר (צוקוםענדיק צוריק). איצטער װעא איך קאנען רעדן. אװזבאבאוםטר (אײנגעשמירט אין קויט און באאטע םון קאפ ביז די פים, קוםט צו). פארװאם? פארװאם האט איר עם נעטון? פוריףפיטוםטרטר.• איר װײםט םארװאם און טראנט זיך אפ, אז נישט ותא איך אײך אאזן ארעםטירן מיט אײערע קאיטן צוזאמען. אוװבאעאוםטר (נײט צו זײן הוט, רײניקנדיק זיך). בראודט.- םארװאס? װאם איז נעשען? װאם םאר א קארטן? אוװבאעאוװטר (צוקומענדיק מיט דעם הוט אויםן קאפ). אײך ותט עם נישט באײבן נישט באצאאט. איך װעא זיך שוין מיט אײך אפרעכעגען. נישט מיט דער האנט. דאם איז א קאײניקײט. אייך װעט שוין םארכאפן בײ דער נשמה. איך קען איתרע ביכער. איר קאגט זיכער זײן, אז איר װעט זײ שוין מער נישט םארקויםן. טוריפװפיװטרטר.• אװעק! אוװבאבאוװטר.• איר וױיםט נישט, ותר איך בין. איד ותמ זיך דעדװיםן, ותן אײערע ביכער װעאן םארבאטן ותרן םאר אי־ בערטרעטן א נעװים נעזעץ מיט זײער חזירשער אוםםאדאאישקײט. אדיע! (נײט אװעק.) פוריפװפוװטרטר (צעאאכט זיך, כמעט היםטעריש). בראורט• װיאט איר מיר אאץ נישט זאנן, װאם איז דאם אאץ אזוינם? פיריפװפיװטרטר.• א, א שמוציקער חזיר! םון אינעוױיניק װי םוינדרויםן. װי ער איז נעשטאנען איבערנעדעקט םיט שםוץ און באאטע, אזוי איז עד אינעוױיניק אויך. םונקט אזוי — רצתות שמוץ איבעד דער נאנצער נשמה. און ער איז דאס דער צענזאר!... ער װעט... םײנע ביכער... הא־הא... זײן זיצן דארט האט בײ םיר נעהאט צונענוםען דעם אשון... ער איז נעזעםן הינטער אײך און... נא... אותק מיט אים!... איצטער קאן איך וױיטער ,־עדן... אאזא, װי װעא איך א״ך פאראיבן אין םיר?... \זי?ון ־ װמחז אינם ארטיקא םון בערטא נערםטען װענן בינע אבראמאױיטש זענען ארײן עטאעכע דרוק־םעאער: ז. 844, שםאאמ 1, שורה 11 (םון אונמן): אנשטאט ראװאו רארף זײן ואװט\. ז. 845, שפאאט 1, שורה 11 (םון אויבן): וי ב״ם הארצן, — דער ״זי״ איז איבעריק. ז. 845, שפאאט 2, שורה 10 (םון אויבן): אנשטאט גר\י רארף זײן פר\י. ז. 845, שםאאט 2, שורה 13 (םון אונטן): י אנשטאט װראװארטװ, דארף זײן װראפארטװ. טײװא האט טיר ארײנגענעבן אן אפעטיט. אבער נישט קײן טא־ אאנט. אט דערםאר האב איך עם טאקע אנגעהויבן מיט אײער העאד. נישט באויז צװאגציק מינוטן, צװאנציק טענ, צװאנציק װאכן זענען מיר וױיניק. איך זאנ אײך: אמתע טאנטאאום׳ אײדן: די אויגן תען, םאר די איפן שותבט עם, און אין מויא קומט נישט ארײן. איך םארקער מיט םרויען, םיט שײנע םרויען — אײער העאד וואאט זײ םארםירט אין צװאנציק מינוטן, און איך, גואם, װײם איבער־ הויפט נישט, װי הײבט םען עס נאר אן! איך האב שוין געקרינן פעטש, נעקר־נן ארויםנעװארםן םון א שטוב, שיעור נישט נעהאט אויף זיך א פראצעם. ײאאט איך נעװוםט, אז אאע מענער זענע: אזוי ײי איך, װאאט עם מיך אםשר נישט פארדראםן. אבער איך וױים, אז נישט אאע זענען אזוי װי איך, און אז אט זענען םאראן מענער, ותאכע קאנען אין צװאנציק מינוטן... אין אאדי רוחות, דאם װא-־פט מיך אין היץ! איז ײאאט איך נעװאאט פון אײך אוים־ געסינען... (צום קאםע פארט צו אן אויטאמאביא, אין װעאכן עם ז־צט א ױנגע, באאנדע שײנהײט.) פיריפװפזװטלטר (שפריננט אויף): אנטשואדיקט! (כאפט דעם שירם, װאם שטײט אעבן אים, אויםט צום אויטאמאביא, באצאאט דעם שאםער און קומט צוריק מיט דעד באאנדער, ײעאכע איז זײער זומערדיק אנגעטון אין א דורכזיכטיקער באוזע און א זיתר קורץ קאײדא). אוװבאטאגװטר (האאט װארט און םארנעמט זיך צוריק צו זײן טישא, װו ער זעצט זיך אותק און עסט זיך אײן מיט די אוינן אין דעד באאנדער שײנהײמ). פזריפװפזװטלטר (אותקשטעאנדיק דעם שױם, קוקט זיך אום אויף דעם אוםבאקאנטן). אוװבאעאגװטר (כאפט שנעא אװעק זײן באיק םון דעד באאנ־ דער): איך האאט דעם אפמאך. א דאנק פאר אײער אויםמערקזאם־ קייט. פזריפװפוװטלטר (צו דער באאנדער): װיאט איד בעםער אינע־ וױיניק? בלאזדט.• נײן, דארטן איז שטארק אננערויכערט און נעװים זײער הײם. (זעצט זיך מיטן רוקן צום אומבאקאנטן. א קעאנער קומט אדוים. זי באשטעאט זיך עטװאם. שריםטשטעאער קוקט זיך אום אויף דעם אומבאקאנטן, װעאכער כאפט אװעק דעם באיק םון דער באאנדער און קוקט אן דעם שריפמשטעאער מיט א שמײכא. און דאם טוט ער יעדעם מאא, ותן דער שריםטשטעאער טוט אויף אים א קוק.) פזריפװםזװטלטר.• איז עם נישט א העםאעך ותטער? רלאגדט• העםאעך! פזריפװפזװטלטר.• װי אין הארבםט. — א באײעדנעד ה־םא. — א גאנצן טאנ א באיתרנער הימא. בלאגרט.• איר זײט אין שאעכטער שטימוננ? פזריפװפזװטלטר.• איך? אין שאעכטער? (קוקט זיך אום אויף דעם אומבאקאנטן.) םארװאם דענקט איר אזוי? בלאגרט.- פאזיטױו, א־ר ז״ט נישט נוט או־םנעא״נט. האב איך אײך נעאאזן אאנג װארטן? פזריפװפזװטלטר.- איר זענט נעװען פ־נקטאעך, װי א םאר־ איבטע נעטין. בלאגדט.• איר האט שוין אםאא נעהאט א ראנדעװו מימ א םאראיבטער נעטין? פזריפװפזװטלטר.• א־ן דעם מאמענט האב איך א ראנרעװו םיט א נעטין... בלןזגרט.׳ באגאא!